The Beatles - Revolver (1966)

...die 6 weken later plaatsheeft dan je post.

lol

Ik heb hem weer 's opstaan en merk nu toch dat ik hem toch wel iets minder leuk vind dan vroeger. Er zijn een aantal nummers (Taxman, Eleanor Rigby, She Said She Said, For No One, Tomorrow Never Knows) die er duidelijk bovenuit steken, maar ook een paar die ik toch wel een beetje cheesy vind, met Yellow Submarine als hoogtepunt.

Nu kwamen The Beatles daar bij mij altijd wel mee weg, maar nu niet meer, op de een of andere manier. Ik haal er een halfje vanaf en haal hem ook maar meteen uit mijn top 10.

Kan je verhaal niet echt volgen herman.
Dit album stond in je top-10 dus je vond hem (neem ik aan) geweldig goed. (of niet?) En nu je hem nog eens een keer gedraaid heb verlaag je je stem en zet je hem uit je top-10? Het kan toch niet zo zijn (zeker niet met jou muziekkennis) dat je nog twijfels hebt over dit album?
Misschien was je wel niet in de stemming. Verder vind ik het vreemd dat je in je verhaal zegt over de cheesy nummers dat The Beatles er vroeger wel mee weg kwamen. Waarom nu dan opeens niet meer?

Herman heeft gewoon het licht gezien...

ja, of uitgedaan

Herman...toch. Och kan het ook wel begrijpen ik heb met Revolver vaak een haat (nouja haat..minder liefde zal ik dan maar zeggen)/liefde verhouding. Welke is er in de plaats gekomen? (Abbey kan erin toch? )

@Music4ever: er zijn van die albums die je altijd kunt draaien en je altijd geweldig vindt. Als je er niet voor in de stemming bent, dan gebeurt dat wel als je ze eenmaal op hebt staan. Bij Revolver is dat niet meer het geval, denk ik.

Verder heb ik geen twijfels over dit album: een aantal nummers zijn geniaal, een aantal wat minder en 1 of 2 nog wat minder. Daar ben ik voor mezelf wel over uit. Ik vind een 4,5* nog altijd een prima cijfer hoor!

@Hill: A Silver Mt. Zion is er ook uit gegaan. Ervoor in de plaats zijn Vivadixiesubmarinetransmissionplot van Sparklehorse en Hunky Dory van David Bowie gekomen. Die tiende plek was wel een beetje een twijfelgeval. Een volgende keer kan daar ook wel Low van Bowie staan of wellicht een plaat van The Beatles inderdaad.

Een van hun sterkere platen, ik vind dit veel beter dan dat (imo overschatte) white album.
Maar hij is ook erg wisselvallig helaas (evenals het voornoemde white album).. dus nog lang geen maximale score

Wat is dit een geweldig album zeg. Ik kon wel een aantal tracks die hier op stonden, maar het album in zijn geheel had ik nog nooit gehoort. Nu wel en het is werkelijk meesterlijk. Ze experimenteren hier met geluiden, vertraagd soms versneld of achterste voren. Voor die tijd (1966) is dat toch echt knap. Mijn persoonlijke top 10 moet aangepast worden, want dit album krijgt de volle mep, en krijgt een plaatsje in mijn top 10.

In het verlengde van Rubber Soul gingen the Beatles op dit album verder met het verkennen en registreren v/d grenzen en structuur v/d perfecte popsong.
Revolver staat vol met inhoudelijk mysterieuze, maar tot schoonheid omgevormde numers met zowel Lennon beauty's (She Said, She Said en Dr. Robert) als McCartney juweeltjes (For No One en natuurlijk het majesteuze Eleanor Rigby).
Niettemin ben ik het met Herman eens dat er toch enkele "cheesy" nummers op staan (met inderdaad Yellow Submarine als "hoogtepunt") waardoor ik ook net niet op de volle mep uitkom, maar bij 4,5 ster blijf steken.

Ik vind Yellow submarine een overroepen nummer. Ik vind het echt niet goed. Een van de nummers die ik het minst goed is en toch het meest bekende. raar he...

Dat zie je wel bij meer bands LL.. Dat heet de wansmaak van het grote publiek Wees blij dat jij de beatles beter op waarde kan schatten.

Ik wel, maar ik wil dat leren aan "het grote publiek", zoals jij het noemt. Maar dan ben ik aan het zagen... Hitler, ok misschien een slechte referentie maar hij had hier wel gelijk, heeft ooit gezegt: "het volk is dom". En inderdaad...

...Het volk heeft de Beatles verkozen tot troetelkindje/'beste band ooit'.

Was dat niet Sonny Silooy?

dit was een inkoppertje.

Echt een heerlijk album dit.

Dank je wel, Hill!!

4,5*

Favoriete track: Taxman.

Op naar Sgt. Pepper! (Nee, die ken ik ook nog niet, schaam schaam...)

Vind deze bij nader inzien zelfs beter dan sgt. pepper

ik weet niet de welke echt beter is. Ik denk dat revolver en sgt pepper erg aan elkaar gewaagd zijn. maar ik verkies sgt peppers omdat het een zo belangrijk album is geweest.

Maar die speciale effecten zijn van Paul!!
Dit geweldige nummer (mijn favoriete Beatlesong ooit) is een echt groepsproduct: onderschat genie Ringo bedacht de titel én de essentiele drumbeat (en vond daarmee hoppekee tevens de ''dance'' uit), John deed de tekst en zangmelodie, George pakte de prachtige gitaar en Paul dus de geluidseffecten (hij plakte stukken tape aan elkaar; voila de eerste sample).
Als ik hier zo rond lees wordt Paul naar mijn idee erg onderschat wat betreft zijn progressiviteit: hij was absoluut de meest experimentele Beatle. John deed altijd wel artistiek, maar was in feite veel behoudender (en natuurlijk stukken minder muzikaal). Ik hou van beide evenveel hoor, en misschien is John ook wel genialer op een bepaalde manier, maar ik had het gevoel dat ik het vandaag maar weer eens voor Paul op moest nemen! Zijn gevoel voor avontuur is een grote inspiratie.

Maar terug naar dit nummer dat, zoals gezegd, een echt groepsproduct is en wellicht daarom zo sterk: dat dit nummer 40 jaar oud is.... Dat hoor je toch werkelijk nérgens aan! Geniaal.

Net als de rest van Revolver overigens. She Said She Said (meeslepende krachtige coolheid), Got To Get You Into My Life (heerlijk soulvol), I'm Only Sleeping (estafette van geniale melodieën), Here There And Everywhere (bedwelmend mooi, brengt me altijd naar de hoogste bergtoppen), For No One (mooiste luduvudusong ooit, kan iedereen die ooit is teleurgesteld tot tranen toe roeren), I Want to Tell You (prikkelend leuk) en Taxman (superkrachtige opener) vind ik andere hoogtepunten. Bijna alles dus. Alleen Yellow Submarine is superirritant, zoals vaker hier beklaagd. Maar ja, 1 zo'n flauw kutnummer dat al het prachtige en leuke voor even om zeep helpt per Beatleplaat lijkt haast wel een verplichting en dat heeft misschien ook eigenlijk wel weer wat....

héérlijk! een echt superbeatlefan tevens kenner! heb ik graag

je hebt gelijk dat tomorrow never knows een van de beste beatles nummer is, dat vind ik ook! Paul is echt enorm getalendeerd, en george kan muziek schrijven maar is eerder geniaal op zijn gitaar. Alleen ben ik niet erg overtuigd over het kunnen van ringo. Hij geeft natuurlijk wel wat imagination, hij heeft de titel van tomorrow never knows verzonnen net zoals die van a hard day's night maar verder... Solo heeft hij eigenlijk ook niet echt veel bewezen...

Dat John minder muzikaal is tegenover paul: durf ik je misschien wel gelijk te geven. maar dat hij behoudender was: neen! denk eens aan het soloalbum: two virgins. naakt poseren met zijn japans vriendinnetje, DAT is pas kloten hebben en vooruitstrevend zijn! life with lions en the wedding album (die voorts enkel uitprobeerselen zijn maar toch origineel) zijn artistiek inderdaad.

Ik wil hier Paul ook weer niet naar beneden brengen maar zoals je zij, John was geniaal Paul was supergetalenteerd: daar is toch een verschil...

Het gaat erom dat Lennon altijd wordt aanzien als de meest "experimentele" Beatle, terwijl het Paul eerder als John geinteresseerd was in kunst en experimenteren. Paul was al vroeg een kunstliefhebber (en John niet), zo was hij ten tijde van Revolver al een grote liefhebber van de schilder Magritte (van wie hij ook de inspiratie had voor het Apple logo), luisterde hij naar klassieke muziek en experimenteerde hij in die tijd ook thuis al vollop met muziek op zijn bandrecorder.
Later heeft John i.p.v. Paul het eticket van de meest "experimentele" Beatle opgeplakt gekregen. Misschien vooral door Revolution No.9 en Two Virgins?
Maar ik moet ook toegeven dat ik Lennon toch iets "genialer" vind dan McCartney (ook al is Paul meer getalenteerd).

....en Lennon heeft het 'voordeel' dat ie dood is.
de doden worden steeds groter, hè

inderdaad, dat speelt ook een rol natuurlijk.

En dan is er nog het verschil tussen functioneel experimenteel en experimenteel om het experimentele. Het eerste is altijd revolutionairder gebleken dan het tweede. Die rare grillen van Lennon zijn natuurlijk wel grappig, maar ook erg geforceerd. Lennon is voor mij vooral de man die een aantal melodieeën had (een stuk of 5) waar hij heel mooi op kon varieren. En dit waren melodieën die uit een heel ander universum leken te komen: bedwelmend mooi en prikkelend. Wat dat betreft wat hij absoluut het grootste genie van de band. Ook als uniek zanger en tekstschrijver natuurlijk (een dichter wat mij betreft). Maar Paul kent minstens 80 melodieën waar hij mee kan variëren en is daarom voor mij de leukste en beste Beatle (als het een wedstrijdje zou moeten zijn).

Las net iets in een oud Playboy-interview met Paul hoe hij voor de orkestrale arrangementen van A Day In The Life geinspireerd werd door de modern-klassieke componist Stockhausen. Die arrangementen en het idee om het zo te doen zijn dus (zoals ik altijd al dacht) ook al van Paul. Net als het gedweldige middenstukje op piano natuurlijk. In dit interview claimt hij ook de muziek te hebben geschreven voor In My Life, een nummer dat ontstaan is als gedicht van John en ook door John gezongen wordt. Heb altijd gedacht dat het 100% John was, ik vind het een van de mooiste liedjes ooit!

Ik ken overigens ''two virgins'', ''life with lions'' en ''the wedding album'' niet, maar heb altijd gedacht dat het vervelende semi-arty gedrochten zijn, mislukte uitprobeersels. Klopt dat? Ik ken wel andere Lennon solo-albums, maar alleen de eerste 2 vind ik erg goed (''Platic One Band'' en ''Imagine'').

Van Paul ken ik wel 10 post-Beatle albums die ik erg goed vind, met ''Wings Wild Life'' en ''Ram'' bovenaan de lijst. Maar natuurlijk zijn ''McCartney'', ''Band On The Run'' en ''Flaming Pie'' ook hartstikke leuk. De nieuwe vind ik ook supergoed! Hij heeft natuurlijk ook vreselijke dingen gemaakt: 'Mull of Kintyre' or ''Ebony and Ivory'' bijvoorbeeld. Yek! Maar in het genoemde interview kraakt hij dat soort nummers zelf ook af en zegt verbaast te zijn dat er mensen zijn die dat mooi vinden. Van George ken ik alleen dat 3dubbel album ''All Things Must Pass'' en dat vind ik echt prachtig. Hij schijnt meer mooie dingen te hebben gemaakt. Ringo schijnt na The Beatles muzikaal oninteressant te zijn, heeft wel in veel films gespeeld.
Ik ken eigenlijk niets van hem en het trekt me ook niet zo. Maar wie weet, heeft hij ook nog wel erg leuke dingen gedaan.

Terug naar Paul als meest experimentele (avontuurlijke) Beatle. Kent men de instrumentale electronische ambientplaten die hij onder het pseudoniem Fireman in de jaren '90 heeft gemaakt? Ze zijn misschien niet echt bijzonder voor het genre, maar wel als het werk van een oude Beatle. En het klinkt nergens geforceerd, het is gewoon mooie chill-out muziek. Veel mensen laten horen en pas later verteld dat het Paul was, dat hadden ze echt niet gedacht.

In tegenstelling tot wat Lennonlover zegt (maar hij heet natuurlijk niet voor niets zo) is naakt poseren met je japanse kabouter helemaal niet zo vooruitstrevend. Het is gedurfd, absoluut. Maar het is arty, gefoceerd, en dat is met veel dingen van Lennon zo. Ik vind Revolution 9 prachtig, maar het is natuurlijk wel erg gezocht. Terwijl Paul voor mij experimenteel ís, als compleet natuurlijk staat van zijn, hij ademt het bij wijze van spreke, terwijl hij er toch heel normaal uitziet en zich heel gewoontjes gedraagt. John blijft wat dat betreft een wannabe die teveel z'n best doet.

Maar natuurlijk zouden ze (John en Paul) zonder elkaar nooit iets geweest zijn, of ieder geval heel weinig. De manier waarop ze elkaar uitdaagden is het grote geheim van de Beatle-magie.

En dan zijn er natuurlijk nog George en Ringo. Iedereen erkent de genialiteit van George, als muzikant en als schrijver en zanger van prachtige nummers.
Maar Ringo mag ook niet onderschat worden. Al heeft hij na The Beatles inderdaad niets meer gepresteerd en was hij duidelijk het minst getalenteerd van de vier, hij is wel superbelangrijk geweest voor hun sound. Zoals hij drumde, dat werd nog niet eerder gedaan. Ingehouden en functioneel, maar met een enorme kracht. En ik vind Octopusies Garden gewoon een prachtig nummer!

Om terug on topic te gaan: Revolver is zo spannend omdat (behalve het ongelovelijke aantal van geniale nummers) de dynamiek van de band op z'n hoogst was (zie het eerder besproken Tomorrow Never Knows, waarbij de bijdrage elk bandlid essentieel is), maar ze toch steeds meer een eigen kant op gaan. En dat is erg interessant.

Overigens vind ik Paul ook een ongelovelijk goede drummer: zie maar Back In The USSR. Lekker strak! Toch hou ik meer van Ringo's stijl; klets klets boem. Warm!

Sorry voor dit wat erg algemene Beatles-bericht bij slechts 1 album van hen, maar omdat het zo'n belangrijk album voor de band is denk ik dat het wel kan om wat uit te weiden en weg te filosoferen over de band en het kunnen (en solo-activiteiten) van de verschillende leden.

buiten Wings Wild Life (voor mij een van de allerminste post Beatle albums van Paul) kan ik het niet meer eens met je zijn, kaaasgaaaf

Tot slot nog dit: ik vind dat je te veel en te diep in de muziek van John en mss ook van Paul. John schreef een nummer zonder schema's te maken en denken welke van de melodiëen 5 ga ik nu nemen? Ik denk dat Paul trouwens veel te minutieus te werk gaat. Alles moet perfect zijn. John was helemaal niet zo en was veel spontaner in zijn muziek. Snap je wat ik bedoel?

Ik kan paul echt wel hebben hoor. Alleen hoofdzakelijk bij the beatles. Let it be is een meesterwerk en the long and winding road is nog mooier