The Beatles - Revolver (1966)

Dat album vind ik harstikke goed hoor, het verschil met de A- en B-kant vind ik alleen vrij groot. Bij dit album is dat totaal niet zo. Mijn favorieten op Abbey Road staan allemaal op één kant, in tegenstelling tot Revolver.

Trouwens mooi stuk van Toon.

Komt waarschijnlijk omdat de B-kant een aan elkaar geplakt stuk is. Geen enkel nummer springt er misschien uit, maar in zijn geheel is het wel geweldig. De A kant zijn 'losse' nummers, logisch dat je die dan als favoriete beschouwd. Bij mij is dat ook zo, terwijl ik de B kant echt niet minder vind in zijn geheel.

Springt er niks uit op de B kant? Here Comes the Sun? You Never give? She Came in...best wel toch? (je hebt het nu toch over Abbey )

Sorry HiLL, kan het niet uitleggen wat ik bedoel.
Die 2 nummers die jij noemt heb ik trouwens aangevinkt als mijn favorieten. Ik doel eigenlijk op het stuk vanaf Mean Mr Mustard tot The End. Daar zit misschien geen 'echte' uitschieter tussen, maar als geheel is het wel super!

Vanaf Sun King dan, die ik erg mooi vind. Ik begrijp wel wat je bedoelt. Voor mij spingt She Came in...er uit. Wereldse pop!

OP de B-Kant springt "The End" er toch wel uit voor mij. De prefecte afsluiter!

Idd een ware topper als afsluiter!

Vind de eerste 20 seconden van Polythene Pam ook helemaal geweldig, met die heerlijke "Ah-ah-ah" achtergrond vocals. Maar misschien moet dit even verplaatst worden naar Abbey Road

Prachtig stukje Toon, maar dit klopt toch niet helemaal. Paul was de experimentele Beatle bij uitstek, hij was degene die als eerste begon met het knutselen met tape-effecten. De vreemde geluiden in Tomorrow Never Knows zijn van hem afkomstig, ook al zijn de tekst, melodie en zang van John. Ik heb weleens zo'n antology-versie van het nr gehoord, met alleen John op gitaar en dan klinkt het weinig revolutionair meer, slechts een bijzondere popsong. Het is dus Paul die dit nr naar een hoger plan optilt. Samen met Ringo natuurlijk, die de drumbeat en de titel bedacht (arme ringo wordt altijd onderschat!). Al met al een echt groepsproduct.

Ik weet dat Paul misschien nog wel experimenteler dan John was (Hij experimenteerde al voor John en was een groot kunstliefhebber, nog voor John dat echt was - als die dat uberhaupt was), maar ik je kan niet ontkennen dat de belangrijkste nummers op 'Revolver' van John komen... De Anthology-versie (Take 1) van 'Tomorrow Never Knows' klinkt bijna even revolutionair vind ik. De basis komt ervan komt van John, Paul heeft hoogstens wat tape-effects er in gegooid. Máar het blijft natuurlijk een beetje gissen wie verantwoordelijk is voor wat, maar ik ga er vanuit dat allé vier de Beatles samen in de studio werkten aan dit nummer. De sound van Ringo's drum is ook niet bedacht door Ringo dacht ik. Daar is zelfs Geoff Emerick (studio engineer) voor verantwoordelijk als ik het goed heb.

Oh wat suf, bedenk me opeens dat ik een paar pagina's geleden precies hetzelfde heb verteld. (En vervolgens een ouderwetse John versus Paul-discussie heb gevoerd met Lennonlover)
Tja, het gaat me ook nauw aan het hart Paul te verdedigen, hij wordt vaak zo verkeerd geplaatst (waarschijnlijk door zijn lieve liedjes en uitstraling). En John wordt door zijn kunstenaarsattitude als de grote innovator gezien. Voel me dan altijd verplicht dat beeld bij te stellen waar en wanneer ik ook kan.
Natuurlijk zijn ze allebei geniaal, dit album is daar wel een bewijs van. En ze zijn allebei vernieuwend (maar Paul wel nét iets meer dan John. )

Als je naar de songs kijkt van the Beatles is John toch wel de grote innovator (dat moet je toch toegeven? ). En ik weet natuurlijk wel dat Paul meer experimenteerde dan John, maar hij uitte het wel minder in zijn nummers, terwijl John, die minder experimenteerde, het wel veel meer uitte.

Paul nam ook pas een jaar na George en John voor de eerste keer LSD (in het voorjaar van 1967), wat ook wel verklaart waarom John, en niet hij, de belangrijkste songs levert op dit album.

Oh Toon1, ik zie dat je op de hoogte bent. Voor jou hoef ik Paul dus niet te verdedigen, dat scheelt een hoop onzinnige energie en daar ben ik blij om. Er is mij ooit verteld dat de drumbeat van Ringo zelf afkomstig was, maar ik durf mijn hand daar niet voor in het vuur te steken. Ik weet wel zeker dat hij de titel heeft bedacht. Wat een held, die Ringo!

Vertel me daar eens wat meer over. Durfde hij dat niet aan, die LSD? Wat voor uitwerking had psychedelische drugs op Paul? Ik heb daar nooit iets over gelezen, dus ben wel benieuwd.

Ik zie een fundamenteel verschil in experimenteerdrang tussen John en Paul. John wíl heel graag graag vernieuwend zijn en daardoor klinken zijn nummers vaak ''gekker''. Paul hoeft zijn vernieuwingsdrang niet zo duidelijk te uiten, hij is van zichzelf één brok avontuur en hoeft zich daardoor niet zo nodig te bewijzen. Hij is ook minder bezig met de attitude die bij artisticiteit hoort, het interessant doen zogezegd. Daarom vind ik juist dat Paul zijn experimenteerdrift beter uit dan John, functioneler zogezegd. Niet dat ik geen zwak heb voor John's grote experimenttrip Revolution 9, om maar iets te noemen, maar het voelt voor mij minder revolutionair dan de geluidseffecten van Tomorrow Never Knows, dat blijft minder in de lucht zweven en hakt er echt in.

Daarnaast is natuurlijk het grote verschil dat Paul muzikaal technischer is en John spontaner te werk gaat. John wilde misschien meer, maar bleef beperkt. Paul kon de vernieuwing beter in een muzikale context plaatsen. John bedacht nieuwe contexten die min of meer buiten muziek staan: ideeënkunst.

Mooi stukje tekst.

Ik zat er trouwens naast; John zegt in het Anthology-boek dat alle Beatles (dus ook Paul) al LSD hadden genomen toen ze aan 'Revolver' begonnen. John en George ergens in het midden van 1965 (de 'tandartservaring'), Ringo in augustus 1965 en Paul nog later (in het najaar neem ik aan). Paul heeft overigens wel altijd erg weigerachtig gestaan tegenover LSD, nam het maar zelden en was ook weiniger geinteresseerd in spiritualiteit dan John en George.
Paul was wel overigens de eerste die openlijk bekend maakte dat hij LSD had genomen (veertien dagen na de release van Sgt. Pepper).

mooie conversatie mannen! Ik voel de drang dus om me ertussen te gooien en waarschijnlijk zal controverse van Lennonlover weer veel opschudding en anti-lennonloverposts opbrengen daarom zal ik wat nuchterder zijn dan normaal

Ik denk dat hier veel heeft te maken met (en ik weet dat Toon iets tegen zo'n opmerkingen heeft) persoonlijk zicht op muziek.

Vervolgens is het volgens mij wel goed mogelijk dat Paul de meest experimentele was maar ik vraag me af hoe jij dat weet daar je zo'n nummers nooit te horen krijgt. Indien je er enkele kent, kun je me er dan een paar aanraden?

Ook moet je ook een scheidingslijn trekken tussen experimentele muziek en drugs-muziek (psychedelisch?). In die zogenaamde "drugs-muziek" was John toch wel een pak verder dan Paul. Tell me if I'm wrong. Pak nu een nummer als "the new mary Jane" of "the happy rishikesh song" is toch super fucked' up!? Ik vind het wél geweldig maar soit.
Als Paul dan meer experimenteerde met muziek, dan vind ik het spijtig dat hij die experimenten niet in zijn muziek integreerde. Een Helter Skelter is misschien wél zo'n nummer omdat dat toch redelijk vooruitstrevend was voor die tijd, maar kun je me nog meerdere nummers opnoemen waar je die experimentele muziek kunt horen?

Op het vlak van drugs waren George en John Paul toch zéker wel voor. John vertelde in het rolling stones interview dat ze Paul praktisch moesten dwingen om LSD te nemen. Hij is er dus ook véél later mee begonnen. (Inderdaad Toon, John begon eraan in '65)

Ik ken Paul niet even goed als John maar ik vraag mij af of Paul na zijn Beatles-tijd even vooruitstrevende, experimentele muziek is blijven maken of releasen... Ik betwijfel dit. John deed dit wél in zijn studio. Hier is wel noot iets van uitgegeven, maar bewijst dit niet dat John hier harder mee bezig was en dit voor Paul eigenlijk maar een periode was? Een rage, zoals ze dat noemen... ? Dit is wat ik denk maar zoals eerder gezegt, ik ken Paul solo niet zo goed...

Je hebt gelijk, Lennonlover.

Maar het feit is dat Paul tegen 1965-66 al experimenteerde bij zijn thuis met muziek voordat John dat deed. Hij was ook al een groot kunstliefhebber (Magritte was zijn favoriete schilder als ik het goed heb), en hij was erg geinteresseerd in klassieke muziek (de Brandenburgse Concerten van Bach inspireerden hem toch het gebruik van een trompet in 'Penny Lane').
Dit terwijl John niet echt intresse had in kunst (pas toen hij Yoko ontmoette gedeeltelijk wel) of klassieke muziek.
Alleen uitten die intresses van Paul zich niet echt in zijn muziek. Hij bleef toch altijd zweren bij 'normale' popdeuntjes van 3 minuten, terwijl John (en George) daar toch wel regelmatig van afweken. Dit komt gewoon doordat John en George geinteresseerd waren in spiritualiteit, andere werelden en de psychedelische beweging (psychedelisch en geëxprimenteer hangen trouwens wél samen, naar mijn mening), en Paul niet. Daardoor komt het dat John altijd wordt gezien als de vernieuwende Beatle. En dat was hij ook, alleen wordt Paul erg onderschat.

Ik denk dat Paul's experimentele kant vooral blijkt uit wat hij aan John's nummers toevoegt, zoals de eerder genoemde geluidseffecten in Tomorrow Never Knows, de mellotron in Lucy In The Sky en Strawberry Fields en het exploderende orkest in A Day In The Life (volgens mij gearrangeerd door George Martin, maar bedacht door Paul).

Ik vind dat Paul's ''druggy'' kant blijkt uit nummers als Fixing A Hole, Hello Goodbye en Magical Mystery Tour. Het klinkt allemaal misschien in eerste instantie stukken ''poppier'' of traditioneler dan John's nummers van dezelfde platen, maar desalnietemin komen geluid, sfeer en teksten zeer psychedelisch op mij over. Ook vind ik de arrangementen in Paul's nummers over het algemeen geestveruimender dan die in John's nummers. En dan te bedenken dat de meest geestveruimende elementen in John's nummers dus van Paul afkomstig zijn (zoals eerder genoemde geluidseffecten en 'rare' instrumenten).

Paul is ook degene die de Beatles die psychedelische kant op stuurde met platen van Beach Boys (Pet Sounds) en Frank Zappa (Freak Out!) onder de arm. Misschien dat John en George eerder, meer en liever tripten, maar door Paul kon het in een muzikale context geplaatst worden. (Behalve natuurlijk de india-sound, die geheel op George zijn rekening geschreven kan worden.)

Op The White Album staan, behalve punkembryo Helter Skelter, meer Paul-nummers die behoorlijk gefreakt zijn (op een niet-psychedelische manier), zoals Why Don't We Do It In The Road en Wild Honey Pie.
Tot slot zijn er nog een heleboel Paul-nummers die in het geheel niet experimenteel klinken, maar het wel zijn. Kijk maar naar Martha My Dear en You Never Give Me Your Money. Klinkt allemaal misschien voor de hand liggend, maar de structuren zijn onnavolgbaar. Het geluid en de arrangementen blazen me geheel omver.
Natuurlijk zijn alle ''vreemde'' concepten ook van Paul afkomstig en heeft hij volgens mij ook het geniale idee van de abbey road b-kant medley bedacht en met Her Majesty in één klap de bonustrack uitgevonden.

Kijk je vervolgens naar Pauls solo-werk, dan zie je dat hij behalve een heleboel foute dingen ook een heleboel dingen heeft gemaakt die meer durf vergen dan alles wat John na de Beatles heeft gedaan. Misschien niet altijd helemaal geslaagd, maar toch met een veel constantere kwaliteit dan John's solowerk.

Kijk, Paul McCartney opereert natuurlijk veel meer als een vakman vergeleken met John, die meer een kunstenaar is en graag zijn ''gekke'' kanten spontaan en rauw durft te tonen. Paul's vernieuwingsdrang is meer berekenend en ingebed in het muzikale vakmanschap en valt daardoor misschien minder snel op, maar is wel fundamenteler. John schrijft misschien de gekste liedjes, Paul's geest is de gekheid op zich die het allemaal mogelijk maakt. Maar natuurlijk waren ze zonder elkaar niks geweest.

Nu vind ik toch dat je Paul overschat. Het is nog altijd Lennon die voor ALLES verantwoordelijk was in nummers als "I Am the Walrus", "I'm Only Sleeping" of "Being for the Benefit of Mr. Kite". Het is niet zo omdat Paul bij een handvol nummers eens wat geluidseffecten bijgevoegd heeft dat hij daarom plots zoveel credits moet krijgen, en je mag al zeker niet zeggen dat Paul alle geestverruimende ellementen in John's nummers toegevoegd heeft!
Ik vind nummers als "Hello Goodbye" of "Fixing a Hole" helemaal niet druggy. Als jij dat wel zo vind, dan kan je bij wijze van spreken zeggen dat elk nummer uit 1967 druggy is.
En het was zeker niet alleen Paul die de Beatles de psychedelische kant opstuurde, John en George hadden een veel groter aandeel. Zoals gezegd stond Paul altijd weigerachtig tegenover drugs en spriritualiteit. Ook John en George luisterden naar "Pet Sounds" (dat overigens helemaal niet psychedelisch, experimenteer of revolutionair, het is gewoon een popplaat) en "Freak Out!". John luisterde bijvoorbeeld ook naar Captain Beefheart. John was ook beinvloed door Dylan, en dat kan je van Paul niet echt zeggen.
Je spreekt van een paar Paul-nummers die behoorlijk gefreakt zijn; wel nu, bijna alle John-nummers op the White Album zijn zo (en dat zonder invloed van McCartney!).
Kan je trouwens ook een voorbeeld geven van die "vreemde" concepten want ik zie er geen. De Abbey Road b-kant medley is helemaal niet geniaal of revolutionair te noemen, het is gewoon een geweldige aaneenschakeling van songs, het is niet iets wat nog niemand gedaan had. Het zijn trouwens ook maar songs die Paul en John al hadden liggen en dan maar aan elkaar gerijgt hadden zodat ze er toch nog iets mee konden doen (met toch nog een fantastisch resultaat).
Het feit dat "Her Majesty" op de LP staat heeft volgens mij weinig met Paul te maken, en er is niets briljants aan.

Over Paul's en John's solowerk kan ik me niet uitspreken want daar ken ik maar bitter weinig van.



Hier kan ik me wel deels in vinden! Alleen die voorlaatste zin ("John schrijft ..."), daar ben ik het toch niet mee eens. Je doet net alsof Paul John ALTIJD stimuleerde.

Nee, natuurlijk niet, het is zeker ook andersom. Met de concepten bedoelde ik de idee van Sgt. Peppers en Magical Mystery Tour, die zijn toch zeker van Paul afkomstig. En ze luisterden misschien allemaal naar Pet Sounds en Freak Out!, maar naar mijn weten was het Paul die die platen bij de rest in de belangstelling bracht. Pet Sounds zou ik overigens zéker geen gewone popplaat noemen, misschien klinkt het zo in eerste instantie, maar het is geluidstechnisch een bedwelmend en krankzinnig album en de sfeer is ook van een geheel andere wereld als de onze. Misschien dat ik wel hetzelfde in die plaat hoor als wat ik in Paul's nummers uit het psychedelische tijdperk hoor en kan ik het gewoon niet zo goed uitleggen. Misschien horen we gewoon allebei iets anders. Niet dat ik me er zo makkelijk vanaf wil maken, maar misschien is het wel echt zo.

Wat ik hier ergens al eerder heb beweerd, is dat ik mensen ken die een nóg grotere fan zijn van Paul dan ik. Bij hen neem ik het altijd voor John op. Misschien vind ik ze, als ik heel eerlijk ben, beide even geniaal. Gevoelsmatig echter, heb ik altijd nét iets meer met Macca.

Om nu weer even heel mooi on-topic te gaan: Revolver is voor mij dé (enige) plaat waar ik John duidelijk de betere Beatle vind. Ondanks Here There and Everywhere, For No One en Got to Get You into My Life is John mijn favoriete songschrijver van dit album!

Naar mijn weten is Pet Sounds na deze plaat verschenen...

Ja, we hadden het heel even over Sgt. Peppers.

Mijn excuses...

Kaaasgaaf; je hebt me fout begrepen, ik vind "Pet Sounds" helemaal geen gewone plaat, integendeel, het is één van mijn favoriete platen aller tijden en toch wel de beste popplaat die ik ooit gehoord heb. Briljant gewoon.

Dat hoeft niet hoor.

Kaaasgaaf vind je Paul ook op Help! de betere Beatle?
Op Help! heeft John echt heel sterke nummers zoals You've got To Hide Your Love Away,Help! en Ticket To Ride.
Paul heeft natuurlijk Yesterday en nog enkele andere topsongs, maar de Lennonsongs vind ik toch nog beter.

Maar ja, wat is Help! tegen Revolver of Sgt Pepper of Abbey Road.

Of hield je alleen rekening met alle platen vanaf Rubber Soul?

Ja, daar gaan mijn theorieën. Help!

Ik reageerde alleen op :

"Revolver is voor mij dé (enige) plaat waar ik John duidelijk de betere Beatle vind. Ondanks Here There and Everywhere, For No One en Got to Get You into My Life is John mijn favoriete songschrijver van dit album!"

Met je mening dat Paul McCartney veel meer kan dan gewone popmelodietjes te bedenken ben ik het meer dan eens. Maar nu terug on-topic.

Eerste meesterwerk van de mannen.

nog even een toevoeging op mijn bericht bij sgt. pepper's. de drumsound in 'she said she said' op dit album is dus ook een goed voorbeeld van de grote bombastische sound die ze aan ringo's ludwig drumkitje hebben gegeven! vet!