menu

The National - I Am Easy to Find (2019)

mijn stem
3,71 (433)
433 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: 4AD

  1. You Had Your Soul with You (3:26)

    met Gail Ann Dorsey

  2. Quiet Light (4:15)
  3. Roman Holiday (3:34)

    met Gail Ann Dorsey

  4. Oblivions (4:13)

    met Mina Tindle

  5. The Pull of You (3:58)

    met Lisa Hannigan en Sharon Van Etten

  6. Hey Rosey (4:14)

    met Gail Ann Dorsey

  7. I Am Easy to Find (4:30)

    met Kate Stables

  8. Her Father in the Pool (1:02)

    met Brooklyn Youth Chorus

  9. Where Is Her Head (4:41)

    met Eve Owen

  10. Not in Kansas (6:44)

    met Gail Ann Dorsey, Kate Stables en Lisa Hannigan

  11. So Far So Fast (6:36)

    met Lisa Hannigan

  12. Dust Swirls in Strange Light (3:18)

    met Brooklyn Youth Chorus

  13. Hairpin Turns (4:27)

    met Gail Ann Dorsey en Lisa Hannigan

  14. Rylan (3:43)

    met Kate Stables

  15. Underwater (1:21)

    met Brooklyn Youth Chorus

  16. Light Years (3:33)
totale tijdsduur: 1:03:35
zoeken in:
avatar van jrn
5,0
jrn
Hoe kan het nou dat ik The National met hun stevigere, meer uptempo nummers absoluut één van de beste bands van de laatste jaren vind, en wanneer de ballades á la Light Years, I need my Girl en/of Runaway langskomen, ik haast wegvlucht. Ik hoor dat het ook daar om kwaliteit gaat, maar om de een of andere reden kan ik het nooit hebben. Teveel pathetisch gewauwel met een haast kitscherige ondertoon, naar mijn mening. Laat deze gasten maar nummers maken rond de geniale drumpartijen van de ritmekoning, dan neem ik de ballades voor lief.

avatar van Lighthouse
5,0
Deze plaat blijft maar groeien. Heel laag gemiddelde hier. Voor mij is dit hun beste sinds Boxer.

avatar van Michiel Cohen
Ken de rest van hun werk niet behalve dit album. Voor mij persoonlijk is dit typisch een geval van goede muzikanten maar duidelijk niet mijn smaak. Geef daarom geen rating want dat zou niet eerlijk zijn tov de band en de fans.

avatar van Johnny Marr
4,5
Michiel Cohen schreef:
Geef daarom geen rating want dat zou niet eerlijk zijn tov de band en de fans.

Bedankt om rekening te houden met onze gevoelens, het wordt gewaardeerd!

avatar van TomPSV
4,5
Ik vind dat altijd een beetje apart. Met je stem breng je tot uitdrukking wat je ervan vindt. Als je het niks vindt, dan geef je gewoon een lage rating. Daarvoor hoef je geen rekening te houden met de fans van deze band.

avatar van Johnny Marr
4,5
TomPSV schreef:
Ik vind dat altijd een beetje apart. Met je stem breng je tot uitdrukking wat je ervan vindt. Als je het niks vindt, dan geef je gewoon een lage rating. Daarvoor hoef je geen rekening te houden met de fans van deze band.

Ja maar, maar...Het gemiddelde is al zo laag

avatar van Mjuman
3,0
Johnny Marr schreef:
(quote)

Ja maar, maar...Het gemiddelde is al zo laag


Hou es op, tante Truus of word, het kan nog goed voor Sinterklaas, zeur-Piet - 3,74 is nog altijd ca 7,5 in onze schoolcijfers. Ik zou moeten graven in de archieven, maar weet bijna zeker dat hetmijne lager was - wat was jouw gemiddelde rapportcijfer?

Voor wat het waard is: ik vind dit van alle Nationals die ik ken (5-6) gewoon de matigste plaat

Was ik National-fan zou ik me eerder druk maken over de dalende lijn in de waardering alhier die vanaf Boxer is ingezet, met een negatieve incrementele groei op de koop toe.

avatar van Johnny Marr
4,5
Maar, maar...ik was sarcastisch

avatar van coldwarkids
4,5
Johnny Marr schreef:
(quote)

Ja maar, maar...Het gemiddelde is al zo laag


Ik snap jou wel want dit is na Boxer en Alligator het beste album ze. Die krijgen allemaal 4 sterren. Daarom is 3,74 gemiddeld veel te laag natuurlijk.

avatar van Rvdz
2,5
Vind het eerder een ster te hoog. Op sommige dagen is The National mijn favoriete band, maar hoe vaak ik het ook probeer ik kan deze niet met plezier in een keer uitzitten.

avatar van Zwaagje
TomPSV schreef:
Ik vind dat altijd een beetje apart. Met je stem breng je tot uitdrukking wat je ervan vindt. Als je het niks vindt, dan geef je gewoon een lage rating. Daarvoor hoef je geen rekening te houden met de fans van deze band.

Maar het kan toch ook een kwestie van smaak zijn? Ik snap dat wel. Ik stem ook niet op albums die niet in mijn straatje passen. Ik herken dan wel de muzikaliteit en de klasse, maar op basis van muzikale voorkeuren stem ik niet.

avatar van coldwarkids
4,5
Rvdz schreef:
Vind het eerder een ster te hoog. Op sommige dagen is The National mijn favoriete band, maar hoe vaak ik het ook probeer ik kan deze niet met plezier in een keer uitzitten.


Je bent niet goed wijs...

avatar van Mjuman
3,0
coldwarkids schreef:
(quote)


Je bent niet goed wijs...


Stel je het volgende voor: je zit in voorarrest en ipv de lekkende kraan - 10:15 on a Saturday Night 10:15 Saturday Night, a song by The Cure on Spotify - open.spotify.com the tap goes drip, drip, drip etc - word je 'gefolterd' door continue spelen van deze National. Wat denk je hoe lang je vast wil zitten (of uitzitten); - deze plaat werkt beter dan een waarheidsserum.

Geen enkele nationalist die trouwens op de briljante bevinding komt dat sinds Boxer het slowly but steadily downward gaat voor deze band. Tijd voor een grondige re-vamp.


avatar van jrn
5,0
jrn
Ik zet deze plaat altijd af na het op één-na-laatste nummer, zie ik net dat juist het laatste nummer hier het best gewaardeerd wordt..

avatar van WoNa
Mijn eerste kennismaking met dit album bevalt me wel. Ik heb verder niets met de band tot op heden. Toch maar eens geprobeerd. Wellicht gaat er meer volgen.

avatar van Mr.Domestica
4,5
Deze avond dit album voor het eerst in tijdje terug opgezet. Het blijft mee verbazen hoe ze er in slagen zo'n hoog niveau aan te houden. Het herkenbare geluid dat The National produceert wordt wat doorbroken door de vele vrouwelijke stemmen.
Heel wat hoogtepunten op dit album met o.a. Rylan, The Pull Of You, Quiet Light en sinds kort ook Roman Holiday. Dat laatste nummer heeft even nodig gehad.
Enkel het absoluut rustpunt Dust Swirls houdt me tegen om dit 5* te geven. Absoluut een sterk album na het (naar mening) iets mindere Sleep Well Beast.

avatar van Brunniepoo
3,5
Tja, The National... Fake Empire vind ik een uitstekend nummer, en verder vind ik er in de regel geen moer aan. Dat komt voornamelijk omdat ik de zang van Matt Berninger om de een of andere reden maar moeilijk trek.

De vele gastbijdragen op deze plaat hebben dus zomaar het positieve effect dat ik minder naar Berninger hoef te luisteren. Daardoor is het zowaar een redelijk beluisterbare plaat geworden, al had er wel wat meer variatie in tempo gemogen.

avatar van deric raven
4,5
Lukt het een band als The National nog steeds om te verrassen? Getuigende de laatste single Hairpin Turns had ik wel heel sterk mijn twijfels. Natuurlijk ligt de nadruk altijd wel al bij het kenmerkende eigen stemgeluid van Matt Berninger. Hier duurde het wel een tijdje voordat het gewenningsproces werd omgezet tot de terechte waardering. De tegendraadse zang gaat haaks tegen de muzikale omlijsting in, maar weet bij meerdere luisterbeurten wel weer te overtuigen. Zou de band het op hun achtste studio album I Am Easy to Find dan toch weer flikken? Laten we hierin eerlijk zijn. De tot in perfectie afgeleverde popplaten als Boxer en High Violet werden niet meer geëvenaard. Trouble Will Find Me volgde na de definitieve doorbraak. De verwachte eis om in deze lijn door te gaan, werd niet gedurende de hele plaat bereikt. Het speelse elektronische EL VY uitstapje van de frontman, beschouw ik als zoekende bron voor het revancherende Sleep Well Beast. Daar zijn de postpunkinvloeden dominant aanwezig, terwijl ze op het oudere werk voornamelijk ingezet werden om de sfeer een mooi retro jaren tachtig gevoel te geven.

Het misleidende country-intro van You Had Your Soul With You hakt er op een vreemde manier in. De misdruk benadering doet je direct al flink transpireren. De verwachting is dat veel boze cd kopers met de kapotte nieuwe plaat verontwaardigd een ongepland versneld bezoek aan de platenzaak zullen brengen. Maar degene die verder luistert, hoort vervolgens dat het weer perfect past in het geheel. The National haalt hier vrijwel hetzelfde geintje uit als Low deed op Double Negative met openingstrack Quorum. De door David Bowie bekend geworden bassiste Gail Ann Dorsey mag hier vocaal een aangename bijdrage leveren. Van die ervaring maakte haar voormalige werkgever al gebruik in bloedstollende liveversies van Under Pressure, maar haar grootste kwaliteiten liggen toch wel in haar instrumentbeheersing. Het bezwaarlijke aan de prima opener is echter dat ze weinig origineel zijn met de te kenmerkende drums. Het klinkt als een mash-up van eigen oud werk vermengd met een gloednieuwe track. Toch misstaat het niet in deze opbeurende song, waarmee The National duidelijk de lente lijkt te aanbidden. Ook het benauwende is geheel afwezig bij Quiet Light met sfeervolle tegen ambient house leunend einde. Geheel tegen de verwachtingen in, weet The National de intimiteit achter zich te laten. Dat de elektronica hierbij een grote rol vervult, is de erfenis vanaf het EL VY project ingezette koerswisseling. Al mijmerend werkt Berninger zich door de song heen, waarbij er een kanttekening geplaatst kan worden of het afsluitende karakter in zijn voordeel werkt. Een beetje minder was passender geweest. Vanaf het dromerige Roman Holiday is hij juist verrassender meer geaard in het heden. Hier heeft zijn stem dan ook de prachtige dragende functie. Dat hij zich daadwerkelijk als rocker opvoert in Where Is Her Head is een van de vele cadeautjes die hij in petto heeft.

De afwisseling is voornamelijk te vinden in de meer georkestreerde passages die voor een open geluid zorgen of in de pianoklanken van het titelstuk I Am Easy to Find en het afsluitende Light Years. Maar de voornaamste toevoeging is absoluut het gebruik van de vele gastzangeressen. Hierdoor lijkt het alsof Berninger beter zijn best doet. Vrouwelijk schoon roept toch andere kwaliteiten in een man op. Het haantjesgedrag wil ook in deze business een inspirerende impuls geven. Dat hij zijn diepe zwaarmoedige geluid zo eenvoudig weet om te wisselen voor dit prachtig in hogere regionen te bevinden vocalen in het door sterk gitaarwerk stuwende The Pull Of You is een verademing. Sharon Van Etten hielp The National in het verleden al vaker op weg, maar nu overtreft ze alles wat ik eerder van haar gehoord heb. Lisa Hannigan was mede verantwoordelijk voor het succes van Damien Rice, al wordt die naam helaas te weinig in combinatie met deze singer songwriter genoemd. Ook hier mag ze een prominente rol vervullen op vier albumtracks. Folkzangeres Mina Tindle is als echtgenote van gitarist Bryce Dessner in het verleden al vaker in beeld geweest, hier krijgt ze in Oblivions de hoofdrol toegedeeld. Hoe bijzonder is het dat juist de perfectionistisch ingestelde Berninger zich kwetsbaar en onderschikkend durft op te stellen, door zichzelf veel minder prominent te presenteren. Het partnerschap is er een van compromissen afsluiten. De draagkracht wordt opgesplitst, en het siert hem dat hij juist aansluiting zoekt bij de dames en niet andersom. Op een legale #Me Too wijze worden ze volledig misbruikt. Dominerend zijn ze aanwezig op I Am Easy to Find. De ene keer meer leading als hoofdvocalist, dan weer in de backings of als krachtig koor in Dust Swirls in Strange Light.

Al tijden heeft The National niet zo ruimdenkend en inspirerend geklonken. Alleen het sentimentele Not In Kansas bevind zich op het randje van zoete kauwgomballenpop, maar weet zich wel passend staande te houden. Dit buitenbeentje is geen eigen productie, maar een bewerking van indie collega’s Thinking Fellers Union Local 282 die het onder de naam Noble Experiment al eerder op Strangers from the Universe zetten. The National blijft zoekende naar andere wegen om zichzelf te herdefiniëren. Deze gewaagde nieuwe stap maakt van I Am Easy to Find een van de hoogtepunten van dit jaar. Van een band van dit kaliber wordt verwacht dat ze altijd maar in staat zijn om te overtuigen, vernieuwingsdrang wordt vaak afgerekend, tevens het blijven hangen in het eigen geluid. De tussenweg die hier bewandeld wordt, pakt overtuigend verfrissend goed uit. De aan de plaat gekoppelde indrukwekkende korte film van Mike Mills is een bijkomstige overbodige luxe. The National laat horen dat het mogelijk is om na een aantal herfstalbums positief te verrassen met een heerlijk lentegeluid.

The National - I Am Easy to Find | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Gast
geplaatst: vandaag om 23:21 uur

geplaatst: vandaag om 23:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.