menu

The National - I Am Easy to Find (2019)

mijn stem
3,77 (276)
276 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: 4AD

  1. You Had Your Soul with You (3:26)

    met Gail Ann Dorsey

  2. Quiet Light (4:15)
  3. Roman Holiday (3:34)

    met Gail Ann Dorsey

  4. Oblivions (4:13)

    met Mina Tindle

  5. The Pull of You (3:58)

    met Lisa Hannigan en Sharon Van Etten

  6. Hey Rosey (4:14)

    met Gail Ann Dorsey

  7. I Am Easy to Find (4:30)

    met Kate Stables

  8. Her Father in the Pool (1:02)

    met Brooklyn Youth Chorus

  9. Where Is Her Head (4:41)

    met Eve Owen

  10. Not in Kansas (6:44)

    met Gail Ann Dorsey, Kate Stables en Lisa Hannigan

  11. So Far So Fast (6:36)

    met Lisa Hannigan

  12. Dust Swirls in Strange Light (3:18)

    met Brooklyn Youth Chorus

  13. Hairpin Turns (4:27)

    met Gail Ann Dorsey en Lisa Hannigan

  14. Rylan (3:43)

    met Kate Stables

  15. Underwater (1:21)

    met Brooklyn Youth Chorus

  16. Light Years (3:33)
totale tijdsduur: 1:03:35
zoeken in:
avatar van Screenager
3,5
geplaatst:
mattman schreef:

Ik snap niet hoe je dit slecht kan vinden als National fan eigenlijk. Neen, er staan geen 'rockers' op, maar zit je bij The National toch helemaal niet op te wachten? Ben allang blij dat er geen Turtleneck of Day I Die opstaat, 2 nummers die het niveau van de vorige toch wat naar beneden trokken.

High Violet en zelfs Trouble Will Find Me lijken hoger te scoren, terwijl die laatste toen hij uitkwam (terecht) bedolven werd onder de kritiek dat het een serieuze herhalingsoefening was ('metaalmoeheid') geworden.

Met deze plaat is The National een betere band geworden.

Ergens vind ik dit hun Moon Shaped Pool. Een super getailleerde, filmische, meer ingetogen plaat die van begin tot eind ge-weldig klinkt. Geen hits (heeft de National echt niet nodig), maar wel nummers waaraan je hoort hoeveel liefde ze erin gestoken hebben.


Dit album echt slecht vinden als The National fan lijkt mij ook niet zo eenvoudig.

Niettemin vind ik het voorlopig (op hun debuut na) toch ook hun minste plaat. Kan natuurlijk nog groeien, maar kabbelt toch echt nét iets te veel voort. Dit geldt vooral voor het middenstuk van 7-12 (wat toch echt heel lang is) en me allemaal voorlopig iets te inwisselbaar klinkt.

Die rocker waar jij over spreekt zit ik soms wel op te wachten. Al zijn de 2 nummers die je noemt niet meteen de beste 'rockers' van The National. Maar een Mr. November, Mistaken For Strangers of een The System Only Dreams In Total Darkness zou dit album toch goed doen.

Rylan heeft dan het potentieel om een échte TN-classic te worden, maar vergeet er m.i. dan een climaxje a la England aan toe te voegen. Maar dat is natuurlijk persoonlijke smaak.

Jammer genoeg voor mij minder goed dan Sleep Well Beast, al was dat een heel ander album. Een trio van het niveau Empire Line - I'll Still Destroy You - Guilty Party (en zelfs quartet met ook Carin At The Liquor Store) staat hier jammer genoeg niet op.

Een zeer degelijk album - alweer - maar niet volledig waar ik op gehoopt had.

Maar toch weer een handvol parels (Quiet Light, The Pull of You, Rylan, Light Years om aan hun ongelofelijk indrukwekkend oeuvre toe te voegen.

Een ***(*) verdienen ze toch weer. Maar om naar 4 te gaan moet het middenstuk toch echt nog wat groeien.

avatar van mattman
4,5
geplaatst:
Screenager schreef:
Jammer genoeg voor mij minder goed dan Sleep Well Beast, al was dat een heel ander album. Een trio van het niveau Empire Line - I'll Still Destroy You - Guilty Party (en zelfs quartet met ook Carin At The Liquor Store) staat hier jammer genoeg niet op.

Vind You Had Your Soul with You een heel underrated nummer. Minder rechtlijnig en 'obvious' als The System Only Dreams... En die bridge aan het einde, waar de stem van Gail Ann Dorssey invalt - om dan te eindigen met een duet met Matt, is het soort kippenvelmomenten waar ik naar zoek bij deze band.

Al geef ik toe dat dat nummer niet komt aan het niveau van de 3 die jij opnoemt hoor. Oblivions, Light Years, The Pull Of You, Rylan en Not In Kansas (!) doen dat wel. Met Hairpin Turns, YHYSWY en Hey Rosie daar vlak achter.

Maar eigenlijk doe je het album bijna te niet wanneer je de liedjes zo afzonderlijk ziet. Ik durf zeggen dat dit misschien wel hun meest coherente plaat is. Het meisjeskoor in Dust Swirls In Strange Light staat daar bijvoorbeeld perfect op zijn plek, als inleiding voor Hairpin Turns.

Vind trouwens dat 'kabbelend' soms te negatief wordt gebruikt. Soms mag eens iets heerlijk kabbelen. Veel van mijn lievelingsplaten (en soundtracks) ooit zijn kabbelaars.

avatar van Screenager
3,5
geplaatst:
mattman schreef:


Vind trouwens dat 'kabbelend' soms te negatief wordt gebruikt. Soms mag eens iets heerlijk kabbelen. Veel van mijn lievelingsplaten (en soundtracks) ooit zijn kabbelaars.


In Rainbows is inderdaad wel heerlijk kabbelend bij momenten

avatar van iHateDolphins
2,5
geplaatst:
mattman schreef:

Ergens vind ik dit hun Moon Shaped Pool. Een super getailleerde, filmische, meer ingetogen plaat die van begin tot eind ge-weldig klinkt. Geen hits (heeft de National echt niet nodig), maar wel nummers waaraan je hoort hoeveel liefde ze erin gestoken hebben.


Haha, grappig hoe we allemaal muziek ervaren. Ik zie namelijk dat we dezelfde nummer 1 in onze toplijstje hebben staan, maar met deze stelling ben ik het niet eens. Ik vind AMSP van RH namelijk echt een ontwikkeling van in rainbows. Wel eens dat die iets rustiger is dan IR, maar wel echt een vergelijkbare stijl als op IR die ze door geëvalueerd hebben. Ik zie AMSP dan ook als de echte opvolger van IR. Die platen horen voor mij een soort van bij elkaar.

Dit album van the national vind ik meer een afwijking van stijl i.v.m. hun eerdere albums. Daarbij reken ik de helft van van de nummers AMSP tot de hits van Radiohead. Dat heb ik ook bij dit album van the national niet. Zoals ik al zei weet ik na 5 luisterbeurten nog steeds niet welke nummers ik van dit album goed vind. Bij AMSP werd ik door een aantal nummers echt omver geblazen (Daydreaming, Decks dark, Ful stop, identikit, the numbers).

Afijn, ik kan het eerder the national werk echt waarderen (high violet staat bv ook in m'n top 10, alhoewel ik die maar eens moet herzien misschien?..), maar dit album is het niet voor mij.

4,5
geplaatst:
Screenager schreef:


Jammer genoeg voor mij minder goed dan Sleep Well Beast, al was dat een heel ander album. Een trio van het niveau Empire Line - I'll Still Destroy You - Guilty Party (en zelfs quartet met ook Carin At The Liquor Store) staat hier jammer genoeg niet op.


Om even het verschil in beleving weer te geven, zelfs onder fans: ik vind letterlijk elk nummer op deze plaat beter dan Empire Line, nummer dat ik altijd beschouwd hebt als "The National duwt op wat knopjes op hun laptop maar vergeet een song te schrijven".
Guilty Party is daarentegen wel een echte klassieker en misschien wel de beste van hun laatste 2 platen, al komt Light Years (op een andere manier want een totaal ander soort nummer) wel in de buurt.

Dat je trouwens nummers 7 tot en met 12 aanduidt als "inwisselbaar" vind ik ook vreemd, is net het stuk waar ze het meest afwijken van de typische The National sound en variëren. De onderlinge inwisselbaarheid zit hem net het meest in het begin.

Ik las trouwens ergens dat ze wel degelijk een aantal rockers hadden voor dit album maar dat die vooral op aandringen van de regisseur van de bijhorende kortfilm die voor het album ook optrad als een soort consultant (voorlopig) in het vriesvak gestoken zijn. Hopelijk komen deze later nog eens aan de oppervlakte (al hoop ik dan ook op een hoger niveau dan Day I Die).

4,5
geplaatst:
Ik hou ook enorm van A Moon Shaped Pool dus kan me vinden in Mattman zijn opmerkingen. Beide albums gaan meer de neoklassieke kant op en dat ligt me nu eens volledig.

4,5
geplaatst:
Een plaat van uur, is dat dan zo lang? Als ik dat hier soms lees..hebben mensen soms een korte aandachtspanne.

avatar van Banjo
3,0
geplaatst:
gerre schreef:
Ik hou ook enorm van A Moon Shaped Pool dus kan me vinden in Mattman zijn opmerkingen. Beide albums gaan meer de neoklassieke kant op en dat ligt me nu eens volledig.


Een hele gewone tamme plaat als je het vergelijkt met In Rainbows, Ok Computer, Hail to the Thief, The Bends en Amnesiac etc
ja sorry ik kon het niet laten...

En misschien hebben er wel meer mensen Adhd dan je denkt

avatar van aERodynamIC
3,5
geplaatst:
gerre schreef:
Een plaat van uur, is dat dan zo lang? Als ik dat hier soms lees..hebben mensen soms een korte aandachtspanne.

Nee, ik kan geen genoeg krijgen van een album als Mellon Collie van The Smashing Pumpkins (kan er nog wel wat noemen). Maar soms zijn albums gewoon te lang en zouden aan kracht winnen als ze korter waren, waar dat bij andere albums, zoals genoemd, niet op gaat (en ja, dat is voor iedereen persoonlijk, want ook bij dat album zie ik de term te lang vaak voorbij komen)

avatar van Banjo
3,0
geplaatst:
Ja mee eens je zou zo lang maar hun concert mee maken met alleen deze The National - I Am Easy to Find (2019) gespeeld !
Poeh hey ik zou me echt vervelen..

4,5
geplaatst:
Banjo schreef:
(quote)


Een hele gewone tamme plaat als je het vergelijkt met In Rainbows, Ok Computer, Hail to the Thief, The Bends en Amnesiac etc
ja sorry ik kon het niet laten...

En misschien hebben er wel meer mensen Adhd dan je denkt

Boompjes opzetten over tamme en te gewone platen maar dan wel godbetert Elbow, de band die bij uitstek specialiseert in die beide eigenschappen die daar staat te blinken met de 2e beste plaat aller tijden op jouw profiel. Dan kan je alleszins onmogelijk ADHD hebben.

Ik vind de speelduur hier alleszins niet zo'n groot probleem en The National is zo slim geweest om een aantal van de beste nummers voor de finish te houden. Kan pakweg Vampire Weekend nog iets van leren.

avatar van Banjo
3,0
geplaatst:
Haha! nou als ik eerlijk ben staat die Elbow plaat ook wat te hoog in mijn top 10.
maar dat album vind ik juist wel het meest energieke en bijzondere album van Elbow
vind u niet?. Ik ben trouwens wel een ADHD mannetje hoor en vind het algemeen fijn als een band wat hardere nummers speelt. Het heeft wel invloed op mijn muziek gevoel.

En alleen A Moon Shaped Pool vind ik tam en gewoon, de rest van Radiohead vind ik geweldig...

avatar van MeesBowieFan1
geplaatst:
misschien is het omdat ik nog niet goed heb geluisterd, maar ik vind het album tot nu toe best saai.

avatar van west
2,5
geplaatst:
MeesBowieFan1 schreef:
misschien is het omdat ik nog niet goed heb geluisterd, maar ik vind het album tot nu toe best saai.

Ik had dat ook na goed luisteren.

avatar van MeesBowieFan1
geplaatst:
west schreef:
(quote)

Ik had dat ook na goed luisteren.


haha, niet echt mijn muziek dus

avatar van Banjo
3,0
geplaatst:
MeesBowieFan1 nou misschien wel als dit je eerste National is dan kan ik je The National - Trouble Will Find Me (2013) The National - High Violet (2010) en bijvoorbeeld The National - Sleep Well Beast (2017) van harte aan bevelen die zijn echt anders...

avatar van west
2,5
geplaatst:
MeesBowieFan1 schreef:
(quote)

haha, niet echt mijn muziek dus

Misschien deze wel? The National - Boxer (2007)

avatar van KJvelo01
4,0
geplaatst:
Ik ben wat later in de loopbaan van The National ingevlogen. Heb dus niet de historische bagage van anderen. Ik vind dit dus een prachtig album. De vrouwenstemmen verrijken het kleurenpakket van het geheel. Deze plaat intrigeert, doet me er iedere keer weer naar grijpen. De deluxe vinyl versie geeft daar overigens ook alle aanleiding toe.

avatar van RoyDeSmet
4,0
geplaatst:
KJvelo01 schreef:
Ik ben wat later in de loopbaan van The National ingevlogen. Heb dus niet de historische bagage van anderen. Ik vind dit dus een prachtig album. De vrouwenstemmen verrijken het kleurenpakket van het geheel. Deze plaat intrigeert, doet me er iedere keer weer naar grijpen. De deluxe vinyl versie geeft daar overigens ook alle aanleiding toe.


^ Eindelijk iemand die mijn gevoel verwoordt!
ik ben ingestapt bij 'Trouble Will Find Me' en heb 'Sleep Well Beast' langs me heen laten gaan. Verder ken ik alleen 'Bloodbuzz Ohio', maar in de uitvoering van Julia Stone

4,5
geplaatst:
Banjo schreef:
(quote)


Een hele gewone tamme plaat als je het vergelijkt met In Rainbows, Ok Computer, Hail to the Thief, The Bends en Amnesiac etc
ja sorry ik kon het niet laten...

En misschien hebben er wel meer mensen Adhd dan je denkt


Jij noemt het tam, ik noem het heel relaxerend en fijngevoeliger dan ooit. Ik ben dan ook wel te vinden voor man-vrouw samenzang en gracieuze strijkersareangementen.

4,0
geplaatst:
Met bijna een maand en talloze luisterbeurten erop zitten sinds de release, wordt het eens tijd voor een beschouwing...

Vooropgesteld ben ik een The National-fanboy: ze beslaan niet voor niets de eerste plek in zowel mijn album-, als artiesten-top 10. Dat wordt nogal eens tegen mij gebruikt in discussies op deze site, maar de combinatie tussen de mooie gelaagde muziek, melancholische sfeer en de voordracht van Matt Berninger overtuigde mij direct vanaf het eerste moment dat ik Boxer hoorde - ruim 10 jaar geleden. Net zoals voor velen zijn de albums uit die kennismakingsperiode mijn favoriet.

Trouble Will Find Me was een zeer gedegen album, zonder echte uitschieters. Het was duidelijk dat The National niet met nog een dergelijk album kon komen. Op basis van de eerste 4 singles van Sleep Well Beast waren mijn verwachtingen zeer hooggespannen: nog steeds het geluid van The National, maar dan iets meer elektronisch en iets meer stadionrock. Het album in zijn geheel viel echter een beetje tegen; buiten de 3 singles (The System... was ik op een gegeven moment beu) was alleen de fenomenale openingstrack een toevoeging aan het oeuvre. Turtleneck is zelfs met afstand het slechtste nummer dat The National ooit uitbracht.

Dan I Am Easy to Find. Vooraf aangekondigd als de grootste koerswijziging voor de band ooit, met name door toevoegingen van vrouwelijke vocalisten. Dan weet je dat je het risico loopt om fans te verliezen...

Het openingstrio heeft nog een vrij conventioneel The National-geluid - ondanks dat je al Gail Ann Dorsey erdoorheen hoort. Oblivions is de eerste echte blauwdruk van het nieuwe geluid, en gelijk de meest geslaagde variant ervan. De stem van Mina Tindle kleurt goed bij die van Berninger en tilt het nummer naar een hoger niveau. Dat wordt doorgetrokken op The Pull of You, waar de subtiele elektronische puls een meerwaarde is.

Vanaf Hey Rosey begint de aandacht te verslappen - ook omdat de stem van Dorsey mij niet echt aanspreekt, de titeltrack en het koor-interlude geven een verhoogd risico op in slaap vallen. Where Is Her Head veert weer een beetje op, maar had beter gepast op het laatste album van Arcade Fire. Echt op niveau komt de band pas weer bij Not In Kansas - als ik mij niet vergis het langste The National-nummer ooit. Het nummer begint heel traag - als de zangeressen invallen lijkt het zelfs net een kerstliedje - maar langzaam wordt de versnelling ingezet, wordt de ingehouden spanning opgebouwd, om weer te eindigen met een fraaie vrouwelijke samenzang.

Hierna slaat het album finaal de plank mis. Na Not In Kansas had een knaller a la Rylan gemoeten, maar in plaats daarvan krijgen we nog klein kwartier rustige muziek - waarvan ik Hairpin Turns overigens een prima nummer vind. Rylan kenden we natuurlijk al - en is ook in de uitvoering op dit album een hoogtepunt. Na een intermezzo sluit het album af met Light Years, een typische National-pianoballad en daarmee een dienstdoende afsluiter.

Conclusie:
- De stem van Berninger is - in al zijn beperkingen - toch bepalend voor de muziek van The National voor mij. De nummers waar de gastzangeres Matt vocaal uitdaagt (zoals Oblivions en Rylan) werken goed, maar als Matt helemaal uit geluid verdwijnt, verlies ik toch al snel mijn interesse in de muziek.
- Er wordt op dit album te weinig gebruik gemaakt van de andere joker van The National: de drums van Bryan Devendorf. Dat komt de verveling niet ten goede. Als ze uiteindelijk weer invallen bij Rylan is dat echt een verademing.
- Bovenal is het middenstuk - muv Not In Kansas - gewoon te zwak en eentonig. Ik heb meerdere keren het album daar afgezet of doorgespoeld, iets wat ik normaal gesproken toch niet doe bij The National. Gezien de lengte van het album had de band daar wat kritischer naar mogen kijken.

Maakt het bovenstaande I Am Easy to Find dan een slecht album? Zeker niet! Zo vind ik Oblivions, The Pull of You, Not In Kansas en Rylan tot de absolute top van The Nationals oeuvre behoren. Als ik het voor het zeggen had gehad, had ik Hairpin Turns op de plek van Hey Rosey gezet en dat nummer, samen met nummers 8, 9, 11 en 12 geschrapt. Daarmee had je een album overgehouden dat zich kon meten met de toppers van de band. In de huidige samenstelling kom ik niet verder dan een krappe 4*.

avatar van thetinderstick
4,0
geplaatst:
Ik heb het album vandaag pas voor het eerst beluisterd, maar vooralsnog kan ik me helemaal vinden in wat Titmeister hierboven zegt.

Ingestapt toen Alligator uit kwam. Bij Boxer groeide the National uit tot een van mijn favoriete bands. High Violet vertoonde de eerste barstjes: ook een fantastische plaat maar wel enkele saaie momenten ('Runaway'). Trouble Will Find Me was, enkele uitzonderingen daargelaten, teveel van het zelfde. Voor het eerst wist de band mij niet echt te pakken. Ze herpakten zich met het fantastische Sleep Well Beast; de electronische elementen maakten de muziek spannender en dreigender.

De eerste 5 nummers van I Am Easy To Find vind ik meteen al erg goed. Qua sfeer doet het mij nog het meest denken aan sommige nummers van Sad Songs For Dirty Lovers, wat ik altijd een zeer onderschatte plaat van ze heb gevonden. Licht electronisch en experimenteel, tegelijk ook toegankelijk.

Daarna gaan ze toch wel een beetje de mist in voor mijn gevoel met teveel trage nummers die mij, nu althans, nog niet weten te pakken. 'Not in Kansas' is wel weer erg mooi. 'So Far So Fast' is veel te lang en zelfs wat irritant. 'Rylan' en 'Light Years' zijn dan weer echte hoogtepunten. De vrouwenzang vind ik in de meeste nummers een mooie toevoeging. Toch is de inbreng van de dames niet zo groot als de tracklist hierboven doet vermoeden.

Ik denk met veel anderen dat het album beter uit de verf was gekomen als er een stuk of 4 nummers in het middenstuk waren geschrapt. Zeker geen slechte plaat dus, maar haalt niet het niveau van Boxer en ik vermoed ook niet van Sleep Well Beast. Maargoed, de plaat heeft ook tijd nodig om te rijpen, zoals alle albums van The National. Ik denk nu een krappe 4*, maar wie weet stijgt of zakt dat nog na een aantal luisterbeurten.

avatar van MeesBowieFan1
geplaatst:
west schreef:
(quote)

Misschien deze wel? The National - Boxer (2007)


Bedankt voor de tip zeg!
wat heb ik heerlijk genoten van die plaat, wat een fijne warme muziek!

4,5
geplaatst:
So Far So Fast is zeker niet irritant of te lang. Dit is net interessant herkennen van nieuwe wegen. Topnummer maar je moet het laten groeien.
Weer iemand die komt zagen over te veel nummers. Wellicht omdat men toch te veel vasthoudt aan het conventionele, kan het niet anders verklaren.

Laat deze plaat en die van Vampire Weekend nog lang de rotatielijst aanvoeren want deze gevestigde waarden overtreffen zich voor mij zelfs nog en zitten aan de top van hun kunnen. 2 2019 monumenten, nu al.

4,0
geplaatst:
gerre schreef:
Weer iemand die komt zagen over te veel nummers. Wellicht omdat men toch te veel vasthoudt aan het conventionele, kan het niet anders verklaren.

Je kan het zagen vinden, maar ik kan er ook niks aan doen dat mijn aandacht verslapt bij het middenstuk. Zegt wellicht wat over mijn aandachtsspanne, maar het gebeurt zelden dat een album over de 50 minuten mijn aandacht vasthoudt. In de tijd dat ik nog cd's kocht vond ik dat ook altijd een verschrikking als een remaster dan volgeplempt werd met allerlei bonustracks, met name als het dan allerlei alternate takes en liveversies van al op het album staande nummers waren. Wat mij betreft kunnen artiesten daar dan ook wat kritischer naar kijken... Maar goed, dat kan dus ook prima aan mij liggen...

3,5
D-Vine schreef:
Laat ik voorop stellen dat ik groot, groot fan ben van The National. Light years is een prima track en het gegeven dat Rylan eindelijk wordt uitgebracht stemt mij positief. Echter, mis ik energie en kracht in de huidige nummers (en live-opnamen).


D-Vine schreef:
Laat ik voorop stellen dat ik groot, groot fan ben van The National. Light years is een prima track en het gegeven dat Rylan eindelijk wordt uitgebracht stemt mij positief. Echter, mis ik energie en kracht in de huidige nummers (en live-opnamen).


Tot op heden ben ik na tig luisterbeurten nog niet veel positiever gestemd over dit album. Ik had graag gezien dat SWB & IAETF 1 album was geworden, dit had een consistenter geheel gebracht. Uiteraard hadden er dan de nodige tracks moeten sneuvelen, wat ik gezien het niveau van dit album niet erg vind.

avatar van FlyLo
FlyLo (moderator)
Berichten verplaatst naar The National

Gast
geplaatst: vandaag om 00:42 uur

geplaatst: vandaag om 00:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.