The National - I Am Easy to Find (2019)

2 jaar geleden was ik met ‘n klap, in één luisterbeurt fan van TNL. Sleep Well Beast bevatte precies de juiste uitdagende details die voor mijn oren geschikt waren. Maar toen kwamen er 3 singles van I Am Easy to Find waar ik geen klick mee kreeg en voor mijn gevoel ook niet krijg, Vannacht dus met enige scepsus aan het album begonnen. Lange zit hoor en of ik veel met het album als totaal krijg moet nog maar blijken, maar hoor zeker een paar juwelen en bijna aan het eind staan dan toch echt de songs die mijn kijk op het album kan draaien: So Far So Fast & Rylan zijn schitterend.

Extreme keuze om veel zang over te laten aan zangeressen of koren. Is er één track waar Matt solo zingt? Geloof het niet. Ik tel maar liefst 7 tracks waar de leadzang door een Gast wordt gedaan (4x Zangeres, 3x KinderKoor). Hadden we laatst ook niet een album waarop de gastzangeressen meer storend dan n welkome aanvulling waren? In die valkuil is TNL niet gestapt, hier is het juist wel de gewenste verdieping.

Wat me bij eerste beluistering nog meer opviel:
> Light Years is a-typische single, maar blijkt gewoon een goede albumtrack
> Het Koorwerk heeft nauwelijks interactie met de er om heen gedrapeerde muziek, het blijven losse tracks, terwijl Je zou hopen dat ze elkaar versterken of aanvullen.
> De Duo samenzang is juist wel volledig geïntegreerd.
> Op basis van de Albumcover verwacht je een conseptalbum. maar dat is het niet. veel meer een verzameling losse songs.
> Album lijkt wat aan de lange kant. Iets korter was wellicht krachtiger geweest.
Hé, hadden we dat bij een ander recent album ook al?

Mijn ultieme favo’s van IAETF:
11. So Far So Fast
14. Rylan
03. Roman Holiday
04. Oblivions
07. I am Easy to Find

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The National - I Am Easy To Find - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The National - I Am Easy To Find
The National geeft alle ruimte aan vrouwenstemmen, wat weer extra dimensies toevoegt aan het zo bijzondere geluid van de band uit New York

The National behoort inmiddels tot de grote bands, maar moet niets hebben van consolideren. Het nieuwe album van de band klinkt weer totaal anders dan zijn voorgangers en dat is dit keer vooral de verdienste van de gastzangeressen, die een verrassend stevig stempel drukken op I Am Easy To Find. Het nieuwe album van The National bevat flink wat tracks die duetten mogen worden genoemd en een warmer, sfeervoller en intiemer geluid laten horen dan we van de band kennen. Het zal niet iedereen bevallen, maar een ieder die, net als ik, een voorliefde heeft voor vrouwenstemmen, zal waarschijnlijk zeer gecharmeerd zijn van I Am Easy To Find.

Nog geen twee jaar na het geweldige Sleep Well Beast is The National terug met een nieuw album. De band uit Brooklyn, New York, heeft zich inmiddels geschaard onder de grote bands van het moment, maar zoekt nog altijd naar vernieuwing.

I Am Easy To Find is een album waar de ambitie van af spat. The National komt niet alleen op de proppen met maar liefst 16 songs en meer dan een uur muziek, maar levert samen met regisseur en producer Mike Mills ook een bijbehorende korte film af.

I Am Easy To Find opent met twee even mooie als spannende tracks, die ook op het vorige album van de band hadden kunnen staan, maar stiekem klinkt het toch anders. In de openingstracks duikt na een tijdje een vrouwenstem op, maar vanaf de derde track neemt de dominantie van de vrouwenstemmen toe.

Vanaf deze track krijgen de wat sombere vocalen van Matt Berninger met grote regelmaat gezelschap van vrouwenstemmen, die nogal bepalend blijken voor het nieuwe geluid van de Amerikaanse band, dat deels werd geïnspireerd door de bijbehorende film over het leven en de dood van een jonge vrouw.

In het recente verleden stond The National op de planken met onder andere Phoebe Bridgers en Leslie Feist, die ik ook graag had terug gehoord op I Am Easy To Find. Veel te klagen is er echter niet voor de liefhebbers van vrouwenstemmen, want onder andere Mina Tindle, Lisa Hannigan, Kate Stables (This Is The Kit), Sharon Van Etten en de van David Bowie bekende Gail Ann Dorsey drukken een verrassend stempel op het nieuwe album van The National.

In de eerste reacties op het Internet lees ik zeker niet alleen enthousiaste reacties op het toevoegen van vrouwenstemmen aan de muziek van The National, maar ik vind het persoonlijk prachtig. Ik ben niet alleen gek op vrouwenstemmen, maar hoor ook dat ze de muziek van The National dromeriger, zachter, maar ook melodieuzer, sfeervoller en intiemer maken, wat deels ook op het conto van de rijkelijk toegevoegde strijkers mag worden geschreven.

Vanaf de derde track van het album, gaat het tempo omlaag en vloeit de stem van Matt Berninger verrassend mooi samen met vrouwenstemmen in tracks die als duetten kunnen worden getypeerd. Het is in eerste instantie Gaill Ann Dorsey die indruk maakt in een lome track met zwaar aangezette piano en strijkers, donkere vocalen van Matt Berninger en spannende ritmes, maar in de volgende track neemt Mina Tindle het stokje prachtig over met nog veel nadrukkelijker aanwezige vocalen, die prachtig kleuren bij de wederom spannende instrumentatie en de fraai ondersteunende zang van The National voorman.

I Am Easy To Find klinkt wat lichtvoetiger en toegankelijker dan we van de New Yorkse band gewend zijn, maar rafel de verschillende lagen uiteen en je hoort toch weer van alles dat het oor streelt en de fantasie prikkelt. De instrumentatie komt steeds in meerdere lagen uit de speakers, waarbij vaak wat donker getinte gitaarlijnen of elektronica worden gecombineerd met bijzondere ritmes, die de muziek van The National toch weer een eclectisch karakter geven.

Matt Berninger en de vele vrouwelijke gastmuzikanten op het album tekenen voor prachtig melodieuze duetten, maar de muziek van de band mag gelukkig ook nog af en toe ontsporen, bijvoorbeeld wanneer Matt Berninger en Lisa Hannigan mooie klanken afwisselen met spoken word, waarna de instrumentatie, die dit keer wat minder is gefocust op elektronica, los mag gaan.

Zeker in de meer ingetogen songs klinkt The National anders dan we van de band gewend zijn en hetzelfde geldt voor de songs waarin niet alleen een enkele vrouwenstem opduikt maar een compleet koor (Brooklyn Youth Chorus). Het pakt wat mij betreft prachtig uit.

I Am Easy To Find is zo avontuurlijk en afwisselend als je van een album van The National mag verwachten en biedt bovendien de vernieuwing die je van de band verwacht. Een volgend hoogtepunt in het prachtige oeuvre van de band. Erwin Zijleman

Ik heb rustig de tijd genomen voor dit album alvorens met een oordeel te komen. The National is een van mijn favoriete bands en daar doe je dan toch iets meer moeite voor dan voor de gemiddelde artiest. Mijn eerste indruk was ook niet erg positief, zoals zo velen voor mij al kenbaar maakten. Maar langzaam aan boog deze teleurstelling om in waardering.

De gastzangeressen vind ik een welkome toevoeging en zorgen voor dat stukje vernieuwing ten opzichte van de vorige platen, net zoals de electronica daarvoor zorgde op Sleep Well Beast. Dat betekent zeker niet dat het overal even geslaagd uitpakt. Ik vind vooral het drieluik Not in Kansas, So Far So Fast en Dust Swirls in Strange Light erg tegenvallen. Laten die eerste twee nou ook de langste nummers op de plaat zijn, wellicht speelt dat ze ook parten. Vooral Not In Kansas zou denk ik al een stuk beter zijn als het ongeveer twee minuten eerder werd afgekapt.

Mijn favoriete nummers komen pas aan het eind van de plaat. Daaraan vooraf een heleboel 4* nummers, maar pas bij Hairpin Turns veer ik echt op. Dat melancholische refrein met die piano is echt verslavend. Daarna komt Rylan die heel fijn opbouwt en dan ontaardt in een meeslepende climax. Save the best for last, want het simpele doch prachtige Light Years steelt uiteindelijk de show. Zonder deze drie nummers had ik waarschijnlijk geen 4* uitgedeeld. Alles bij elkaar toch weer een erg geslaagde plaat en dat maakt dit toch alweer de 5e voltreffer op rij (Alligator ben ik nooit echt ingekomen).

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (inschrijven kan hier):

Terwijl Danielle Haim het nieuwe album van Vampire Weekend kleur geeft, pakt The National het radicaler aan: voor hun achtste album liet de band niet één, maar een leger vrouwen aanrukken. Dat is best even wennen. Matt Berninger weet mij sinds het indrukwekkende Boxer (2007) al te raken met zijn diepe bariton. Zijn de samenwerkingen met al die zangeressen - van Gail Ann Dorsey, Lisa Hannigan tot Sharon Van Etten - wel nodig? Voegt die vrouwenstem halverwege opener You Had Your Soul With You bijvoorbeeld wat toe?

Nu, na bijna twee weken, luidt het antwoord nog niet volmondig ja. De gastbijdragen voelen minder natuurlijk dan de prachtige duetten die Nick Cave met vrouwen op zijn naam heeft staan. Dat neemt niet weg dat dit album een handvol nummers bevat die zich moeiteloos kunnen meten met het beste werk van The National: Quiet Light, Rylan, Light Years en vooral het lange, bloedmooie Not in Kanses, dat citeert uit een 25 jaar oud nummer en genoeg memorabele tekstregels bevat. Neem:

First Testament was really great / The sequel was incredible / Like the Godfathers or the first two Strokes

De rest van de plaat heeft net wat meer luisterbeurten nodig. Pas dan valt op hoe knap The Pull Of You in elkaar steekt, Bryan Devendorf met zijn drumwerk de muziek altijd spannend houdt en val je alsnog voor de vrouwenstemmen. Wie de tijd neemt voor het niet altijd makkelijke I Am Easy To Find wordt rijkelijk beloond.

Dit album echt slecht vinden als The National fan lijkt mij ook niet zo eenvoudig.

Niettemin vind ik het voorlopig (op hun debuut na) toch ook hun minste plaat. Kan natuurlijk nog groeien, maar kabbelt toch echt nét iets te veel voort. Dit geldt vooral voor het middenstuk van 7-12 (wat toch echt heel lang is) en me allemaal voorlopig iets te inwisselbaar klinkt.

Die rocker waar jij over spreekt zit ik soms wel op te wachten. Al zijn de 2 nummers die je noemt niet meteen de beste 'rockers' van The National. Maar een Mr. November, Mistaken For Strangers of een The System Only Dreams In Total Darkness zou dit album toch goed doen.

Rylan heeft dan het potentieel om een échte TN-classic te worden, maar vergeet er m.i. dan een climaxje a la England aan toe te voegen. Maar dat is natuurlijk persoonlijke smaak.

Jammer genoeg voor mij minder goed dan Sleep Well Beast, al was dat een heel ander album. Een trio van het niveau Empire Line - I'll Still Destroy You - Guilty Party (en zelfs quartet met ook Carin At The Liquor Store) staat hier jammer genoeg niet op.

Een zeer degelijk album - alweer - maar niet volledig waar ik op gehoopt had.

Maar toch weer een handvol parels (Quiet Light, The Pull of You, Rylan, Light Years om aan hun ongelofelijk indrukwekkend oeuvre toe te voegen.

Een ***(*) verdienen ze toch weer. Maar om naar 4 te gaan moet het middenstuk toch echt nog wat groeien.

Met bijna een maand en talloze luisterbeurten erop zitten sinds de release, wordt het eens tijd voor een beschouwing...

Vooropgesteld ben ik een The National-fanboy: ze beslaan niet voor niets de eerste plek in zowel mijn album-, als artiesten-top 10. Dat wordt nogal eens tegen mij gebruikt in discussies op deze site, maar de combinatie tussen de mooie gelaagde muziek, melancholische sfeer en de voordracht van Matt Berninger overtuigde mij direct vanaf het eerste moment dat ik Boxer hoorde - ruim 10 jaar geleden. Net zoals voor velen zijn de albums uit die kennismakingsperiode mijn favoriet.

Trouble Will Find Me was een zeer gedegen album, zonder echte uitschieters. Het was duidelijk dat The National niet met nog een dergelijk album kon komen. Op basis van de eerste 4 singles van Sleep Well Beast waren mijn verwachtingen zeer hooggespannen: nog steeds het geluid van The National, maar dan iets meer elektronisch en iets meer stadionrock. Het album in zijn geheel viel echter een beetje tegen; buiten de 3 singles (The System... was ik op een gegeven moment beu) was alleen de fenomenale openingstrack een toevoeging aan het oeuvre. Turtleneck is zelfs met afstand het slechtste nummer dat The National ooit uitbracht.

Dan I Am Easy to Find. Vooraf aangekondigd als de grootste koerswijziging voor de band ooit, met name door toevoegingen van vrouwelijke vocalisten. Dan weet je dat je het risico loopt om fans te verliezen...

Het openingstrio heeft nog een vrij conventioneel The National-geluid - ondanks dat je al Gail Ann Dorsey erdoorheen hoort. Oblivions is de eerste echte blauwdruk van het nieuwe geluid, en gelijk de meest geslaagde variant ervan. De stem van Mina Tindle kleurt goed bij die van Berninger en tilt het nummer naar een hoger niveau. Dat wordt doorgetrokken op The Pull of You, waar de subtiele elektronische puls een meerwaarde is.

Vanaf Hey Rosey begint de aandacht te verslappen - ook omdat de stem van Dorsey mij niet echt aanspreekt, de titeltrack en het koor-interlude geven een verhoogd risico op in slaap vallen. Where Is Her Head veert weer een beetje op, maar had beter gepast op het laatste album van Arcade Fire. Echt op niveau komt de band pas weer bij Not In Kansas - als ik mij niet vergis het langste The National-nummer ooit. Het nummer begint heel traag - als de zangeressen invallen lijkt het zelfs net een kerstliedje - maar langzaam wordt de versnelling ingezet, wordt de ingehouden spanning opgebouwd, om weer te eindigen met een fraaie vrouwelijke samenzang.

Hierna slaat het album finaal de plank mis. Na Not In Kansas had een knaller a la Rylan gemoeten, maar in plaats daarvan krijgen we nog klein kwartier rustige muziek - waarvan ik Hairpin Turns overigens een prima nummer vind. Rylan kenden we natuurlijk al - en is ook in de uitvoering op dit album een hoogtepunt. Na een intermezzo sluit het album af met Light Years, een typische National-pianoballad en daarmee een dienstdoende afsluiter.

Conclusie:
- De stem van Berninger is - in al zijn beperkingen - toch bepalend voor de muziek van The National voor mij. De nummers waar de gastzangeres Matt vocaal uitdaagt (zoals Oblivions en Rylan) werken goed, maar als Matt helemaal uit geluid verdwijnt, verlies ik toch al snel mijn interesse in de muziek.
- Er wordt op dit album te weinig gebruik gemaakt van de andere joker van The National: de drums van Bryan Devendorf. Dat komt de verveling niet ten goede. Als ze uiteindelijk weer invallen bij Rylan is dat echt een verademing.
- Bovenal is het middenstuk - muv Not In Kansas - gewoon te zwak en eentonig. Ik heb meerdere keren het album daar afgezet of doorgespoeld, iets wat ik normaal gesproken toch niet doe bij The National. Gezien de lengte van het album had de band daar wat kritischer naar mogen kijken.

Maakt het bovenstaande I Am Easy to Find dan een slecht album? Zeker niet! Zo vind ik Oblivions, The Pull of You, Not In Kansas en Rylan tot de absolute top van The Nationals oeuvre behoren. Als ik het voor het zeggen had gehad, had ik Hairpin Turns op de plek van Hey Rosey gezet en dat nummer, samen met nummers 8, 9, 11 en 12 geschrapt. Daarmee had je een album overgehouden dat zich kon meten met de toppers van de band. In de huidige samenstelling kom ik niet verder dan een krappe 4*.

Eigenlijk een beetje tegen mijn eigen verwachtingen in verhoog ik naar 4,5*. Ik ben een groot The National fan en bij de eerste luisterbeurten hoorde ik genoeg moois, maar toch was het iets minder dan ik van ze gewend was. Natuurlijk was het even wennen aan de vele (vrouwelijke) gastvocalen, maar inmiddels zijn een aantal daarvan uitgegroeid tot de hoogtepunten van het album. Zoals de magistrale bijdrage van Lisa Hannigan in So Far So Fast. Qua sound ligt dit album ergens in het verlengde van Sleep Well Beast (hallo You Had Your Soul with You) , en toch staat het ook wel weer op zichzelf.

Ik wist al wel dat The National een geweldige drummer heeft met Bryan Devendorf en dat hij belangrijk is voor de sound, maar op dit album lijkt het nog belangrijker. Bijvoorbeeld op Where Is Her Head, dat nummer leunt op zijn geweldige drums.

Inmiddels merk ik ook dat ik het album toch vaak wil opzetten, en dan vooral op de rustigere momenten van de dag. Daarvoor leent dit album zich perfect. Het heeft een bepaalde rust die ik erg prettig vind. Ik lees hier vaker dat de lengte van het album een minpuntje is maar ik heb daar eerlijk gezegd geen enkele moeite mee. Het voelt voor mij zeker niet aan alsof dit een album is dat langer dan een uur duurt, en dat zie ik als een pluspunt. En met Rylan en Light Years heb je ook nog eens twee 'nieuwe' klassiekers te pakken die bij het beste werk van de band horen.

Dit had vijf sterren kunnen zijn als Not In Kansas, Light Years, Dust Swirls In Strange Light en Underwater er niet op hadden gestaan. De meeste mislukte nummers in de geschiedenis van The National.

Lukt het een band als The National nog steeds om te verrassen? Getuigende de laatste single Hairpin Turns had ik wel heel sterk mijn twijfels. Natuurlijk ligt de nadruk altijd wel al bij het kenmerkende eigen stemgeluid van Matt Berninger. Hier duurde het wel een tijdje voordat het gewenningsproces werd omgezet tot de terechte waardering. De tegendraadse zang gaat haaks tegen de muzikale omlijsting in, maar weet bij meerdere luisterbeurten wel weer te overtuigen. Zou de band het op hun achtste studio album I Am Easy to Find dan toch weer flikken? Laten we hierin eerlijk zijn. De tot in perfectie afgeleverde popplaten als Boxer en High Violet werden niet meer geëvenaard. Trouble Will Find Me volgde na de definitieve doorbraak. De verwachte eis om in deze lijn door te gaan, werd niet gedurende de hele plaat bereikt. Het speelse elektronische EL VY uitstapje van de frontman, beschouw ik als zoekende bron voor het revancherende Sleep Well Beast. Daar zijn de postpunkinvloeden dominant aanwezig, terwijl ze op het oudere werk voornamelijk ingezet werden om de sfeer een mooi retro jaren tachtig gevoel te geven.

Het misleidende country-intro van You Had Your Soul With You hakt er op een vreemde manier in. De misdruk benadering doet je direct al flink transpireren. De verwachting is dat veel boze cd kopers met de kapotte nieuwe plaat verontwaardigd een ongepland versneld bezoek aan de platenzaak zullen brengen. Maar degene die verder luistert, hoort vervolgens dat het weer perfect past in het geheel. The National haalt hier vrijwel hetzelfde geintje uit als Low deed op Double Negative met openingstrack Quorum. De door David Bowie bekend geworden bassiste Gail Ann Dorsey mag hier vocaal een aangename bijdrage leveren. Van die ervaring maakte haar voormalige werkgever al gebruik in bloedstollende liveversies van Under Pressure, maar haar grootste kwaliteiten liggen toch wel in haar instrumentbeheersing. Het bezwaarlijke aan de prima opener is echter dat ze weinig origineel zijn met de te kenmerkende drums. Het klinkt als een mash-up van eigen oud werk vermengd met een gloednieuwe track. Toch misstaat het niet in deze opbeurende song, waarmee The National duidelijk de lente lijkt te aanbidden. Ook het benauwende is geheel afwezig bij Quiet Light met sfeervolle tegen ambient house leunend einde. Geheel tegen de verwachtingen in, weet The National de intimiteit achter zich te laten. Dat de elektronica hierbij een grote rol vervult, is de erfenis vanaf het EL VY project ingezette koerswisseling. Al mijmerend werkt Berninger zich door de song heen, waarbij er een kanttekening geplaatst kan worden of het afsluitende karakter in zijn voordeel werkt. Een beetje minder was passender geweest. Vanaf het dromerige Roman Holiday is hij juist verrassender meer geaard in het heden. Hier heeft zijn stem dan ook de prachtige dragende functie. Dat hij zich daadwerkelijk als rocker opvoert in Where Is Her Head is een van de vele cadeautjes die hij in petto heeft.

De afwisseling is voornamelijk te vinden in de meer georkestreerde passages die voor een open geluid zorgen of in de pianoklanken van het titelstuk I Am Easy to Find en het afsluitende Light Years. Maar de voornaamste toevoeging is absoluut het gebruik van de vele gastzangeressen. Hierdoor lijkt het alsof Berninger beter zijn best doet. Vrouwelijk schoon roept toch andere kwaliteiten in een man op. Het haantjesgedrag wil ook in deze business een inspirerende impuls geven. Dat hij zijn diepe zwaarmoedige geluid zo eenvoudig weet om te wisselen voor dit prachtig in hogere regionen te bevinden vocalen in het door sterk gitaarwerk stuwende The Pull Of You is een verademing. Sharon Van Etten hielp The National in het verleden al vaker op weg, maar nu overtreft ze alles wat ik eerder van haar gehoord heb. Lisa Hannigan was mede verantwoordelijk voor het succes van Damien Rice, al wordt die naam helaas te weinig in combinatie met deze singer songwriter genoemd. Ook hier mag ze een prominente rol vervullen op vier albumtracks. Folkzangeres Mina Tindle is als echtgenote van gitarist Bryce Dessner in het verleden al vaker in beeld geweest, hier krijgt ze in Oblivions de hoofdrol toegedeeld. Hoe bijzonder is het dat juist de perfectionistisch ingestelde Berninger zich kwetsbaar en onderschikkend durft op te stellen, door zichzelf veel minder prominent te presenteren. Het partnerschap is er een van compromissen afsluiten. De draagkracht wordt opgesplitst, en het siert hem dat hij juist aansluiting zoekt bij de dames en niet andersom. Op een legale #Me Too wijze worden ze volledig misbruikt. Dominerend zijn ze aanwezig op I Am Easy to Find. De ene keer meer leading als hoofdvocalist, dan weer in de backings of als krachtig koor in Dust Swirls in Strange Light.

Al tijden heeft The National niet zo ruimdenkend en inspirerend geklonken. Alleen het sentimentele Not In Kansas bevind zich op het randje van zoete kauwgomballenpop, maar weet zich wel passend staande te houden. Dit buitenbeentje is geen eigen productie, maar een bewerking van indie collega’s Thinking Fellers Union Local 282 die het onder de naam Noble Experiment al eerder op Strangers from the Universe zetten. The National blijft zoekende naar andere wegen om zichzelf te herdefiniëren. Deze gewaagde nieuwe stap maakt van I Am Easy to Find een van de hoogtepunten van dit jaar. Van een band van dit kaliber wordt verwacht dat ze altijd maar in staat zijn om te overtuigen, vernieuwingsdrang wordt vaak afgerekend, tevens het blijven hangen in het eigen geluid. De tussenweg die hier bewandeld wordt, pakt overtuigend verfrissend goed uit. De aan de plaat gekoppelde indrukwekkende korte film van Mike Mills is een bijkomstige overbodige luxe. The National laat horen dat het mogelijk is om na een aantal herfstalbums positief te verrassen met een heerlijk lentegeluid.

The National - I Am Easy to Find | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Fijn afwisselend album, juist door de gastzangeressen. Oblivions is erg prettig. Mooie melodieën. De interludes van het koor lijken sterk op de filmmuziek bij de film van george clooney oh brother.. en zijn skipbaar.