Patti Smith Group - Wave (1979)

Patti Smith heeft een naam van allure, maar haar platen hebben nooit echt goed verkocht, ze is als artieste waarschijnlijk te controversieel en te uitgesproken om een echt groot publiek aan te spreken. Collega artiesten zoals Bob Dylan, Johnny Depp, Tom Petty of Michael Stipe laten geen gelegenheid voorbij gaan om haar de lucht in te prijzen, en terecht.
Dancing Barefoot en Frederick waren twee kleine succesjes. Wave was dat ook. Alleen met Because the night scoorde ze een wereldhit. Haar meeste platen haalde geen hitnotering.
Commercie en creatieve input gaan lang niet hand in hand. Zo blijkt maar weer.
Wel is het een feit dat Patti Smith een hele trouwe aanhang heeft, haar concertzalen zijn altijd tot de nok gevuld, want live is ze echt heel bijzonder.

Ik kreeg deze LP voor mijn 19e verjaardag van mijn vrienden (die hem uiteraard eerst op een bandje hadden opgenomen, want zo ging dat toen).
Is diezelfde avond op het feestje op zolder nog gedraaid.

Een ijzersterke plaat nog steeds mag ik gelukkig vandaag weer constateren.
Deze plaat was een stuk toegankelijker dan haar vorige platen en wat staan hier toch sterke nummers op.

De hit Dancing Barefoot (haalde nummer 39!) kent blijkbaar iedereen toch nog steeds.
U2 maakte hier nog een cover van als B-kant van het singeltje When Love Comes To Town.
Patti covert hier zelf So You Want To Be A Rock 'n' Roll Star en doet dat op weergaloze wijze.
Ook Frederick had zo maar een hit kunnen worden.
En Broken Flag is een prachtige ballad.
Revenge is een schitterend bijtend nummer met een prachtige gitaarsolo en Seven Ways Of Going een prachtige beklemmend nummer dat nogal op de jamtoer gaat en waar Patti weer aan bezweringen gaat doen.
Citizen Ship is ook sterk,
Enkel het nogal fragmentarische titelnummer met het damesgeneuzel vind ik niks bijzonders.
Staat nog als een huis echter dit album!

Een plaat echt mijn nog jonge jeugd. Patti Smith was in de jaren eind 70 nog niet echt mijn favoriet. In de vriendenkring was ze enkel populair bij het vrouwelijke gedeelte. Waarschijnlijk daardoor niet de ruimte gekregen die Patti Smith zeker moest hebben bij mij.
De herkansing kwam op een vakantie. Een nog jong Frans meisje had de plaat bij zich op een camping en ook zo'n handzame pick up met deksel als box. Terwijl verder op de camping enkel disco bagger klonk, zat zij in het washok deze plaat te draaien. Toevallig, of ze hield ons voor de gek, heette ze Frederique. Lijkt wel veel op Frederick. Zelden op een camping zo vaak bij een wasplaats geweest, enerzijds voor de muziek, anderzijds voor de (zgn) Frederique. Met Frederique is het niks geworden, maar met de muziek van Patti wel.
Na al die jaren blijf ik dit een geweldig album vinden en is Patti Smith toch één van de musici die ik bijzonder hoog heb staan. Ook bijna al haar albums aangeschaft (moet enkel nog stemmen) en diep onder de indruk van haar indrukwekkende discographie.
Hier staan enkel pareltjes op, Frederick (dat nummer kan nooit meer stuk bij mij) , maar ook Dancing Barefoot en het wel zeer ruige So you want to be. Dat betekent dat je de eerste 12 minuten al flink omver ben geblazen. Hymn is dan een rustpunt, kan niet anders met zo'n titel om dan weer onheilspellend verder te gaan. "Revenge", wat gaat dat door merg en been en ook de rest van het album. Enkel prachtige nummers, prachtig geproduceerd door the master himself Todd Rundgren.
'Wave' is een ode aan paus Johannes Paulus I , de paus die maar heel kort paus was en er hoop was op een progressieve koers in Rome.
De plaat deed het minder dan voorganger Easter, terwijl het toch wat commerciëler klonk. Mede daardoor waren de recensenten wat minder enthousiast.
Ik ben dat wel, vindt het nog steeds een meesterwerk !

Teacherzegt:Ik heb die heisa rondom het 'sensationele' debuut Horses nooit zo begrepen. Die meegejamde 'spontane' poëzie werkt wellicht bij een live performance, maar mijns inziens minder op een bij voorkeur grijs te draaien LP. Ook bij de The Rolling thunder revue mocht Smith nog even onbegrijpelijk interessant doen. Maar er liepen daar wel meer aparte vogels rond en dat (de schetsmatige vaagheid) maakt ook voor een deel de charme van de film. Enfin ik heb dus een beetje een dubbel gevoel over deze dame, zonder ooit echt een hekel aan haar te krijgen. T.o.v. Horses vind ik deze plaat echt een dikke meevaller. Allemaal coherente songs met kop en staart, waarbij "Dancing barefoot" voor één van de mooiste singles van de postpunk mag doorgaan. Ik denk dat het ook wel een beetje de verdienste is van producer/geluidsmagiër Todd Rundgren, maar ik vind dit gewoon een erg fijne plaat. Een klassieker zo gezegd!

Mijn favoriet van Ms Smith. De meeste nummers op dit album kloppen helemaal, alsof haar Group eindelijk echt is ingespeeld en het niveau heeft bereikt dat Patti recht doet. Mijn favorieten zijn dezelfde als hierboven worden genoemd. Het ijzersterke 'Dancing Barefoot' had een veel hogere notering verdiend, maar ja dat vind ik van wel meer nummers.

Wat ik ook 40 jaar later nog steeds jammer vind, is dat zij na dit nummer als zangeres met pensioen ging. Wat had hier nog meer ingezeten als ze direct had doorgepakt? We zullen het nooit weten. Ze werd Mrs. Smith en hopelijk gelukkig.

Bij 'Wave' moet ik altijd denken aan 'Coney Island Baby' van Lou Reed. Ook zo'n lang neuzelnummer, nog titelnummer ook op een ijzersterke plaat.

Na de plaat jarenlang op een cassette te hebben gehad, ligt vast nog op zolder en daarna cd, heb ik vrij recentelijk de plaat 2e hands gekocht voor €3. Wat een prijs voor een van de betere platen van de jaren 70. Hij klinkt geweldig.

Wave, een fantastisch plaat, inderdaad, alles kopt.
Over een paar dagen komt er een nieuwe plaat van haar uit, niet solo of maar haar group maar met de Soundwalk Collective.
Het is heel anders als dat we van haar kennen, maar toch...het kruipt toch weer onder de huid. Patti Smith, ze doet wat ze doet, wat ze zelf wil doen, geen concessies.

Soundwalk Collective with Patti Smith - Eternity (Official Audio) - YouTube

Tsjonge wat blijft dit toch ook een waanzinnig fraai album. Wat een power en wat blijven de nummers tijdloos goed. Dancing Barefoot is tot in den treure gecovered maar dit blijft toch de mooiste versie. Fantastische band ook met name Jay Dee Dougherty op drums die later ook prima werk leverde op Priest=Aura van The Church.

Dit is een lekker album. Voor mij niet zo goed als de voorganger, maar het album blijft groeien. Fijn album.

Wat conventioneler dan voorgaande albums - het was ook één van haar best verkochte albums - maar wederom weet Patti Smith te overtuigen (zij heeft nooit een slecht album uitgebracht). De eerste twee songs vind ik de beste, slotnummer Wave vind ik het minst.

Mee eens. Ik vind de derde song, de cover So you want to be a rock and roll star (The Byrds) ook geweldig gedaan.

Op reis door de new wave van 1979 werd ik, komend vanaf The Monochrome Set, tot twee weken stilstaan gedwongen. De reden: dit Wave van de Patti Smith Group. Haar vierde album en de derde met de Group bleek van zo'n grote klasse, dat ik na het éénmaal via streaming te hebben beluisterd, de plaat op vinyl heb aangeschaft om die frequent te beluisteren.

Van een verpletterende schoonheid is Frederick, een ode aan haar geliefde Fred Smith, de latere vader van hun twee kinderen. Naast de liefde voor deze muze klinkt een tweede Muze door; met hoofdletter, want gedurende het album krijg ik de indruk dat Smith was aangeraakt door verwondering voor een hogere Persoon. "The music is reconciliation w/ god" lees ik op één het blad in de plaat besloten.
Dancing Barefoot (met mijn gebrekkige Engels dacht ik indertijd dat het over dansende berenvoeten ging) haalde in juni 1979 #39 in de Nationale Hitparade. Tijdloos mooi, geschreven met Ivan Kral.
Dan de gedreven Byrdscover So You Want to Be (A Rock'n Roll Star) en het ingetogen gebed Hymn. Momenteel is veel te lezen over de nieuwe Nick Cave, bij Smith ontdek ik dat zij zich 45 jaar eerder op soortgelijke wijze uitstrekte naar Boven. Hier is de muziek nogal eens energieker, dit waren immers de dagen van new wave.

Op veel elpees uit deze jaren wil de B-kant nogal eens tegenvallen; hier gaat het onverminderd sterk door. Zoals Citizen Ship, waar het statenloze ex-Tsjechoslowaakse bandlid Ivan Kral op het fotovel een bijbeltekst meekrijgt: "And I shall be a fugitive and a vagabond in the earth".
Seven Ways of Going begint sacraal om op te bouwen naar een drukke climax, het met gitarist Lenny Kaye geschreven Broken Flag kent een wonderschone zanglijn. Wave is een bijzonder slotlied; niet het mooiste nummer van de plaat, wel passend-sferisch.

Op streaming kom ik twee bonussen tegen van de heruitgave uit 1996: Fire of Unknown Origin ken ik van Blue Öyster Cult uit 1981, hier klinkt de naakte versie, zoals Smith het oorspronkelijk schreef. Boeiend om te ontdekken hoe BÖC de tekst ombouwde en de muziek elektrificeerde. En een liveversie van het punkachtige 54321 / Wave. Geinig, maar eigenlijk heb ik genoeg aan het originele vinyl, zeker met de prachtige vormgeving.
Het album haalde de albumlijst van VARA/NOS: #16 in juni '79. In de V.S. piekte het in diezelfde maand op #18. Daar was niet Dancing Barefoot, maar Frederick de hitsingle: #90 in augustus.

De Patti Smith Group werd opgeheven en mevrouw Smith stichtte met haar geliefde een gezin. In 1988 keerde ze terug met nieuwe muziek.
En afgelopen week ontdekte ik dat ik bij mijn reis door het land van new wave een belangrijke Belgische groep vergat. Daarom reis ik naar hun twee platen uit 1978, om te beginnen het titelloze debuut: The Kids.

Ik heb me nooit zo met haar bezig gehouden, maar dankzij de Snob 2000 stuitte ik een paar dagen terug op track 2. Het jaar van uitbrengen verraste me.

De track klinkt opvallend modern, kan moeiteloos doorgaan voor iets van tien jaar later. Hij had precies gepast tussen de licht-alternatieve muziek uit die tijd.

Licht alternatief?
Wat is dan zwaar alternatief?
Zie ook de scène rond Patti in de VS.

De zogenaamde 'serieuze muziekliefhebber' op de tenen trappen was niet de bedoeling.

Laten we het houden op nummers met crossover-potentie, of waarbij dat is gebeurd. Het blijkt een klein hitje te zijn geweest.

Vandaag naar de maximale score gegaan. Wave is weer een flink aantal keren gedraaid in de afgelopen weken. Dat heeft twee redenen. De tweede is dan mijn vrouw de band ontdekt heeft. Dat komt weer door reden 1. Onze band gaat weer eens aan nieuwe nummers beginnen. Een lid bracht 'Dancing Barefoot' in. Dat gaat hen niet worden, dacht ik, maar de plaat kwam op de derde plek uit. Nu heb ik het altijd al een geweldig nummer gevonden, maar het nooit als een echte oorwurm gezien. In ons huis kwam dagenlang, maar een nummer spontaan naar boven. Een van ons twee begon het wel te zingen. En ik zette mijn tweedehands LP nog maar eens op en nog eens.

In de Netflix serie 'Clanas' komt in de slot scene van aflevering 4 of 5 'Revenge' voorbij. Het start heel zachtjes op de achtergrond met het intro. Gevolg, weer dagenlang Patti in mijn hoofd.

P.S. Je wilt dan vast ook weten welke nieuwe nummers als 1 en 2 zijn geëindigd bij de band: Call Me, Blondie en Can't Buy Me Love, The Beatles.