Patti Smith Group - Wave (1979)

Danicing Barefoot is zo'n oooooooooja-nummer. Erg goed!

Oooooja:)

Niet alleen 'Dancing barefoot', 'Wave' vind ik Patti's meest toegankelijke album, maar ook 1 van haar beste. Nog steeds een heerlijk album.
Alleen al het nummer 'Revenge', daar druipt de wraak al vanaf.

Prachtig!

Ik ken haar muziek eigenlijk helemaal niet zo maar wat is Dancing Barefoot toch een prachtig nummer!

Ben hier ook erg benieuwd naar. Horses uit 1975 vind ik echt een prachtig album. Deze ook maar eens scoren dan, Dancing Barefoot ken ik dus niet Door het enthousiasme over het nummer wil ik het weten ook!

Horses is misschien iets sterker, maar haar werk uit deze periode vind ik allemaal enorm interessant. Dancing Barefoot, jawel, maar zeker ook Frederick is een topper. Mooi evenwichtig album hoor!

****

Dancing Barefoot vind ik wel haar beste nummer. Grappig dat het album Wave heet, die sfeer ademt dat nummer zeker uit.
Past mooi in het opbloeiende tijdperk van de New Wave.

Dancing barefoot is een prima nummer maar er is zoveel meer te genieten op dit album.neem inderdaad Revenge(daar spat de energie van af.Luister naar de gitaarsoli vanaf 2;06(weergaloos)
De gedragen teksten en dreiging die van muziek uitgaat,prima.
Het nummer wave is super en een uitstekende afsluiter.Supersterk album van Patti.Mij doet het nummer wave eigenlijk meer denken aan de vergankelijkheid van dingen dan de inleiding van een nieuwe muzikestroming,maar ja.4.5 ster

Jaaa, dancing barefoot is erg mooi.
Revenge en Frederick idem. Het is tijdloze muziek, zeker als je de recente albums van Patti hoort die niet wezenlijk veel anders zijn dan dit jaren "70 werk.

Ik ga binnenkort ook horses weer eens opzetten.Ben er weer benieuwd naar

U2 heeft Dancing Barefoot ook eens gecoverd, zo in 1989/1990. Ook erg goed gedaan trouwens...

Ik hoop van ganse harte, dat de belangstelling voor Patti Smith, van het begin halverwege de jaren 70 tot nu eens flink gaat toenemen.

Als eigenzinnige vrouw, die zich niet snel ergens iets van aantrekt, heeft zij een hele wezenlijke bijdrage geleverd aan de rockmuziek, de new wave omdat het uit die tijd was. Ze is duidelijk geïnspireerd door de Doors en Velvet underground. Haar aanpak bij het maken van cd's, ze is in eerste instantie dichteres, is uniek. Haar stem, kenmerkend, enigszins hypnotiserend heb ik het wel eens gevonden, draagt haar muziek voorbeeldig.

Dancing barefoot is inderdaad geweldig, zelden overtroffen, maar ook Frederick is een topper van deze cd

zeer goed gezegd musician , je weet waar je over spreekt !!!

die hele wave is sterk ondergewaardeerd en produced by todd rundgren , nog een genie

Via een aanbieding me nu aan het verdiepen in het werk van Patti Smith. Deze bevalt me al erg goed. Duidelijk hoorbaar dat ze samen met Blondie als enige zangeressen aan de wieg stond van de Wave (hoe toepasselijk) beweging uit Amerika.

Lekker album.
Favorieten: Citizen Ship en Revenge!

Kant 2 begint goed, met het beste nummer van de elpee, Citizen Ship, maar kakt vervolgens geweldig in. Met nummers als Seven Ways Of Goings en Wave kan ik helemaal niets.
Wellicht komt het nog hoor, maar ik mis wel echt een punk stamper à la rock n' roll nigger.

3,5*

Dat heb je formidabel gezegd, Hans, en er mag gerust terug wat meer aandacht komen voor dergelijke rockmuziek.
Ik vind dat tegenwoordig véél popmuziek erg op elkaar begint te lijken, dat was met Patti niet het geval.
Haar muziek heeft inderdaad iets bezwerends, iets magisch en hypnotiserends. ZE gebruikt haar stem dan ook haast als een extra instrument.
Hele mooie plaat, maar Easter, Horses en Radio Ethiopia zijn ook toppers in haar rijke oeuvre.
Voor de nieuwe generatie echt iets uit het verleden om te ontdekken

Mee eens. Het toeval wil dat ik jl. ook een paar cdees heb aangeschaft van PJ Harvey, een soort fakkel draagster van de rock/punk/new wave etcetera chick van Patti Smith. Daar zijn zowiezo qua eigenzinnigheid, teksten, donkere sferen wel raakvlakken. Zelfs het uiterlijk, al mag gezegt zijn dat PJ er met de jaren erop vooruit is gegaan, terwijl Patti..nou ja, doet er ook niet toe.
Ze heeft charisma, talent en visie en e.e.a weet ze prima neer te pennen in dikke songs.
Dit album vind ik evenwichtiger als Easter, of moet ik zeggen toegankelijker. Dat zou zeer goed de verdienste kunnen zijn van Todd Rundgren, die dit album geproduceerd heeft. Man met meerder talentjes dus...als verdienstelijke gitarist op de klassieker Bat out of Hell van Meatloaf of als zichzelf met o.a I saw the light.
Hoe dan ook, ik vind dit album prima te pruimen, met natuurlijk Dancing Barefoot, het grote o ja, puntje van mijn tong nummer.

Er bestaat nog geen topic voor op musicmeter, maar ik zou Wave wel durven nomineren voor de cd met de beste start (eerste drie nummers) aller tijden: Frederick, Dancing Barefoot, So you want to be a rock and roll star:

En The Feelies ook, natuurlijk, en die deden het nog beter, wat mij betreft.

Revenge werd trouwens ooit nog door the Afghan Whigs gecoverd en die versie klonk ook behoorlijk wraakzuchtig.

Is zeker een uitdaging. Na een tijdje zoeken pas deze stevige tegenkandidaat gevonden:
Killers - Sam´s Town: Sam's Town, Enterlude, When You Were Young

Posies - Frosting On The Beater begint ook met een ijzersterk trio songs.
Maar goed, dat hoort natuurlijk niet echt in dit topiek.

Patti Smith was in de 2e helft van de jaren 70 een fenomeen.
Rondom het uitkomen van dit album was er een fraai optreden in een van de legendarische Rockpallast nachten met een uitgebreide zwaaiende band en publiek, weet je nog wel oudje?
De opening van dit album is inderdaad geweldig, beter dan de m.i. mooiere platen Easter en zeker Horses.
Voor plaat met beste 3 openingsnummers is waarschijnlijk Close to the edge een maat je te groot

Leuk! Elke keer als ik weer iemand tegenkom die het ook heeft gezien is het weer een feest van herinnering. Ik weet nog dat het eindeloos lang duurde voordat de J Geils Band was afgelopen..

Klopt was de opener voor Patti Smith

Setlist:
01 Rock 'n' Roll Star
02 Hymn
03 Rock 'n' Roll Nigger
04 Privilege
05 Dancing Barefoot
06 Redondo Beach
07 25th Floor
08 Revenge
09 5-4-3-2-1-Wave
10 Pumpin' My Heart
11 7 Ways Of Going
12 Because The Night
13 Frederic
14 Jailhouse Rock
15 Gloria
16 My Generation

en Johnny Winter die wel zo'n 2 uur speelde

Dit album sinds lange tijd weer eens opgezet. Vroeger kon ik alleen de eerste drie nummers waarderen, nu het hele album. Dancin' Barefoot blijft wel het beste nummer en die cover van dat nummer van "The Byrds" is zeker niet slecht. Toch verbaast het mij dat mij vroeger de schoonheid van songs zoals "Broken Flag" en vooral "Revenge" niet opgevallen is. Toch prachtige songs en voor mij in ieder geval een reden om dit album maar eens flink op te waarderen en ook maar die andere albums van Patti Smith maar eens spoedig te gaan beluisteren.

4,0*

Frederick en Dancing Barefoot waren de enige nummers die ik kende toen ik dit album kocht. Hoewel dit mooie nummers zijn, zijn het niet de besten van het album. Mijn favorieten zijn Revenge, Citizen Ship en Broken Flag: alledrie topnummers. De muziek deze eerste twee ondersteunen de onderwerpen echt goed. De woede die doorklinkt in Revenge, het intro van Citizen Ship dat voor mij de chaos beschrijft die door een asielzoeker heen moeten gaan (want volgens mij ging het nummer daarover). Wave vind ik iets te zweverig. Normaal vind ik dat Patti haar poëzie heel mooi combineert met de muziek, maar Wave vind ik toch een misser op dat gebied. Ik miste wel de power van eerdere nummers als Rock 'N Roll Nigger en 25th Floor. Patti Smith bewijst met Hymn opnieuw dat ze in een minuut iets heel moois neer kan zetten (dat bewees ze eerder met Babelogue).

Ik ben me sinds kort in Patti Smith gaan verdiepen. Haar derde album, Easter, blies me omver. Dat was hier minder, maar het is zeker een mooi album. Zeker Patti Smith-waardig.

Op Easter vertolkte Patti Smith het door Bruce Springsteen geschreven Because The Night. De album-opener Frederick had ook zo van Bruce circa Darkness On the Edge Of Town kunnen zijn... het lijkt wel de E-street band die aan het werk is, vooral de piano lijkt op die van Roy Bittan.
Dit is natuurlijk geen kritiek, ik vind het een geweldig nummer.

Dit lijkt me een mooi voorbeeld van hoe een toegankelijker plaat niet noodzakelijk een commerciële knieval hoeft in te houden. Zeer sterk album, als de All Music Guide het over "the overall mediocre quality of the material" heeft weet ik echt niet waar ze het over hebben. Opmerkelijk dat niemand het bij bovenstaande postings nog over het intro van Revenge heeft gehad, ten tijde van de release was de overeenkomst daarvan met I want you (she's so heavy) wel een hot item.
 

Best een beetje een vreemde luisterervaring: ik had Wave nog nooit gehoord, maar van de eerste drie nummers (eentje is een Byrds-cover) kende ik de volledige melodie al. Wordt Patti Smith zoveel op de radio gedraaid of zijn er hele bekende covers van?

Ik lees her en der dat het een toegankelijkere plaat is. Misschien ietsjes, maar zo ervaar ik dat toch niet echt. Keyboard en in het begin synths nemen wat meer de overhand t.o.v. de gitaren en dat werkt eigenlijk wel verfrissend. Met 'Seven Ways of Going' gok je nou niet bepaald op een nummer 1-hit, toch?

Stap omhoog na het toch ietsjes zwakkere Easter. Ik vind alleen 'Broken Flag' een misser. Dan zie ik de heen en weer zwaaiende aanstekers al voor me.



Ik heb geen achtergrondkennis over Patti Smith, maar als het over het muzikale genie Todd Rundgren gaat, kruipt het bloed waar 't niet gaan kan. Het zou zomaar kunnen, Todd heeft de gave om onwijs catchy popsongs te schrijven, maar een plaat later is hij dan weer verre van toegankelijk en waagt hij zich aan allerlei stijlen en experimenten.

Niet alle producties van Todd Rundgren vind ik geslaagd. Zijn producties zijn soms wel érg 80'ies, maar Wave klinkt erg open, vol en ruimtelijk. Enigszins vergelijkbaar met z'n productie van Utopia - Todd Rundgren's Utopia (1974) Die plaat is vrij toetsgericht. Zou Todd meer nadruk op de toetsen gelegd hebben?