Patti Smith Group - Wave (1979)

Dit lijkt me een mooi voorbeeld van hoe een toegankelijker plaat niet noodzakelijk een commerciële knieval hoeft in te houden. Zeer sterk album, als de All Music Guide het over "the overall mediocre quality of the material" heeft weet ik echt niet waar ze het over hebben. Opmerkelijk dat niemand het bij bovenstaande postings nog over het intro van Revenge heeft gehad, ten tijde van de release was de overeenkomst daarvan met I want you (she's so heavy) wel een hot item.
 

Mijn favoriet van Ms Smith. De meeste nummers op dit album kloppen helemaal, alsof haar Group eindelijk echt is ingespeeld en het niveau heeft bereikt dat Patti recht doet. Mijn favorieten zijn dezelfde als hierboven worden genoemd. Het ijzersterke 'Dancing Barefoot' had een veel hogere notering verdiend, maar ja dat vind ik van wel meer nummers.

Wat ik ook 40 jaar later nog steeds jammer vind, is dat zij na dit nummer als zangeres met pensioen ging. Wat had hier nog meer ingezeten als ze direct had doorgepakt? We zullen het nooit weten. Ze werd Mrs. Smith en hopelijk gelukkig.

Bij 'Wave' moet ik altijd denken aan 'Coney Island Baby' van Lou Reed. Ook zo'n lang neuzelnummer, nog titelnummer ook op een ijzersterke plaat.

Na de plaat jarenlang op een cassette te hebben gehad, ligt vast nog op zolder en daarna cd, heb ik vrij recentelijk de plaat 2e hands gekocht voor €3. Wat een prijs voor een van de betere platen van de jaren 70. Hij klinkt geweldig.

Op reis door de new wave van 1979 werd ik, komend vanaf The Monochrome Set, tot twee weken stilstaan gedwongen. De reden: dit Wave van de Patti Smith Group. Haar vierde album en de derde met de Group bleek van zo'n grote klasse, dat ik na het éénmaal via streaming te hebben beluisterd, de plaat op vinyl heb aangeschaft om die frequent te beluisteren.

Van een verpletterende schoonheid is Frederick, een ode aan haar geliefde Fred Smith, de latere vader van hun twee kinderen. Naast de liefde voor deze muze klinkt een tweede Muze door; met hoofdletter, want gedurende het album krijg ik de indruk dat Smith was aangeraakt door verwondering voor een hogere Persoon. "The music is reconciliation w/ god" lees ik op één het blad in de plaat besloten.
Dancing Barefoot (met mijn gebrekkige Engels dacht ik indertijd dat het over dansende berenvoeten ging) haalde in juni 1979 #39 in de Nationale Hitparade. Tijdloos mooi, geschreven met Ivan Kral.
Dan de gedreven Byrdscover So You Want to Be (A Rock'n Roll Star) en het ingetogen gebed Hymn. Momenteel is veel te lezen over de nieuwe Nick Cave, bij Smith ontdek ik dat zij zich 45 jaar eerder op soortgelijke wijze uitstrekte naar Boven. Hier is de muziek nogal eens energieker, dit waren immers de dagen van new wave.

Op veel elpees uit deze jaren wil de B-kant nogal eens tegenvallen; hier gaat het onverminderd sterk door. Zoals Citizen Ship, waar het statenloze ex-Tsjechoslowaakse bandlid Ivan Kral op het fotovel een bijbeltekst meekrijgt: "And I shall be a fugitive and a vagabond in the earth".
Seven Ways of Going begint sacraal om op te bouwen naar een drukke climax, het met gitarist Lenny Kaye geschreven Broken Flag kent een wonderschone zanglijn. Wave is een bijzonder slotlied; niet het mooiste nummer van de plaat, wel passend-sferisch.

Op streaming kom ik twee bonussen tegen van de heruitgave uit 1996: Fire of Unknown Origin ken ik van Blue Öyster Cult uit 1981, hier klinkt de naakte versie, zoals Smith het oorspronkelijk schreef. Boeiend om te ontdekken hoe BÖC de tekst ombouwde en de muziek elektrificeerde. En een liveversie van het punkachtige 54321 / Wave. Geinig, maar eigenlijk heb ik genoeg aan het originele vinyl, zeker met de prachtige vormgeving.
Het album haalde de albumlijst van VARA/NOS: #16 in juni '79. In de V.S. piekte het in diezelfde maand op #18. Daar was niet Dancing Barefoot, maar Frederick de hitsingle: #90 in augustus.

De Patti Smith Group werd opgeheven en mevrouw Smith stichtte met haar geliefde een gezin. In 1988 keerde ze terug met nieuwe muziek.
En afgelopen week ontdekte ik dat ik bij mijn reis door het land van new wave een belangrijke Belgische groep vergat. Daarom reis ik naar hun twee platen uit 1978, om te beginnen het titelloze debuut: The Kids.