Suicidal Tendencies - How Will I Laugh Tomorrow... When I Can't Even Smile Today (1988)

Suicidal Tendencies was de eerste band die op overtuigende wijze metal, crossover en punk met elkaar wist te vermengen. Het resultaat mag er zijn. Ook 17 jaar na dato nog steeds een topalbum, met messcherpe riffs en fantastische gitaarsolo's en daar overheen de bijna wanhopige zang van Mike Muir. Geweldig album en zeker een aanrader!

Vreemd dat het gemiddelde van dit album zo laag ligt. Dit mag met recht een mijlpaal genoemd worden. Suicidal Tendencies heeft de paden geëffend voor veel andere punkbands en is door haar perfecte combinatie van punk en metal jarenlang een lichtend voorbeeld voor een nieuwe generatie bands.

De aparte zang van Muir zal voor sommige mensen een struikelblok kunnen zijn. Laat je daardoor niet van de wijs brengen, want deze plaat is echt de moeite waard. Persoonlijk vind ik vooral de gitaarpartijen van Rocky George uitstekend. Suicidal Tendencies is de laatste jaren vooral in het nieuws gekomen omdat Metallica-bassist Trujillo er heeft gespeeld (overigens niet op dit album, maar dat doet niets af aan de kwaliteiten van Bob Heathcote).

Suicidal Tendencies is een band uit duizenden. Luister maar eens naar het intro van Suicyco Mania, de aparte solo's in het titelnummer of naar... ja eigenlijk zijn alle nummers hoogtepunten. Daarom 5 sterren van mij.

Een mijlpaal... misschien. Al heeft dit de tand des tijds duidelijk niet goed doorstaan. Het is zeker geen slechte plaat, maar ik luister 'm echt nog zelden. Wat dat betreft blijft hun debuutplaat onovertroffen voor mij. Al klinkt die uiteraard eveneens behoorlijk gedateerd.

Nog steeds een goede plaat. Pledge your Allegiance vind ik toch wel het beste nummer. Inderdaad misschien alweer wat ouderwets, maar toch iets om zo af en toe nog eens op te zetten.

vergeet de rest van de albums van deze band, dit is hem gewoon!
en als je me niet gelooft: luister ze allemaal dan maar
5 sterren (die ik niet vaak geef)

Dit heb ik altijd al een heerlijk album gevonden en dat is het nog steeds. De stijl is een optimale crossover van hardcore en metal. De stem van Mike Muir maakt het helemaal af. Dan weer furieus, dan weer wanhopig, geweldig gewoon. Het openingsnummer neemt al gelijk een diepe duik in de magische wereld van Suicidal en het titelnummer is met zijn schitterende opbouw zo ongeveer het "One" van ST. Dan is er Plegde Your Allegiance met zijn heerlijke ritme en het maniakale op hol geslagen Suicyo Mania. Wat een energie! Surf And Slam en Sorry zijn de zwakke broeders van het album. Deze CD moet je gewoon met een flink volume ondergaan.

Eén iets blijft me hangen bij dit album: pas na een aantal luisterbeurten valt goed op hoe goed de songs en de muzikanten wel zijn.

Ik vind dit album absoluut niet gedateerd want bij mij doet dit album nog regelmatig zijn draaibeurtjes.

ST op hun muzikale en creatieve hoogtepunt!


?? Wat een lekker riffje!

Dit is inderdaad een mijlpaal in de metal / punk / hardcore-geschiedenis. Eigenlijk waren de meeste nummers op dit album bedoeld voor de 2e No Mercy LP (No Mercy = Mike Muir en Mike Clark’s andere band waarvan in 1987 het debuut ‘Widespread bloodshed’ verscheen). ‘Trip at the brain’ en ‘How will I laugh’ zijn indertijd gek gedraaid op MTV’s headbanger’s ball en terecht. Iedereen die zich skater durft te noemen moet bekend zijn met deze band want het is de ultieme skatemuziek. Wat kan je verwachten: veel melodie, spetterende solo’s van lead gitarist Rocky George, beresterke riffs van één van de meest onderschatte ritmegitaristen ooit, namelijk Mike Clark en een maniakale Mike Muir op zijn best.

Enig minpuntje is de productie, die is veel te glad en veel te zacht. Voor de rest: klassieker!

muzikale stigmata

Satan, lijkenhakkers, kettingzagen, enge mannen met hokeymaskers, bloedende maagden, het zijn allemaal van die uitgemolken cliche's in de thrashmetal. Maar welke band heeft het lef om in dit genre nummers voort te brengen met titels als 'Alone' (CD Lights, camera, revolution), 'Nobody hears' (CD Art of rebellion), of een hersenkraker over waanzin en jeugd als 'Institutionalized' (op het debuut Suicidal Tendencies). En dan de titelsong van vocalist/songwriter Mike Muirs derde schijf 'How will I laugh tomorrow when I can't even smile today'? Met zijn enigmatische zang en zijn eigenzinnige charisma weet deze jongen hartverscheurende metal te creeren. 'Here I sit and watch my world come crumbling down...' zingt hij, om ons even later in het gezicht te slaan met 'silently screaming as I bang my head against the wall...' 'Trip at the brain', 'The miracle', 'Pledge your allegiance', kraker na kraker spat uit je luidsprekers. Geen valse noot op deze CD, geen song die onder doet voor de ander. 'The feeling is back' is het slotstuk, en dat blijkt, al weet de echte Cyco fan dat de 'feeling' eigenlijk nooit echt weg is geweest.

@yorgos.dalman: ik kon het werkelijk niet beter zeggen. Respect!

Vanavond nog maar eens met overvolle teugen genoten van dit geweldig album van Suicidal Tendencies, mijn eerst kennismaking in mijn jonge en schone jaren destijds met deze Amerikaanse topgroep.
Hoogtepunt van deze avond? Suicyco Mania maar de rest doet absoluut niet onder. Volume op deftig niveau en dit blijft genieten van uitzonderlijke muzikanten. Om een cliché te gebruiken: dijk van een album.

Muzikaal is het allemaal wel te consumeren maar als meneer Muir zijn muil open doet met zijn 'gewhine' ben ik al gauw gezien.

Gewoon dé topplaat van ST, alle nummers zijn raak en snijden meedogenloos door je ziel.

superplaat.......deze zouden meer mensen moeten gaan beluisteren is mijn mening...

Ik vind dit de eerste stap in de goede richting.
Lights Camera Revolution is hun hoogtepunt, me dunkt.

Titelnummer greep me toendertijd bij de kladden.
Fucking goede shit, dit.

The Feelings Back was destijds mijn lijflied om nooit bij de pakken neer te zitten en er wat van te maken.

I dug my hole too deep I couldn't admit, I didn't know when to stop,
but you can only dig your hole six feet until the dirt comes back on top. I've got a long way left to climb but I'll still look you straight in the eye. And I can honestly say I'll never quit not even on the day I die.

Daar zeg je me wat.
Mike heeft mij (samen met de lui van Biohazard) door wat moeilijke tijden heen geholpen.

Heb er nog over nagedacht een Suicidal tattoeage te laten zetten.
Van the Hazard heb ik er wel een, maar van Suicidal is het er nooit van gekomen.

Eén van mijn favoriete tracks was in die tijd 'If I don't wake up', maar dat had niets te maken met moeilijke tijden, puur muzikaal.

Wat blijft dit toch een goeie plaat! Hád hem op LP maar die heb ik zo'n 20 jaar geleden uitgeleend en nooit meer terug gezien ;-s

'Pledge' herleeft weer geweldige emoties op het podium bij ST op Fields of Rock paar jaar geleden. Dit jaar zijn ze weer present op Graspop! Nog maar een paar nachtjes slapen......

Alleen al die waanzinnige solo's van Rocky George, man wat zet die een paar muzikale hoogtepunten weg op dit album.

Halverwege de jaren '90 moest ik voor het eerst naar 'het koekoeksnest'. Institutionalized, dus eigenlijk. In al mijn verwarring, woede en van God verlaten was ik bij machte om twee dingen mee te nemen: mijn tandenborstel en de CD How will I laugh tomorrow...

Deze plaat sleepte mij op de vele interne, deprimerende opnames heen. De geleerde doktoren en verpleegkundigen waren of engelen of demonen, maar hoe ze het ook goed bedoelden met al hun notitieblocken en kalmeringspillen, het was Mike Muir die mij door alles heen sleepte.

In Amerika vooral is het het boek Vanger in het graan / Catcher in the rye van J.D. Salinger die aan vele ontspoorde jonge mensen een 'stem' gaf. Voor mij is deze plaat 'mijn stem'. Mike Muir verwoordt hier alle pijn, misère, eenzaamheid maar zeker ook alle euforie (The miracle, The feeling is back...) zoals geen andere artiest dat ooit heeft kunnen doen...

Tegenwoordig heb ik geen lang haar meer en luister ik meer naar Nick Cave (ook al zo'n krankzinnige podium-predikant) en een hoop melancholische ambient-gedoe. Maar Suicidal Tendencies heeft nog steeds een prominente plaats in mijn cd collectie. En in mijn hart.

Elke ontspoorde ziel, elke misbegrepen puber, elke Buitenstaander Tegen Wil & Dank, zou deze miraculeuze plaat moeten hebben. Verdomme! Fuck! Daar!

Peace!

Ik kan me inderdaad goed voorstellen dat dit album menig mens door lastige momenten heeft gesleept. Ik gebruikte hem vooral als oplading voor een avondje stappen. Mijn ST bandana over mijn ogen geknoopt, koptelefoon op en in gedachte de teksten van Mike meespugend. Klinkt misschien raar, maar ik werd daar heel relaxed van. En dan de (metal)kroeg in. Staat nog altijd in mijn top tien.

Potverdomme, op naar de volle lap. Ik kan zo geweldig genieten van dit album, je mag je bedenkingen hebben bij zijn stem, maar zijn stem is volgens mij rechtstreeks op zijn hart aangesloten, zo vol emoties. Sublieme muzikale topprestatie en bijzondere aandacht gevraagd voor de fenomenale teksten. Apetrotse bezitter van dit album en op vinyl! Gedateerd? Larie!

In navolging van Sir Spamalot: 5 sterretetjes voor deze thrash-latino's

Elk nummer staat als een huis en dit luistert zo in één adem weg.
Samen Anthrax de ietwat minder serieuze kant vd thrash (op het titelnummer na, wat toch een beetje een lijf-nummer van me is).

Ahhhh nog op vinyl ook, mazzelp*k!!!

En alles wat hier tussen staat


Wow, dat heb je mooi verwoord. Kan mij er helemaal in vinden, dankjewel!

Opnieuw genieten geblazen van een fantastische plaat, van de fantastische muziek en van de dikwijls aangrijpende persoonlijke teksten van Mike Muir. Het titelnummer is een meebruller, een hymne wanneer je het eens niet ziet zitten. Dit album zorgt bij mij altijd voor een volle tank energie. Ik kan gewoon niet minder dan het maximum toekennen. ST!

Heerlijk cynische titel.
Ik moet echt nog eens achter die vroege albums aan...

Jaren vertoef ik al op deze geliefde website, jaren leer ik van andere mensen bij en hoop ik dat andere mensen iets van mij oppikken. Soms geef ik gewoon een stem zonder uitleg, dan weer met uitleg, de ene keer een kort bericht, de andere keer een lap tekst van jewelste. Het hangt van de kwaliteit van het album af maar ook van de gemoedstoestand op dat moment. Sinds zijn release in 1988 heb ik dit album op vinyl en ik koester hem alsmaar meer.

Dit groots en energiek album van Suicidal Tendencies trekt sinds een aantal weken weer mijn volle aandacht en dat om een heel speciale reden. Bij hoeveel albums let de aandachtige luisteraar speciaal op de teksten, bij hoeveel albums is het trouwens wel de moeite waard om dat te doen? In Metal is het “bon ton” om stoer te doen met stoere muzikanten, stoere muziek en stoere al dan niet infantiele teksten. Welke verademing is het dan om een kleerkast zoals ST zanger Mike Muir bezig te horen over zijn gevoelens godbetert? Belachelijk of hartverwarmend? Moet je je gevoelens uiten of diep begraven, toon je jezelf in deze omstandigheden stoer of juist kwetsbaar? We spreken hier wel over 1988, gevoelens “was a big no-no” in Metal. De tijden zijn anders.

Over de muziek op dit album ben ik gigantisch tevreden, van zwaarmoedig tot speels, van midtempo tot uptempo tot haast polka-achtig. Het album is voor mij een lange spannende gierende rit op een rollercoaster. Wanneer krijgt een mens nog eens vlinders in de buik, een gevoel van euforie? Drummer en bassist leggen de fundering, de gitaristen bouwen daarop, Rocky George speelt fantastische gitaarsolo’s maar de teksten zorgen voor de afwerking. Een boodschap van vertwijfeling laat een haast manisch-depressieve Muir horen in een lijflied. How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today? Hoe ver moet je gekomen zijn als er al geen glimlach af kan, hoe erg moet de zwaarmoedigheid op je wegen? Haast persoonlijker kan iemand niet zijn in zijn teksten, Mike Muir laat in zijn hart kijken, toont zijn diepste gevoelens en stelt zich kwetsbaar op.

Mike Muir heeft een stoer imago maar is geen stoere zanger, soms hoor je hem bijna fluisteren, opnieuw die vertwijfeling. Maar er is altijd hoop. In de donkerste dagen is er altijd een licht, het duurt soms maar er is altijd een oplossing. In de laatste song laat Mike Muir een boodschap van hoop horen: wat er ook gebeurt, ze krijgen mij niet klein. Uiteindelijk kun je maar op jezelf rekenen en moet je zelf het heft in handen nemen. The feeling’s back and you can’t stop it! ST!

N.a.v. bovenstaand betoog van Sir Spamalot weer eens de clip 'Trip at the brain' gekeken. Heerlijk wacko, weird & supercyco!
En uiteraard voor mij een trip down memory lane. Zo goed als dit album zal het nooit meer worden.

ST's laatste album is net uit, getiteld 13, en heb er enkele noten van gehoord. Klinkt tamelijk in de richting van Freedumb, zo op het eerste gehoor. Is verder niets mis mee, maar het gaat mij om de ongeëvenaarde magie van How will I laugh tomorrow - meer dan zomaar het beste metalalbum.

Dit gaat verder, en dieper.... en still very cyco after all these years....