Suicidal Tendencies - How Will I Laugh Tomorrow... When I Can't Even Smile Today (1988)

Jaren vertoef ik al op deze geliefde website, jaren leer ik van andere mensen bij en hoop ik dat andere mensen iets van mij oppikken. Soms geef ik gewoon een stem zonder uitleg, dan weer met uitleg, de ene keer een kort bericht, de andere keer een lap tekst van jewelste. Het hangt van de kwaliteit van het album af maar ook van de gemoedstoestand op dat moment. Sinds zijn release in 1988 heb ik dit album op vinyl en ik koester hem alsmaar meer.

Dit groots en energiek album van Suicidal Tendencies trekt sinds een aantal weken weer mijn volle aandacht en dat om een heel speciale reden. Bij hoeveel albums let de aandachtige luisteraar speciaal op de teksten, bij hoeveel albums is het trouwens wel de moeite waard om dat te doen? In Metal is het “bon ton” om stoer te doen met stoere muzikanten, stoere muziek en stoere al dan niet infantiele teksten. Welke verademing is het dan om een kleerkast zoals ST zanger Mike Muir bezig te horen over zijn gevoelens godbetert? Belachelijk of hartverwarmend? Moet je je gevoelens uiten of diep begraven, toon je jezelf in deze omstandigheden stoer of juist kwetsbaar? We spreken hier wel over 1988, gevoelens “was a big no-no” in Metal. De tijden zijn anders.

Over de muziek op dit album ben ik gigantisch tevreden, van zwaarmoedig tot speels, van midtempo tot uptempo tot haast polka-achtig. Het album is voor mij een lange spannende gierende rit op een rollercoaster. Wanneer krijgt een mens nog eens vlinders in de buik, een gevoel van euforie? Drummer en bassist leggen de fundering, de gitaristen bouwen daarop, Rocky George speelt fantastische gitaarsolo’s maar de teksten zorgen voor de afwerking. Een boodschap van vertwijfeling laat een haast manisch-depressieve Muir horen in een lijflied. How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today? Hoe ver moet je gekomen zijn als er al geen glimlach af kan, hoe erg moet de zwaarmoedigheid op je wegen? Haast persoonlijker kan iemand niet zijn in zijn teksten, Mike Muir laat in zijn hart kijken, toont zijn diepste gevoelens en stelt zich kwetsbaar op.

Mike Muir heeft een stoer imago maar is geen stoere zanger, soms hoor je hem bijna fluisteren, opnieuw die vertwijfeling. Maar er is altijd hoop. In de donkerste dagen is er altijd een licht, het duurt soms maar er is altijd een oplossing. In de laatste song laat Mike Muir een boodschap van hoop horen: wat er ook gebeurt, ze krijgen mij niet klein. Uiteindelijk kun je maar op jezelf rekenen en moet je zelf het heft in handen nemen. The feeling’s back and you can’t stop it! ST!

Één van de beste crossover platen die ik ken en tevens één van de hoogtepunten uit het oeuvre van Suicidal tendencies.Vooral Sorry,the Feeling's back en het titelnummer zijn geweldig,maar eerlijk gezegd staat er geen zwak nummer tussen (ook het bonus nummer Suicyco Mania is erg goed).Verder zijn de gierende solo's van gitarist Rocky George een lust voor het oor.Het enige dat wat achter blijft is de productie,die was op de,ook prima opvolger Lights camera revolution toch een stuk beter,kost toch een halve ster.Verder niks dan lof voor How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today.