Suicidal Tendencies - How Will I Laugh Tomorrow... When I Can't Even Smile Today (1988)

Totaal niet mee eens, ik aanbid het geluid van de ST albums uit de jaren 80!

Samen met Lights Camera Revolution! is dit de beste plaat van ST, met name het titelnummer (die versnelling in het midden is ongeëvenaard) en dan heb ik het nog niet eens over de teksten gehad....weergaloos!!!

Één van de beste crossover platen die ik ken en tevens één van de hoogtepunten uit het oeuvre van Suicidal tendencies.Vooral Sorry,the Feeling's back en het titelnummer zijn geweldig,maar eerlijk gezegd staat er geen zwak nummer tussen (ook het bonus nummer Suicyco Mania is erg goed).Verder zijn de gierende solo's van gitarist Rocky George een lust voor het oor.Het enige dat wat achter blijft is de productie,die was op de,ook prima opvolger Lights camera revolution toch een stuk beter,kost toch een halve ster.Verder niks dan lof voor How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today.

Deze zomer staan de mannen, met Dave Lombardo (zo is bevestigd) achter de drumkit, op Forta Rock.
De ideale drummer voor een band als deze. Lombardo speelt stevig maar 'swingt'.
Mooie albumtitel.

Ten tijde van de release was dit album niet van mijn draaitafel te krijgen. Al lang niet meer gedraaid maar ook nu luistert het album nog prima weg. Het album begint sterk en zakt eigenlijk nergens in. Vooral het gitaarwerk van Rocky George, al vaker genoemd, tilt de muziek naar een hoger niveau. Dat het nog beter kon bewezen de heren op het navolgende ' Lights, Camera.. Revolution'.

Nog steeds een goed album in het crossover genre, muzikaal gezien zelfs uitstekend te noemen. De matte productie van deze schijf valt nog wel te accepteren, maar Muir kan gewoon niet zingen. Soms schreeuwend, dan weer fluisterend, soms past een zanger in het geheel ook al is hij geen natuurtalent. Mike heeft het ondanks zijn energieke en enthousiaste voordracht niet voor mij, derhalve dan ook geen klassieker in mijn ogen.

Foute redenering. Niet jouw voorkeuren bepalen of het een klassieker is.

Ik zeg toch ook nergens dat ik bepaal of het wel of geen klassieker is...voor mij persoonlijk is het geen klassieker. Wel even goed lezen he

'Geen klassieker in mijn ogen' is niet hetzelfde 'voor mij persoonlijk geen klassieker'.

Gewoon zelf wat beter schrijven dus.

Of je interpretatievermogen is aan een update nodig

Nee niks mis mee. Een klassieker is gewoon niet hetzelfde als een persoonlijke klassieker.

Oke dan is het goed. ik ben het met je laatste zin eens. Wellicht had ik het anders kunnen formuleren.

De jongens blijven lekker constant bezig, weer een heerlijk album wat je gelijk in een goed humeur brengt. Ondanks de soms zware teksten.

1. Suicidal Tendencies
2. How Will I Laugh Tomorrow...
3. Join the Army

'If...' en 'One...' zijn gave tracks waar vele bands enkel van kunnen dromen om te kunnen fabriceren en uitvoeren, maar zijn niet (zo) perfect (als de rest hier). 'Sorry' ook, maar die's toch net iets gaver. De afsluiter komt weer op het niveau waar het mee begon. Ik wilde er een halfje bij doen, maar toch maar niet dan. Wel 1 v/d dikste 9s die ik hier al uitdeelde, blijft staan.

Kijk, hier raak ik het spoor bijster. Al lees ik het vijf keer; toch denk ik gevoelsmatig steeds hetzelfde te lezen. Zal vast aan mij liggen

Wel een oud berichtje waar je op reageert hè.

Volgens mij werd het verschil duidelijk gemaakt in de volgende reacties. 'In mijn ogen geen klassieker' kwam op mij over als het niet akkoord zijn met de status die dit album heeft terwijl het voor milesdavisjr louter om zijn eigen smaak ging zonder iets te willen zeggen of het al dan niet terecht als klassieker te boek staat.

Van het weekend een Suicidal Tendencies weekend gehad. Heb 5 albums van deze band achter elkaar gedraaid. Dit album is één van de 5 albums die in de box zat onder de titel Original album Classics. De overige 4 zijn Controlled by hatred, lights Camera Revolution, The art of Rebellion en tot slot de verzamelaar Still cyco after all these years. Het "crossover genre" die term zegt mij helemaal niks. Ik heb dat wel eerder gehoord bij de band D.R.I. Suicidal Tendencies speelt naar mijn mening een (zeer aangename) mix van Punk/New wave waarbij een flinke scheut thrash metal is toegevoegd. Dit album is vanaf het begin tot het eind genieten. Na lang nadenken vind ik het titelnummer het beste nummer, maar het steekt er niet met kop en schouders bovenuit. Het niveau is erg constant en vrij hoog, ook bij de overige 10 nummers. En JA Muir kan gewoon niet zingen, maar dat wordt ook niet ge eist in de punk en new wave. Johnny Rotten, Joey Ramone en Iggy Pop kunnen ook niet zingen. Bij Iggy Pop moet ik er wel bij vermelden niet in zijn genre. Vele jaren later heeft hij een duet opgenomen met Kate Pierson : Candy. Toen ik dat hoorde zat ik echt met m'n oren te klapperen. Iggy Pop kan wel degelijk zingen, maar dan in het veel rustige genre, dit terzijde. Dit album luistert lekker weg, het irriteert niet en het ligt lekker in het gehoor. Geldt overigens ook voor de overige 3 albums in die cd box. Ik heb overigens aan albums hun debuut album t/m Suicidal for Life. En ik kan deze band er niet op betrappen dat ze ooit echt een slecht album hebben gemaakt. Er zullen heus wel eens wat mindere albums tussen zitten. Tot slot de vraag is wanneer is een album een klassieker?? Dat wordt in elk geval NIET!!!! bepaald door de fans, maar door de media. Maar ik ben het ook soms niet eens met de media. Het is ook persoonlijk, voorbeeld. De media benoemt The Number of the beast van Iron Maiden tot een klassieker. Maar waarom Killers en Piece of mind niet??? dat vind ik betere albums. Anyway hoe dan ook How will I laugh tomorrow... krijgt van mij een 5.0