menu

Vampire Weekend - Father of the Bride (2019)

mijn stem
3,73 (250)
250 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Spring Snow

  1. Hold You Now (2:33)

    met Danielle Haim

  2. Harmony Hall (5:08)
  3. Bambina (1:42)
  4. This Life (4:28)
  5. Big Blue (1:48)
  6. How Long? (3:32)
  7. Unbearably White (4:40)
  8. Rich Man (2:29)
  9. Married in a Gold Rush (3:42)

    met Danielle Haim

  10. My Mistake (3:18)
  11. Sympathy (3:46)
  12. Sunflower (2:17)

    met Steve Lacy

  13. Flower Moon (3:57)

    met Steve Lacy

  14. 2021 (1:38)
  15. We Belong Together (3:10)

    met Danielle Haim

  16. Stranger (4:08)
  17. Spring Snow (2:41)
  18. Jerusalem, New York, Berlin (2:54)
totale tijdsduur: 57:51
zoeken in:
avatar van RoyDeSmet
4,0
geplaatst:
Volgens mij is Father of the Bride op deze site het meest controversiële popalbum van dit jaar. Het begon met de cover: "graflelijk", "zum kotzen", "inspiratieloos gedrocht", "mooi is anders". Daarna zou het album zou te lang duren en werd er geklaagd dat het album "best een rommeltje" was zonder cohesie, waarna het grote Compileer-Je-Eigen-Alternatieve-Tracklist-festijn begon.

Intussen staat het album al een tijdje op nummer 1 in de rotatielijst. Ondanks alles zetten mensen dit album dus toch vaak aan en proberen ze toch dit geheel te bevatten. Na vier luisterbeurten wist ik nog niet precies wat ik van dit album moest vinden, maar langzaamaan begin ik mijn oordeel klaar te krijgen.

Bij aanvang, met het zeer minimalistische (en modern klinkende) country duet, lijkt Father of the Bride een modern conceptalbum te gaan worden, maar met Harmony Hall en daarna Bambina slaat het album definitief een andere richting in: wat na het openingsnummer volgt, is een esoterische mengeling van onder meer Modern Vampires of the City, Pete Townshend, Paul Simon, The Beach Boys, Willeke Alberti, Iron & Wine, AlascA en Fleetwood Mac.
Met de country-invloeden, nummers die dikwijls korter dan 3 minuten duren, en fun lyrics die af en toe voorbij komen (Baby, I know pain is as natural as the rain; I just thought it didn't rain in California ), lijkt het album een eerbetoon te brengen (of in ieder geval een knipoog te geven) aan de muziek uit de jaren '50 en '60. Misschien dan toch een conceptalbum? De bruid uit de albumtitel staat dan voor de muziek die Vampire Weekend maakt, en dier vader staat voor de muziek uit de vorige eeuw waarop de muziek van VW werd geïnspireerd.

Father of the Bride is een album van krap een uur dat in rollercoaster-vaart alle kanten opschiet. De muziek zit ijzersterk in elkaar en klinkt enorm eigentijds. Een belangrijke rol is weggelegd voor bas en percussie, maar het belangrijkst zijn de melodieën. De teksten zijn intelligent zonder hoogdravend te doen en vormen in combinatie met de muziek een album van krap een uur waarop individuele nummers niet altijd boven het geheel uitsteken, maar het geheel desondanks erg fijn is om te luisteren.

avatar van dafit
4,0
geplaatst:
Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (inschrijven kan hier):

Het nadeel van lange albums is dat nummers aan het slot wat weg kunnen vallen. Zo viel Jerusalem, New York, Berlin, de ingetogen afsluiter van het bijna een uur durende vierde album van Vampire Weekend, mij in eerste instantie amper op. Pas door deze gloedvolle uitvoering bij Jimmy Fallon ontdekte ik deze wat weggestopte parel. Wat een mooie samenzang van voorman Ezra Koenig en Danielle Haim!

Deze zangeres van popgroep Haim geeft Father of the Bride op meer plekken kleur. Neem Hold You Now, het markante duet van Haim en Koenig waarmee de plaat opent. Dit nummer wordt opgesierd door seconden lange stiltes én een sample van nota bene de soundtrack van oorlogsfilm The Thin Red Line (1999). Vrij briljant, origineel en bloedmooi. Ook het ogenschijnlijk vrolijkere duet Married in a Gold Rush (totdat je goed naar de tekst luistert) met synthpop én country-invloeden behoort naast de ijzersterke singles Harmony Hall, This Life en Sunflower tot mijn favorieten.

Net als op hun vorige platen wisselt Vampire Weekend weer als geen ander behendig tussen verschillende stijlen. Ondanks de forse lengte verveelt het gevarieerde Father of the Bride met tal van gastmuzikanten daardoor geen moment.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vampire Weekend - Father Of The Bride - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Vampire Weekend - Father Of The Bride
Vampire Weekend duikt deze weken op in flink wat jaarlijstjes en ik kan na herhaalde beluistering alleen maar concluderen dat dit volkomen terecht is

Father Of The Bride werd ruim een half jaar geleden enthousiast ontvangen en is niet vergeten in de jaarlijstjes die momenteel in brede kring worden opgemaakt. Ik heb het album zelf laten liggen eerder dit jaar en dat is een blunder van jewelste. Father Of The Bride is immers een album vol geweldige popsongs en het is een album dat de zon uitbundig doet schijnen. Het zijn popsongs die je na één keer horen wilt koesteren, maar Vampire Weekend strijkt af en toe ook nog aangenaam tegen de haren in. De Amerikaanse band komt op de proppen met een uur popmuziek en het is een uur genieten.

Father Of The Bride van Vampire Weekend verscheen in het voorjaar van 2019 en is bij mij om onduidelijke redenen tussen wal en schip gevallen.

Dat is best bijzonder. Enerzijds omdat het vierde album van de Amerikaanse band dit voorjaar zeer warm werd onthaald door de critici en anderzijds omdat ik de eerste drie albums van de band hoog heb zitten en stuk voor stuk heb bejubeld op deze BLOG.

Verzachtende omstandigheid is dat het sinds het vorige album van de band, het zeer succesvolle Modern Vampires Of The City, zes jaar stil was rond Vampire Weekend, al had de comeback van de band zeker niet over aandacht te klagen.

Vampire Weekend verloor na de definitieve doorbraak met Modern Vampires Of The City een aantal leden, maar begon vorig jaar met veel enthousiasme aan een nieuw album. Father Of The Bride werd opgenomen in Californië en Japan en kon bij de release in mei zoals gezegd rekenen op zeer lovende kritieken.

De afgelopen week zag ik het album opduiken in de hoogste regionen van meerdere gerenommeerde jaarlijstjes en ben ik ook eindelijk bij de les. Father Of The Bride had eigenlijk maar één luisterbeurt nodig om me te overtuigen en sindsdien is het vierde album van Vampire Weekend alleen maar leuker en verslavender geworden.

Voorman Ezra Koenig heeft zich bij het schrijven van de songs voor het nieuwe album naar verluidt laten inspireren door Golden Hour van Kacey Musgraves; toevallig het album dat in 2018 mijn jaarlijstje aanvoerde. Ik ben er nog niet uit of ik heel veel invloeden van het album van Kacey Musgraves hoor op Father Of The Bride, maar duidelijk is wel dat het album grossiert in geweldige popsongs en hier en daar op de achtergrond een klein vleugje country opduikt.

In de openingstrack wordt een aangenaam folky liefdesliedje prachtig gezongen door aan de ene kant Ezra Koenig en aan de andere kant Danielle Haim (van de band Haim) en zorgt een bijzonder klinkend (kerk)koor voor een bijzondere twist. Veel songs op het album hebben zo’n bijzondere twist.

Ezra Koenig schudt de tijdloze popsongs op Father Of The Bride weer uit zijn mouw. Zijn stem doet me nog altijd aan Paul Simon denken en ook in de popsongs van de Amerikaanse muzikant hoor ik wel wat terug van Paul Simon. Het vierde album van Vampire Weekend staat vol met lekker in het gehoor liggende popliedjes en het zijn in veel gevallen popliedjes die je al jaren lijkt te kennen, maar ook popliedjes die in artistiek opzicht aanspreken.

Vampire Weekend heeft op Father Of The Bride lak aan genres. Het album klinkt meer dan eens als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het is een platenkast waarin de hitgevoelige popmuziek van de afgelopen decennia domineert. Het knappe van Vampire Weekend is dat het aanstekelijke en hier en daar zelfs wat lichtvoetige popmuziek voorziet van een eigenzinnig sausje, waardoor ook Father Of The Bride niet alleen vermaakt, maar ook de fantasie prikkelt.

De Amerikaanse band doet dit met fraaie accenten in de instrumentatie en door er altijd weer een niet verwacht genre bij te slepen. Danielle Haim verhoogt de feestvreugde in drie tracks op het album en ook R&B wonderkind Steve Lacy voegt wat extra accenten toe aan een album dat goed is voor een steeds bredere glimlach. Ik heb het album ruim een half jaar onaangeroerd gelaten, maar kan nu alleen maar concluderen dat de hoge positie in flink wat jaarlijstjes volkomen terecht is. Ik schrijf hem ook op voor mijn lijstje. Erwin Zijleman

Gast
geplaatst: vandaag om 23:08 uur

geplaatst: vandaag om 23:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.