Bruce Springsteen - Western Stars (2019)

Met Bruce Springsteen heb ik eigenlijk best een wat aparte verhouding. In de jaren '80 leren kennen door zijn album Born in the U.S.A., dat ik als 14-jarige puber wel goed kon smaken. Gelijk daarna herkende ik de wat oudere 'hits' van de man en dat was het verder wel. Maar toen kwam Tunnel of Love en dat vond ik ook te gek. De klik was er nu helemaal, en ik kon op ontdekkingsreis door zijn oeuvre.

In de jaren '90 en aan het begin van deze eeuw verslapte mijn aandacht weer wat. Ik kocht zijn albums omdat ik compleet wilde blijven, maar dat was het dan ook wel.

Live stond ie altijd op het verlanglijstje en daar staat ie nog steeds. Altijd was er wel weer wat om toch niet te gaan proberen om aan kaarten te komen. Ik denk dat ik nu toch wel haast moet gaan maken daarmee.

De laatste albums vond ik goed te doen en ik snap best dat fanatieke fans daar wat minder mee hebben wellicht. En toch zoals bij elk nieuw album van the Boss keek ik ook nu niet echt uit naar de release van Western Stars. Zo'n release is een gegeven voor mij en meer niet. En toen besefte ik, zoals altijd, dat ik nog steeds compleet wil blijven, dus toch weer die bestelling de deur uit, en ook maar eens de al uitgebrachte nummers opzoeken. Dat beviel eigenlijk wel.

Dit album blijkt net weer even anders dan wat je zou verwachten. Californische country- en folkpop nummers schitteren hier volop, regelmatig gestoken in een fraai orkestraal jasje. Voor mij als liefhebber van bijvoorbeeld Scott Walker en barokpop toch echt wel een enorm pluspunt.

Western Stars is een heerlijk nostalgische trip van een ouder wordende Springsteen, die nog steeds niet aan kracht inboet. Hij doet het nu gewoon op andere wijze en voor degenen die dit te soft of te klef vinden zal het snel wel goedkomen nu bekend is dat een album met zijn E Street Band snel hierna uitgebracht gaat worden (volgend jaar als ik het goed heb).

Ik vermaak me voorlopig wel met deze zeer fijne plaat. Dit weekend maar eens op gaan halen.

Bruce Springsteen gaf aan dat hij toen hij aan deze plaat begon terug wilde gaan naar de popmuziek uit zijn jeugd. Uiteindelijk gaan de songs op dit album eerder terug naar de tijd dat hij jong en succesvol was, waarbij ik bijvoorbeeld denk aan de rustige sombere songs van albums als Nebraska & The River. Het is zo toch een echt Springsteen album geworden, alleen ligt de nadruk wat meer (nog) op de countryrock en voegen regelmatig de strijkers en soms een steelguitar veel moois toe. Erg fraai is de roestige stem van the Boss himself.

Het allerbelangrijkste blijven toch de songs en wat staan er hier op dit Western Stars een paar juweeltjes. Om te beginnen single Tuscon Train, waar die strijkers een prominente rol spelen. Daarvoor staat Wayfarer, ook een nummer waar ik gelijk voor viel, net als titelsong Western Stars wat een fraaie sfeer heeft. Deze wat melancholische sfeer van die eerste nummers wordt het hele album mooi doorgetrokken, met genoeg afwisseling. Alleen single There Goes My Miracle hoort er niet echt bij. De songs klinken zeer verzorgd en de productie is uitstekend. Aan het einde volgt nog de mooie afsluiter Moonlight Motel van een wel heel mooie plaat van Bruce.

Goed bezig, die ouwe! De kleine koerswijziging levert gelijk een uiterst genietbare plaat op. Gelukkig maar, ik was na al die reissues en optredens waar de glory days centraal stonden al bang dat hij uitge(ar)rangeerd was. Op deze plaat zingt hij volop over uitgerangeerden, zonder het zelf te zijn.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bruce Springsteen - Western Stars - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Bruce Springsteen - Western Stars
Een nieuw Springsteen album is lang niet altijd een garantie op succes, maar op Western Stars verkeert de Amerikaanse muzikant in een grootse vorm en levert hij zijn beste album in vele, vele jaren af

Na een aantal matige albums was ik er zeker niet gerust op, maar na vele malen beluisteren durf ik wel te beweren dat Bruce Springsteen eindelijk weer eens een groots album heeft afgeleverd. Western Stars wisselt fraai ingetogen momenten af met zwaar georkestreerde passages, maar alles op het nieuwe album draagt bij aan de schoonheid en de verbeeldingskracht van de songs die Springsteen heeft geschreven. Western Stars zit vol echo’s uit het rijke oeuvre van Bruce Springsteen, maar laat toch ook een nieuw geluid horen. Het is het geluid van een muzikant die dit jaar 70 wordt, maar nog lang niet versleten is. Of Western Stars uiteindelijk een Springsteen klassieker wordt laat zich lastig voorspellen, maar dat het zijn beste album is in heel veel jaren is voor mij zeker.

Als groot Springsteen fan ben ik natuurlijk blij met ieder album dat de Amerikaanse muzikant uitbrengt, maar zeker achteraf bezien moet ik toegeven dat er de afgelopen 15 jaar niet zo heel veel te genieten viel. Magic (2007), Working On A Dream (2009), Wrecking Ball (2012) en High Hopes (2014) hadden zeker hun momenten, maar Springsteen klassiekers zijn het wat mij betreft niet.

Voor een echte Springsteen klassieker moeten we misschien wel terug naar het geweldige The Rising, waarmee Springsteen na een lange creatieve dip terugkeerde uit de puinhopen van 9/11 (het op zijn eigen manier geweldige We Shall Overcome: The Seeger Sessions laat ik altijd buiten beschouwing).

Een groot aantal jaren zonder klassieker zijn overigens niet vreemd in de carrière van Springsteen, want hoeveel echt memorabele albums zaten er tussen Tunnel Of Love uit 1987 en The Rising uit 2002? Niet een wat mij betreft. Het is bijzonder, want op het podium heeft Springsteen een geweldige track record. De tour die volgde op Human Touch en Lucky Town was niet geweldig, maar verder heeft The Boss live maar zelden teleurgesteld.

Genoeg teruggekeken nu, want gisteren lag het langverwachte nieuwe album van Bruce Springsteen in de winkel. Western Stars werd voorafgegaan door de zonnige en aanstekelijke single Hello Sunshine, die volgens Springsteen was geïnspireerd door Californische pop en filmscores uit de jaren 60 en 70. Die invloeden keren terug op de rest van het album dat duidelijk anders klinkt dan de laatste paar albums van de muzikant uit New Jersey.

Western Stars is een positief maar ook melancholisch en nostalgisch album dat de schoonheid en kracht, maar ook de onderkant van de Amerikaanse samenleving bezingt (en dat zonder al te veel verwijzingen naar de man die momenteel aan het roer staat in de VS).

Het is deels een behoorlijk ingetogen album dat het moet doen zonder de grootse klanken van de E Street Band. Veel songs op het album openen betrekkelijk sober en worden langzaam maar zeker verder ingekleurd. Al met al duiken er flink wat muzikanten op, onder wie Jon Brion, Springsteen pianist van het eerste uur David Sancious en pedal steel virtuoos Greg Leisz.

Hiernaast heeft Springsteen een flink orkest ingehuurd, die de klanken op Western Stars met grote regelmaat rijkelijk versieren met blazers en strijkers. Het klinkt allemaal bijzonder fraai, maar het is ook functioneel. Zeker de meer ingetogen passages leunen zwaar op de vocalen van Springsteen, die verrassend goed bij stem is. Wanneer Western Stars wat voller en meer georkestreerd klinkt, is Western Stars een beeldend album dat het weidse Amerikaanse landschap fraai uittekent.

De albums die Springsteen de afgelopen 15 jaar maakte hadden zoals gezegd hun momenten, maar hielden de aandacht niet continu vast. Western Stars doet dit wel. Springsteen heeft een serie sterke songs geschreven en het zijn songs die op een of andere manier een eenheid vormen.

Het is een eenheid vol mooie verhalen maar ook vol referenties naar het oude werk van Springsteen. In de meest ingetogen momenten hoor je een vleugje Nebraska, maar het is een vleugje Nebraska met een laagje chroom. Bij beluistering van Western Stars heb ik de meeste associaties met Tunnel Of Love uit 1987 en The Rising uit 2002. Tunnel Of Love werd getekend door het stranden van het eerste huwelijk van Springsteen, The Rising door de aanslagen van 11 september 2001 en beide albums stonden in het teken van de wederopstanding.

Het zijn albums die ik hoog heb zitten; Tunnel Of Love is zelfs mijn favoriete Springsteen album. Western Stars zou hier zomaar eens bij in de buurt kunnen komen. De strijkers zwellen hier en daar misschien net iets te weldadig aan, maar het past allemaal prachtig bij de songs die vertellen over een Amerika dat er al lang niet meer is of misschien nog bestaat als je goed kijkt. Springsteen imponeerde de afgelopen 15 jaar met enige regelmaat op het podium, maar liet het op zijn albums grotendeels afweten. Western Stars is wat dat betreft een glorieuze comeback. Erwin Zijleman

De WS trailer doet veel beloven met prachtige opnames van nu en iets langer geleden, nummers live gezongen, ook van WS ja, dus absolute aanrader voor de liefhebber. Resteert, voor mij tenminste, de vraag, waar gaat ie draaien. Aangezien WB erachter zit mag je toch wel de nodige airplay verwachten ja. Met smacht maar wachten op de things to come. Wat me opviel is wel dat zijn stem nu echt oud begint te klinken. Wellicht hoorden anderen dat ook zo, tenzij het enkel aan mij moge liggen. Lees dat dus gaarne.

Vandaag deze op de hoofdtelefoon,en ik ben niet zo positief als in een 4/5 sterren .
Sommige nummers hebben echt tenenkrommende teksten ,(nr2, of sleepy joe) maar anderzijds heeft de plaat ook wel weer een soort kalmerende rust over zich welke best aangenaam is. Ach, er hoeft natuurlijk ook niet altijd met elk album een politiek of ander statement te komen. Daar heeft de beste man al een ruime collectie aan albums vol van, dus hij hoeft zich niet meer te bewijzen.

Je kunt duidelijk horen dat hij plezier heeft gehad met dit album,en daar ligt waarschijnlijk voor mij datgene wat de plaat best prettig maakt.

Ik moest bij tijd en wijle denken aan de muziek die Mark Knopfler de laatste jaren maakt. Gemoedelijk maar niet WAUW. Het is niet een "deze blijft weken in mijn auto liggen " cd.