Kae Tempest - The Book of Traps and Lessons (2019)

damn, die firesmoke track...!

Prachtig nummer, ja. Erg benieuwd naar het hele album.

44:58 hiervan, dat lijkt me dus echt verschrikkelijk.

Inderdaad.

Holy Elixer inmiddels ook te beluisteren op Spotify / YouTube. Eveneens een fijn nummer.

Op 3voor12 luisterpaal nu bijna helemaal te horen!

overmars89 heb je ook een link? Ik zie het er niet staan.


Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

...tenminste als je in de juiste regio op de planeet woont! En officieel is Nederland dat niet.

...maar wie over de 'juiste' browser of plug-in beschikt kan hier ook van genieten.

Ik ben compleet weggeblazen door dit album. Ik word volledig ingepakt door haar stem, haar manier van spreken en de intrigerende verhalen. Lang niet zo in een album verdwenen..

People's Faces, wát een track

Het is zeker een interessant album maar de nadruk ligt mij te veel op de gesproken teksten. De minimale, stemmige muzikale aankleding versterken haar emotioneel gedragen teksten. Maar het is nadrukkelijk een 'spoken word' performance.

Ik hou zelf meer van vloeiende teksten, gezongen dus en waar de muziek meer prominent aanwezig is. De overeenkomsten met Anne Clark zijn groot en dus eenvoudig om te zeggen, dat bevalt me meer. Ook al is dit zeker niet slecht en tussen alle andere Pop/Rock releases gewaagd om dit uit te brengen. Maar zie mij niet vaker dan een paar keer dit album opzetten.

Haar beste werk tot nu toe!

Toch niet helemaal mij ding. Aanvankelijk werd ik gegrepen door haar uitzonderlijk broze stem, en ook de doordachte teksten lijken vol inhoud. Maar op de duur begint het allemaal te vervelen, zo'n beetje als iemand die maar blijft klagen over iets, na verloop van tijd word je er dan imuun voor.

Dat heb ik ook een beetje.

Een indrukwekkend kunstwerk. Ben benieuwd hoe dit zich ontwikkelt na meerdere keren luisteren.

Met minder spoken word had er meer in gezeten naar mijn gevoel

Ik ben teleurgesteld. Het nieuwe album van Kate Tempest was vanaf het moment van aankondiging één van mijn meest geanticipeerde albums van het jaar: de Britse verhalenvertelster heeft met haar eloquente verwoordingen en beeldende rapstijl een plekje bemachtigd in mijn lijst van favoriete vrouwelijke rappers. Met de release van de eerste single werd ik nog niet getemperd in mijn enthousiasme. Firesmoke greep me namelijk vanaf het begin, voornamelijk omdat het erg fijn was om een Kate Tempest te horen die niet over fictionele karakters rapt maar die haar eigen emoties onder de loep neemt. De meer spoken word-stijl van dit nummer was opvallend, maar geen groot obstakel. Het blijkt echter een misleidend goed uitgekozen single: op de rest van het album wordt het pijnlijk duidelijk dat ze op haar best is als ze gepassioneerd flowt zoals op een Europe Is Lost of Whoops. Niet dat ze de passie kwijt is, hoor: ondanks het meer ingetogen geluid klinken de woorden oprecht en lijkt het echt alsof ze iedere zin spontaan bedenkt als de vorige is afgelopen. Nee, het probleem is hier toch echt de spoken word.

Vanwege het feit dat het merendeel in spoken word is ligt de focus namelijk op de beats en tekst. Met het eerstgenoemde zit het soms nog wel goed: naast de zalvende pianonoten van Firesmoke vallen ook de onheilspellende noten van de eerste helft van Three-Sides Coin en het fijn nostalgische kraakpianootje van I Trap You op. Desalniettemin hebben sommige nummers zoals Holy Elixer en Keep Moving Don’t Move, jammer genoeg ook twee van de langste nummers op het album, melodieus niet genoeg te bieden om voor de gehele speellengte te blijven boeien. Verder dreigt de melodieuze begeleiding van People’s Faces constant over de scheidslijn tussen melancholie en Kensington-achtige kitsch te struikelen.

Qua tekstuele thematiek schiet Tempest zich daarentegen jammer genoeg echt in de eigen voet. Taalgevoel heeft ze, dus toffe woordcombinaties en lekker flowende zinnen zijn nog steeds aanwezig. Het grootste probleem zit hem in een neiging die op het vorige album ook al aanwezig is, maar die ik mijn best deed niet op te merken: haar prekerigheid. Op dit album verliest Tempest zich echt in oppervlakkige maatschappelijke observeringen (social media = slecht, am I right?), en holle oproepen voor meer empathie. In Hold Your Own bereikt deze prekerigheid echt haar dieptepunt. Dit nummer klinkt meer alsof ik naar een door Banksy georganiseerde meditatiesessie aan het luisteren ben dan dat ik getroost word door Tempests maatschappijkritische therapie. Ik weet dat Instagramlikes geen maatstaf zijn voor persoonlijk succes, en ik ben er dus ook wat minder ontvankelijk voor als Tempest dat keer op keer weer in m’n oor tettert.

Let wel: ik geloof best dat Tempest oprecht is in haar politieke uitingen en we leven inderdaad in een vrij dystopische samenleving op veel vlakken. Ik heb dus nog steeds vertrouwen in haar oprechtheid, maar de one-liners waarmee ze hier komt zijn eerder ongemakkelijk dan inspirerend. Als er dan dus ook op het gebied van begeleiding en flow weinig overblijft ben ik dan erg geneigd om terug te gaan naar de over anderen vertellende Tempest. Best jammer, want het inkijkje in haar persoonlijke leven dat ze hier geeft is roerend.

Ik heb er twee luisterbeurten op zitten (dit is trouwens m'n eerste Kate Tempest op cd; ik heb al wel eerder een paar boeken van haar gelezen, waaronder de roman) moet ik je hier absoluut gelijk in geven. Vooral die 'we'-vorm die ze hier vaak gebruikt, soms tot vervelens toe, is erg moralistisch. Ik weet het nog niet helemaal met dit album (wederom: twee luisterbeurten), ik vind het bij vlagen erg meeslepend, ondanks dat het nogal een luisterboek is geworden, maar aan de teksten had wel echt meer aandacht besteed kunnen worden. Er zitten mooie, beeldende passages in, maar ook veel te gemakkelijke zinnen en formuleringen, en zelfs clichés - 'I've seen the hunters turn to prey', serieus? Het neigt allemaal ook veel sterker naar proza dan naar poëzie.

Wow, wat een plaat dit. Wat een intense trip. Wat een totaal meeslepende luisterervaring. Toch al weer even geleden dat ik zo werd weggeblazen door een nieuw album. Kate heeft haar hart op d'r tong en dat voel je. Haar flow spreekt je aan of niet en mij spreekt ie zeker aan, ik voel 'm. Ik voel dit album. Ik voel haar woorden. Raak. Eén voor één.

Daar zal ik het voorlopig bij laten, maar dit album komt zeker in m'n eindejaarslijstje terecht.

Dat orgel tijdens 'Hold Your Own', zeker wanneer ze een zelfhulpboek voor lijkt te lezen, is een grap, mag ik toch hopen?

Amazink optredentje op Pukkelpop zeg, sterker nog, was verdomme het hoogtepunt van het hele zootje. Samen met The National (uiteraard). Maar intenser ga je ze niet gauw vinden, damn.

Plaat van het jaar tot nu toe voor mij. Enige die de volle mep verdient. Wat een weergaloos geheel is dit zeg.

Ik moet van jordidj1 zeggen dat hij het uit wil met je.

Ik vind hem ook prachtig overigens, met vooral I Trap You als torenhoog hoogtepunt (dat orgeltje )

Ik moet zeggen van Lana dat niet haar eigen NFR! maar deze de plaat van het jaar is. BAM! Van een uitspraakje gesproken zeg hoho. #daredevil

't is maar waar je blij van wordt

maar ik zal misschien nog wel een poging wagen aan dit album

In Paradiso was ze ook geweldig afgelopen woensdag.

Ze heeft dit album integraal gespeeld zag ik? Ik hoop dat dat vanavond ook het geval is in Brussel zeg, lijkt me mega intens, phoeh.

Integraal gespeeld inderdaad. Echt een geweldig concert .

Veel plezier in Brussel

Tip voor de liefhebbers van dit album: je kunt op zondagen gratis de dominee live zien.

Je weet dat dit niét de albumpagina van Jesus is King is?