Slipknot - We Are Not Your Kind (2019)

Eigenlijk na het overlijden van Paul Gray vind ik Slipknot persoonlijk niet meer zoals het was, de oudere albums zijn in mijn ogen tien keer beter en vooral wat veller, de pit zat er altijd erg goed in en dat is wel iets wat ik erg mis. Zo af en toe komt Slipknot vrij hard weer binnen, maar ik heb over het algemeen vrij saaie stukken mee gekregen waar het te rustig werd. Voor de rest ben ik het vrijwel eens met de Don boven mij, veel monotoon geluid, en My Pain is misschien inderdaad wel één van de nummers die het beste is op de plaat. Ik kon er weinig mee, het is leuk maar ik had wat meer verwacht onder de naam 'Slipknot'.

Prima zesde album, met hier en daar wel wat schoonheidsfoutjes. Zo zijn de melodieuze refreintjes lang niet altijd even memorabel (of zelfs maar toepasselijk) en is de rek er tegen het einde van het album behoorlijk uit. Na de knaller Orphan, wat mij betreft het beste nummer van het album, krijgen we het lange en erg saaie My Pain voor de kiezen, waarna de boel niet helemaal meer op gang komt. Niettemin veel sterke tracks.

Na het album vol 3. ben ik Slipknot wat minder gaan volgen maar na alle media aandacht afgelopen tijd en dan met name dat het album weer de duistere kant van Iowa op ging was ik dan toch enorm enthousiast en heb ik sinds lange tijd niet meer zo verheugd op een nieuw album.

Helaas valt hij mij erg tegen en vind ik de melodieuze refreintjes op een gegeven moment gewoon erg vervelend worden. Dan kom je uiteindelijk bij het nummer Orphan, welke qua sound ook prima had kunnen staan op het album Iowa, en dan begin je toch nog enige hoop te krijgen dat het album nog knallend gaat afsluiten. Dan volgt my pain en dan wordt je hoop ook direct weer de grond ingeboord.. Al met al geen slecht album maar door de gecreëerde verwachtingen toch een tegenvaller. Het voorgaande album vind ik persoonlijk beter te pruimen.