Heart - Bad Animals (1987)

Het grote rockschisma. Maar Soundgarden, Alice in Chains en later de stonerrock vond ik wel gaaf. Maar die hele alt.rock die startte met Smashing Pumpkins, Radiohead, etc. Dat was niks voor mij. Weg gitaarsolo's, weg meezingrefreinen, weg gezelligheid. Althans voor mij werkt het niet.

Overigens zijn er genoeg arenarockers die ik ook niet zo goed vind. Motley Crue en Guns n Roses bijvoorbeeld.

Terug naar deze plaat; Ann en Nancy kijken er ook niet met plezier naar terug. Maar de nostalgisten onder ons wel. Want volgens mij is het vooral nostalgie wat de klok slaat hier.

Helemaal mee eens.

Ik had en heb ook niet veel met grunge en altrock. Al waren er zoals altijd uitzonderingen. Ik heb bands als R.E.M. en The Jayhawks bijvoorbeeld weer wél altijd goed en interessant gevonden, maar dat zijn in feite weer heel andere genres.
Van Pearl Jam en Soundgarden kan ik sommige nummers en enkele albums nog wel waarderen, maar door de bank genomen heb ik met die hele grunge-lichting ook niet veel. Wat je zegt: het zaagt maar door, de fun, de meezingrefreinen, gitaarsolo's en onderscheidende vocalen, het ging - althans naar mijn smaak - allemaal 'down the drain'. Voor mijn gevoel waren de jaren negentig een soort wasteland waar af en toe een parel in opdook. Maar het is maar net waar je vandaan komt en waar je muzikale schoonheid in kan vinden.

Ik meen dat Heart zich op een bepaalde manier wel identificeerde met die nieuwe lichting bands uit Seattle, ook omdat de band zich daar zelf gevestigd had. Heart schoof onder invloed van de tijdgeest van de jaren negentig op latere albums ook wel iets op in die richting, maar ik bleef het toch altijd wel een wereld van verschil vinden. Al snap ik ook dat de commercieel uiterst succesvolle Heart-albums uit de jaren tachtig ongeveer het tegenovergestelde waren van die grunge- en altrock-albums: een heldere productie, met naast rockgitaren ook veel keyboards, en in toenemende mate hulp van commerciële songwriters van buiten de band.
Het is vooral daarom dat de zusjes Wilson niet echt met trots op deze platen terugkijken. En dat hun albums uit de jaren zeventig een stuk puurder klinken, zal ik ook niet ontkennen. Maar een plaat als deze lijkt me hoe dan ook geen product om je voor te schamen. Hulp van buitenaf en een commerciële productie - ik vind het geen probleem, zolang het eindresultaat maar goed is.

Het is dus eigenlijk gewoon ijdelheid van de zusjes Wilson.