Heart - Bad Animals (1987)

Ik vind het weinig met glamrock te maken hebben (eerder goede poprock), of het zou aan de haren van deze vrouwen moeten liggen, maar daar zijn het vrouwen voor (Ratt en Poison, pffff). Het moest toen logischerwijs jaren 80 klinken en ben ik blij om. Zoals de laatste 10 jaar alles weer retro jaren 70 moet klinken bij dit soort acts, want de jaren 70 zijn heilig en de jaren 80 eeuwig fout helaas.

Nog steeds mierzoet, maar ik vind de songs net iets beter dan op de self-titled het geval was. Alone doet me als hit wel altijd beduidend meer dan These Dreams en doet me in enkele gevallen ook een beetje denken aan de gothic popmetal stijl zoals Within Temptation dit rond de eeuwwisseling populair maakte. Theatraal en licht rockerig, maar nog steeds vrij licht. Wait For An Answer is eveneens een mooie ballad, al is het grappig dat het (als een van de weinige songs) door de band zelf geschreven Bad Animals dan ook meteen de beste track op het album is. In ieder geval sowieso de meest 'stevige' (voor zover we daar hier nog van kunnen spreken). Geen straf om naar te luisteren, maar alsnog mis ik de oude stijl.

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Magazine
5. Bebe Le Strange
6. Bad Animals
7. Heart
8. Private Audition
9. Passionworks

Minder erg dan de titelloze voorganger, maar dit soort albums blijven zielloos en leeg voor me. Er is niks mis met een popplaat, maar schrijf wel zelf je materiaal. Heart liet dat al langer aan anderen over en daardoor mist het sowieso al een stukje oprechtheid en authenticiteit. Alone is een aardige single. Eerlijk gezegd verwachtte ik in dit stadium geen nummers meer te herkennen. Verder is het wederom makkelijk meezingen en is het geluid erg gelikt. Hopeloos verouderd, maar dit soort gladde en mierzoete poprock zal ooit wel weer een revival krijgen. Er wordt in elk geval wel goed gezongen. Het is misschien niet zo slecht als mijn 2* vermoeden, maar ik ben dan ook totaal geen liefhebber van deze stijl.


tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly
6. Bad Animals
7. Passionworks
8. Private Audition
9. Heart

Heart kende ik van de drie hits uit 1976-1977, net-vóór-mijn-rocktijd. In 1978 omarmde ik als prille tiener rock en daarmee ook Magic Man, Crazy on You en Barracuda.
Toen bleef het jarenlang stil aan het Nederlandse hitfront, maar als in 1985 in de Verenigde Staten grote successen worden behaald met singles van het nieuwe album Heart, zichtbaar op Sky Channel en MTV, en die elpee bovendien in de dorpsfonotheek belandt, ben ik weer zwaar onder de indruk. Net als mijn zusje en een vriendin van haar overigens; de muziek klonk van twee verdiepingen in mijn ouderlijk huis.
Bijkomende troeven: de moderne productie van Ron Nevison én het machtige spel van drummer Denny Carmassi, ex-Montrose.
Voor mijn zus kocht ik opvolger Bad Animals bij Boudisque in Amsterdam, waarbij ik 'm natuurlijk op cassette zou opnemen. Iedere twijfel was weggenomen door comebackhit Alone.

Laat ik het kort houden: de open arrangementen doen het wonderwel goed, zó goed dat ze zelfs de hit overstijgen; met name in de langzame nummers is dat het geval. Soms is de sfeer bijna wanhopig, getuige I Want You So Bad, of dreigend in Wait for an Answer. De twaalfsnarige akoestische gitaar in R.S.V.P. maakte het romantische eerbetoon nóg indringender.
Ook onder de indruk was ik van de prachtige hoesfoto's, deels in zwart-wit, waarin de groep in het zwart gekleed gaat, als waren ze goths uit Londen.

Laatst in Gorinchem op een verregende zaterdag op cd gekocht bij Happy Tunes, waar ik bovendien op een goede bak koffie werd getrakteerd. En zo kruipt het plan binnen om de rest van hun discografie weer eens door te spitten, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar hun eerdere werk.
Als album is Bad Animals mijn favoriete Heart. Hoe emotioneel kan een jaren '80-album klinken, waarbij de talrijke toetsen (door gitaristen Nancy Wilson en Howard Leese gedaan) het niet steriel maar wel warm maken? Zeker met die hemelse stem van Ann Wilson is dat een inkoppertje.