Keane - Cause and Effect (2019)

Wat een belegen singles, echt slappe hap. Komt niet eens in de buurt van het debuutalbum.

De singles of echt het album? Want in het eerste geval ben ik het met je eens, de uitgebrachte singles "The Way I Feel" en "Love Too Much" vind ik lang niet zo sterk vergeleken met de rest van het album. Ondanks dat een paar berichten terug mijn mening over "Love Too Much" nog compleet het tegenovergestelde was. Maar ja dat heb je soms, als het album zelf nog niet uitgebracht is...

Het word hoog tijd om er mee te stoppen.

Goeie onderbouwing ook.

Nogal beledigend voor deze superband, vind ik. Ik heb hun eerste vier studioalbums (van Hopes and Fears tot Strangeland, en de nieuwe single The Way I Feel klonk in ieder geval weer erg mooi.

Keane werd al in 1995 opgericht, maar brachten pas in 2004 hun debuutalbum uit, “HOPES AND FEARS”. Dat album bracht ze groot succes, want de singles “SOMEWHERE ONLY WE KNOW”, “EVERYBODY’S CHANGING”, “THIS IS THE LAST TIME” en “BEDSHAPED” werden (grote) hits. Het uit zanger Tom Chaplin, toetsenist Time Rice-Oxley en drummer Richard Hughes bestaande trio toerde daarna de wereld rond en het succes kon niet op. De altijd moeilijke tweede plaat verscheen in 2006, toen het prachtige “UNDER THE IRON SKY” verscheen. Dit album heeft een veel donkere sound en sfeer dan het debuut, de weerslag van veel succes was in de band te voelen. Zanger Chaplin genoot van alles wat het succes (lees drank en drugs) met zich mee bracht. In 2008 verscheen “PERFECT SYMMETRY”, waar Jesse Quin gepresenteerd werd als de vaste gitarist/bassist van Keane. De songs op dit derde album zijn een stuk vrolijker dan op het voorgaande schijfje, wel klinkt het allemaal een stuk voller, mede door de toevoeging van de gitaar. Het duurt daarna 4 jaar alvorens het volgens mij geweldige “STRANGELAND” verschijnt. Tussendoor brengen ze nog een EP, “NIGHT TRAIN”, uit met een paar goed geslaagde uitstapjes, bijvoorbeeld de 2 tracks met rapper K’naan. “STRANGELAND” gaat terug naar het geluid van het debuut. Minder lagen, meer organisch en een meer open geluid. Prachtige tracks als “SOUVEIGN LIGHT CAFÉ”, “DISCONNECTED” en “THE STARTING LINE”. Daarna wordt het stil rondom het Engelse kwartet. In 2013 verschijnt nog een uitgebreide verzamelplaat, maar bij het verschijnen wordt vermeld dat de band “on hold” gezet wordt. Tom Chaplin brengt 2 albums uit en hersteld van een zware drugsverslaving die hem bijna fataal wordt en Rice-Oxley maakt een tweede album met zijn hobbyproject Mt. Desolation. Op 6 juni van dit jaar verscheen de eerste single “THE WAY I FEEL” van nieuwe, vijfde studioalbum van Keane. Dat album, “CAUSE AND EFFECT”, grijpt terug naar de sound van het debuut, maar zeker ook het vorige album, “STRANGELAND”. Mooie songs, een optimistisch geluid, ondanks dat het thema in enkele songs "scheiding" is. De songs worden stuk voor stuk zuiver en prachtig gezongen door Tom Chaplin. Opener “YOU’RE NOT HOME” is het langste nummer van het album en komt langzaam op gang. De twee singles “LOVE TOO MUCH” en het reeds genoemde “THE WAY I FEEL” volgen en laten het bekende Keane geluid horen, vrolijke muziek met een lekkere beat. “PUT THE RADIO ON” is een meer sferisch nummer dat aan het tweede album doet denken en behoort tot de toppers van “CAUSE AND EFFECT”. Daarna volgt de ballad “STRANGE ROOM”, de uptempo songs “STUPID THINGS” met een lekkere melodielijn, “PHASES” dat een mooie opbouw kent en een wat tegendraadse manier van drummen in zich heeft, “I’M NOT LEAVING” met een kopstem zingende Chaplin en “THREAD” dat een dreigende opbouw heeft en tot de besten van dit album behoort. Zowel “CHASE THE NIGHT AWAY” als “I NEED YOUR LOVE” zijn midtempo songs die tot de typische Keane songs behoren. Niets nieuws onder de zon, zou je als cynische criticaster kunnen zeggen. Ik, die al 15 jaar lang geniet van de muziek van de uit Battle, East Sussex afkomstige band, ben blij dat ze klinken zoals ze volgens mij op hun best zijn. Melodieus, optimistisch en kwalitatief erg goed. De “gevolgen” van het beluisteren naar dit album, hebben bij mij als “effect”, een goed humeur! Heerlijk!

Voormalige superband. Heb zelf wel wat van hun oude werk. Dit album zijn standaard riedeltjes om te cashen.

Daar valt nog wel over te discussiëren.

Alleen al over de grammatica.

Misschien gewoon verkeerde pagina aangeklikt.

Ja nummers als Thread en Strange Room zijn echt puur voor de radio gemaakt

Goed album van Keane, niet zo sterk als de eerste 2 albums, maar goed dat is ook vrij pittig.

..en ik vind het gewoon een toffe popplaat! ? Echter is deze worp wel gering onderscheidend (druk ik mij nog zacht uit). Ook voor de originaliteitsprijs zullen ze allerminst in aanmerking komen. Hoeft dat dan? Onderhand weten we wat we kunnen verwachten bij KEANE: niet al te veel risicovolle muzikale ondernemingen. Indeed: voor het grote/brede publiek.

In de lijn van Perfect Symmetry en een vleugje Under The Iron Sea. Up-tempo songs met enkele mooie luisterliedjes als een “Strange Room” en/of “Thread” bijvoorbeeld.

Tevens fijn om Tom Chaplin weer te horen. Wat een fijne stem heeft die man toch Kan er graag langdurig naar luisteren.

3,0/5,0* sterren.

Haha.

Wonderlijk dat je dan uitgerekend die nummers aanhaalt. Ik heb daar echter hele andere belevingen bij. Vind dezen dan juist het minst “geschikt”. Een track als “Put the Radio On” spreekt mij (persoonlijk) veel meer aan tot die verbeelding..?

Nou, deze zoete broodjes zijn aan mij niet zo besteed. Ben blij dat anderen nog een brede glimlach op de mond krijgen van deze plaat, maar ik bespeur nog slechts een enkel glimpje van een mooie zanglijn. Verder familie doorsnee, weinig spanning en volop voorspelbaarheid. Een kleine drie*** voor de mooie zang.

Hier staan wel wat mooie nummers op (vooral de opener dan), maar met name de singles zijn dan weer een pak minder. Tom Chaplin's stem komt op mij wel beter over dan op de vorige albums (vanaf Perfect Symmetry), waardoor dit al bij al een aardige meevaller is. 46 minuten is dan ook nog 'ns een prima speelduur.

3 sterren

Precies zoals ik had verwacht, Keane zoals Keane ook de laatste albums klonk. Fans kunnen deze blind aanschaffen. Niks mis mee, ook niet vernieuwend maar gewoon Keane 2.0

Het voelt niet fijn om dit als Keane-fan te moeten concluderen, maar Cause and Effect valt me tegen. Over de gehele linie hoor ik teveel oppervlakkigheid en vind ik de zang te gelikt. Daarnaast staan er gewoon nét wat teveel saaie liedjes op.

De vlotte popsongs zijn leuk. Keane zoals we ze de laatste albums gewend waren. Met name Love Too Much heeft een heerlijke Perfect Symmetry-sound. Ook The Way I Feel, Stupid Things, Phases, I'm Not Leaving en Chase the Night Away reken ik tot deze categorie en variëren van leuk tot aardig met I'm Not Leaving als uitschieter naar boven. Weliswaar allemaal wat aan de eenvoudige kant in vergelijking met de pure popsongs van hun andere albums, maar toch.

De meeste andere liedjes zijn overwegend rustig. Ten tijde van Hopes and Fears betekende dat dan een intens, stemmig, gevoelig liedje. Ten tijde van Cause and Effect doen ze me heel weinig, behalve vervelen. You're Not Home is een uitzondering - die intrigeert wel - Put the Radio On is het trieste dieptepunt van deze plaat.

De bonustracks zijn wisselend van niveau, maar de akoestische versies zijn een leuke toevoeging. De uitvoering van The Way I Feel is meer dan leuk: dit is drie minuten aan ultieme feel good!

Conclusie: Cause and Effect valt tegen, maar stiekem ben ik toch blij dat Keane weer bij elkaar is.

Dit is het eerste album van Keane wat echt zwaar tegen valt. The Way I Feel is een typisch Keane nummer en viel al gelijk goed. De rest van de songs zijn te geforceerd. Geen emotie in de nummers.. Stiekem gehoopt op een PS part 2.

Helaas moet ik toch toegeven. Na enkele maanden valt deze plaat voor mij toch in het niet. The Way I Feel heeft me nooit kunnen overtuigen, veel te simpel en nietszeggend. You're Not Home is een leuke opener. Wat er voor de rest écht uit steekt is Put the Radio On. De rest is leuk, prima, maar niet interessant genoeg om boven de 6/10 uit te komen. Aan het begin was ik enthousiast over deze plaat, maar de tijd leert hoe memorabel muziek écht is.

Prima pop CD, ik zit graag met de liedjes in mijn hoofd. Ik word er vrolijk van.

Als je het zo bekijkt is PS inderdaad een stuk emotioneler en rauwer. Ook al was de productie daar bar slecht.

Ik ben al jaren groot fan van Keane. Ik ben er zelfs mee opgegroeid. Ik ben inmiddels 27 en ten tijde van Hopes And Fears (in mijn ogen hét beste album ooit gemaakt) was ik 11 jaar oud. Muziek van tijdens mijn tienerjaren dus. Ik ben echter ook een groot liefhebber van allerlei muziek, variërend van The Beatles tot Muse en van Duran Duran tot Ed Sheeran, waarbij mijn grote helden Phil Collins en Simon & Garfunkel zijn, maar daarna komt Keane! Ik vind het enorm gaaf dat zijn zó'n mooie muziek maken met de piano als belangrijkste instrument. Daarbij vind ik de vocalen van Tom Chaplin ook práchtig, daar kan ik uren naar luisteren!

Ik was dan ook maar wát blij toen ik hoorde dat ze weer bijeen kwamen na jarenlange afwezigheid. Nóg blijer werd ik toen ik hoorde dat ze aan een nieuw album werkte en dat ze op tour gingen en naar Nederland kwamen. Begin dit jaar heb ik ze gezien in AFAS Live en het was wellicht wel het beste liveoptreden wat ik tot dusver heb gezien!

Enfin, dan dit album: Cause And Effect. Ik ben dus alleen al zó blij dat ze weer een nieuw album hebben uitgebracht, maar daarbij hebben ze in mijn ogen niet teleurgesteld! Het klinkt weer enorm als Keane en dat na al die jaren! Ik ben het eens met hierboven gegeven meningen dat het soms wat te eenvoudig (soms íetwat saai) en te vrolijk klinkt, maar desondanks vind ik dit gewoon een meer dan prima album. Ik word er vrolijk van! De opbouwen zijn in verschillende nummers erg fijn en werken naar een climax die vaak erg gaaf klinkt. Mijn persoonlijke favorieten van het album zijn de opener You're Not Home en de twee afsluiters Chase The Night Away en I Need Your Love. Ik had wellicht graag wat meer emotionele en donkere nummers gezien, zoals op Hopes And Fears (On A Day Like Today, She Has No Time en We Might As Well Be Strangers). Dan had ik het album nog beter gevonden. Desondanks een erg fijn en goed album en enorm blij dat mijn favoriete band weer bijeen is!

Strangeland tikte voor mij (bijna) het niveau aan van hun debuut. Cause and Effect doet dit helaas niet. Sterker nog, ik vind dit wel het minste studioalbum van Keane. Tegelijkertijd is dat een compliment voor hen, want dit album is niks om je voor te schamen. Er staan mooie, aanstekelijke songs op en met name de lyrics vallen meermaals in positieve zin op. Ik sluit me erbij aan dat het album soms wat te saai wordt, maar de heren weten het vrijwel altijd weer recht te draaien. Een nummer als Put the Radio On begint tergend vervelend, maar zodra het laatste refrein begint zit ik er helemaal in en ben ik geraakt. Tom Chaplin is nog altijd een fantastische zanger! Mijn favoriete tracks zijn You're Not Home, een fijne opener, en Chase the Night Away, een nummer zoals alleen Keane ze kan maken.

Bruce Almighty schreef:


Daar kan ik me erg in vinden Bruce Almighty! Mijn favoriete albums van ze zijn op volgorde:
1. Hopes And Fears
2. Strangeland
3. Under The Iron Sea
4. Perfect Symmetry
5. Cause And Effect

De EP Night Train niet meegenomen, maar die zou ook als laatste eindigen. En begrijp me niet verkeerd, ik vind ze allemaal (op Night Train na, daar staat te veel op wat ik gewoon niet goed vind, ondanks enkele goede nummers) erg goed, variërend van 4-5 sterren!

Helemaal mee eens. Night Train kent zeker enkele leuke nummers, maar ook de nodige missers. Die zou bij mij ook met gemak beneden Cause and Effect eindigen. Ik sluit me volledig bij de volgorde van je ranglijst aan.

Fijn om een mede-Keane liefhebber te ontmoeten! Ik ga nu mijn recensie voor Perfect Symmetry geven.

64 stemmen..oeioei.

Wat verandert de (muziek)wereld toch.

Valt je dat mee of tegen?

Neutraal...je merkt gewoon dat de industrie verandert. Jaren geleden ontvingen Keane albums veel meer stemmen.

Ongeïnspireerde comeback van de band rond songschrijver Tim Rice-Oxley en zanger Tom Chaplin.

Het album opent gewaagd met het steeds verder opbouwende ‘You’re Not Home’ wat een beetje doet denken aan ‘Atlantic’ van het tweede album. Daarna volgen de vertrouwd klinkende singles ‘Love too much’ en ‘The Way I Feel’ welke ook de beste nummers van het album zijn.

Vanaf dan wordt het album wisselvallig en mist het voor mij wat urgentie. De meeste nummers zijn sloom en missen de kracht van hun eerdere composities. De betere nummers zijn ‘Stupid Things’ met aanstekelijk refrein, het als a-ha klinkende ‘I’m Not Leaving’ en ‘Chase The Night Away’.

Maar als geheel niet het album dat ik had verwacht na de lange break.

Niks aan de hand plaat van Keane. Op sommige momenten hoor ik er zelfs The Killers in (The Way I Feel) , dat grote gebaar. Degelijke pop , radiovriendelijk al zullen ze er niet veel potten mee hebben gebroken.
Das jammer , want de liedjes zijn prima en de stem van Chaplin blijft de grootste blikvanger hier. Thread en bonustrack New Golden Age zijn voor mij de prijsbeesten hier. 4 sterren evengoed