Richard Lloyd - Alchemy (1979)

Sterke solo-plaat van "die andere" Television gitarist, opgenomen na de split van de band in 1978.

"Alchemy" doet zeker niet onder voor Tom Verlaine's solo debuut uit 1979, het songmateriaal is van een hoog niveau, de muziek is vrij poppy en toegankelijk (een goed voorbeeld hiervan is "Blue and Grey"), zonder meteen te glad of te gemakkelijk te klinken.

Het enige minpunt zijn de beperkte zangkwaliteiten van Lloyd, maar daar valt goed mee te leven. Het gitaarwerk is immers voortreffelijk en klinkt uitermate vertrouwd. Het titelnummer staat als een huis.

Een plaatje dat meer aandacht verdient, zeker van de vele Television fans.

Deze lp is veel poppy'er dan wat Verlaine ooit uit zijn vingers heeft gekregen, Degenen die dit willen proberen, luisteren het beste bijv. naar het begin Misty Eyes en - je hoeft me niet te geloven - better than that it simply doesn't get.

Raar, maar waar - beter als begeleider/schaduw van Tom dan als bandleider. Dit is max. leuke pop voor de gitaarmuziekliefhebber. Echt goed wordt het nergens - leuk om mee te nemen voor 1 of 2 euro op vinyl. Soloalbums van Tom V. 10 * beter.

Na Lloyds geweldige spel op de twee albums van Television had ik hier hoge verwachtingen van, maar die werden hier absoluut niet ingelast. Matige composities en saaie zang doen deze plaat wat mij betreft de das om. Het titelnummer is nog wel fraai.

Inderdaad waar is de magie? Heb de lp op de kop getikt pas. Hoor ook wat new wave invloeden (op zicht natuurlijk niet raar in 1979) en vrij vlakke plaat, het 2e nummer met van die k*t toetsen er door heen. Titelnummer is idd wel aardig, lijkt ook het meeste op Tom Verlaine.
Tom Verlaine's solo platen (voor mij vooral words from the front) zijn idd veel beter.

2w geleden Television gekeken in het Patronaat (prachtig), Richard was er uiteraard niet bij maar je zag dus wel dat Tom de echte inspirator was van Television, ook met de andere lead gitarist waren er de gitaar duellen.
Richard is onvergetelijk geweest bij Marquee Moon dus verdient mijn grootste respect maar deze lp is helaas niet zo goed.

Vergeten Pareltje. In die categorie hoort dit wel, zeker als je bij de albums van Lloyds vorige band Television vaak verhalen leest in de trant van 'Hoe Goed Is Dit'. Op MuMe bij hun debuut Marquee Moon maar liefst 531 stemmen en 239 berichten.
Bij het solodebuut van Tom Verlaine 44 stemmen en 11 berichten en bij dit Alchemy van Richard Lloyd 12 stemmen en 4 berichten. Raarrr...

Immers, wat speelt die Lloyd weer het ene na het andere heerlijke lickje, hoe weet hij met gevarieerde composities aan te komen en zet hij voor extra afwisseling op sobere wijze instrumenten als piano, synthesizer en mondharmonica in. En wat schrijft hij lieve, mooie teksten over kleinmenselijk leed. Zoals over dat ondefinieerbare, ongrijpbare maar fascinerende wezen in Woman's Ways en Number Nine.

Soms kruipt hij met tweestemmige zang dicht naar powerpop toe, waarbij de melodieën extra fraai worden, zoals Blue and Grey. Lloyd schrijft Liedjes met hoofdletter L. Is het grensverleggend, experimenteel en meer van dat? Nee. Liedjes. Van hoge kwaliteit.

Ik ben op reis door new wave en verbaas mij over het gebrek aan aandacht voor een plaatje als dit exemplaar. Was het omdat de concurrentie groot was? Ik vind dit net zo leuk als Television. Nee, leuker zelfs! Mijn queste kwam vanaf het debuut van The Flying Lizards en blijft in november 1979: Let It Roll van Dr. Feelgood.