menu

Japan - Quiet Life (1979)

mijn stem
4,00 (254)
254 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Hansa

  1. Quiet Life (4:52)
  2. Fall in Love with Me (4:32)
  3. Despair (5:59)
  4. In Vogue (6:33)
  5. Halloween (4:25)
  6. All Tomorrow's Parties (5:43)
  7. Alien (5:02)
  8. The Other Side of Life (7:24)
  9. All Tomorrow's Parties [12" Version] [1983 Remix] * (5:15)
  10. All Tomorrow's Parties [7" Version] * (3:33)
  11. A Foreign Place [B-side of Quiet Life] * (3:10)
  12. Quiet Life [7" Version] * (3:51)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 44:30 (1:00:19)
zoeken in:
avatar van bikkel2
4,0
Ik ga Polaroids en Tin Drum in ieder geval weer eens luisteren. Is lang geleden.
Ik heb het idee dat ik er nu anders naar luister.
Knappe albums in mijn herinnering, maar met name Tin Drum is wel een plaat waar nog wat valt te herontdekken.

avatar van Zagato
4,5
Wat een plaat, volledig grijsgedraaid in de jaren 80. Staat nog steeds als een huis met In Vogue als favoriet. Laat ook al een glimp zien van het latere solowerk van Sylvian.

avatar van brandos
4,5
bikkel2zegt:
In bepaalde mate mist het soms net even een spanningsboog
Ik vind deze wat dat betreft zelfs nog wel iets beter dan GTP; de verstilling is daar zodanig dat het bij b.v. 'Ain't that peculiar' helemaal tot stilstand komt, al kent het natuurlijk in Nightporter wel 1 van de allerbeste Japan-songs. Maar dit album voelt voor mij net iets urgenter, waarbij er niets echt onder de lat blijft. 'Despair' is duidelijk getekend door Bowies instrumentale-'Berlijnse'-plaatkanten, maar is toch gecomprimeerd tot 1 nummer met fraaie Sylvian-vocalen een stuk makkelijker te verhapstukken. Geinige tekst trouwens (vertaald): "Quietly, now, don't disturb them
There are people who live like that
The artists of tomorrow
In pleasant despair
Sylvian kon blijkbaar ook met (zelf-)spot schrijven.
Ik vind zelfs de door sommigen verguisde VU-cover "All tomorrow's parties" uitermate genietbaar. Sylvians androgynie maakt hem vocaal een zeer adequate vervanger voor Nico en Karn's stuwende bas duwt het nummer helemaal ver boven de grauwe middelmaat -en dan bedoel ik niet de rest van dit album- uit.

avatar van EttaJamesBrown
5,0
Verguisde cover? Bij mij ging het precies anders. Mid jaren 80 kocht ik de verzamelaar Assemblage, nadat ik verliefd was geworden op de andere verzamelaar Excorsing Ghosts. Toen leerde ik All Tomorrow’s parties kennen. Een heerlijk liedje.

Enkele jaren later kwam ik in mijn rammelrockperiode waardoor ik ook VU moest kopen/inluisteren. Wat een schok toen ik die vage, slechte versie van Nico hoorde! Het heeft een paar maanden geduurd voordat ik ook die van VU begon te waarderen.

avatar van Zagato
4,5
Ik ben de Japan discografie weer eens aan het beluisteren omdat ik het te lang niet heb gedaan. Op dit album vindt Sylvian zijn identiteit (in ieder geval zijn muzikale) en heeft hij één van de mijlpalen van zijn (indrukwekkende) oeuvre te pakken. Ik hoor mijn moeder nog naar boven roepen of 'die depressieve shit' wat zachter mag.

Wrathchild1
Voor mij is dit hun beste album .

Wat de cover van All Tomorrows Parties betreft ....dat had voor mij niet gehoeven en sowieso gaat mijn voorkeur uit na het VU origineel.

4,5
Een totale omslag i.v.m. Obscured Alternatives. De producer van Roxy Music en ook de zang totaal anders als op de eerste twee albums...De vergelijking met Roxy Music kon wel degelijk gemaakt worden destijds.

avatar van Tony
4,5
Wrathchild1 schreef:
Wat de cover van All Tomorrows Parties betreft ....dat had voor mij niet gehoeven en sowieso gaat mijn voorkeur uit na het VU origineel.

Je mag natuurlijk de voorkeur hebben voor het origineel, maar wat heeft Japan hier razend knap een eigen Japan compositie van weten te maken. Een van de allerbeste covers die ik ken, want deze voegt zoveel eigenheid toe aan het originele nummer, dat ie in de flow van het album totaal niet uit de toon valt. Niks dan respect!

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Tony schreef:
wat heeft Japan hier razend knap een eigen Japan compositie van weten te maken.
Ik las ooit een interview met Sylvian waarin hij vertelde dat hij dit nummer als een gewone instrumentale compositie had ingebracht, en pas toen iedereen z'n partij had verzonnen en op de band had gezet hoorden ze hem de tekst zingen en begrepen ze waar ze mee bezig waren geweest. Ja, zó kun je wel met een totaal ander arrangement op de proppen komen.
        Aardige theoretische kwestie : als je een cover definieert als het spelen van (1) andermans (2) al eerder opgenomen nummer in (3) een eigen arrangement, kun je dan nog van een cover spreken wanneer vier van de vijf muzikanten niet beseffen dat ze (3) een nieuw arrangement aan het verzinnen zijn voor een nummer waarvan ze niet weten dat het (2) al eerder is opgenomen door (1) iemand anders? (Natuurlijk blijft het een cover, maar is toch wel vreemd om te bedenken dat ze dat pas wisten nádat ze het hadden opgenomen. "Maar ik heb gezworen dat ik nooit een cover zou opnemen!" Sylvian: "Te laat.")

avatar van vigil
3,5
Schrijf t in je agenda, trek de portemonnee!

Japan / Quiet Life box set | superdeluxeedition

avatar van Reint
4,0
Japan is hier beïnvloedt door de groove op Bowies Lodger. Sylvain zingt hier subtieler, en is beter geproduceerd. De titeltrack zit ijzersterk in elkaar, heeft een goede instrumentatie, maar moet oppassen dat het niet te glad en tandeloos wordt. Fall in Love with Me is een mix van de zelfverzekerde Roxy-pomp en een Low-instrumental. De instrumentatie knauwt hier hard genoeg om overeind te blijven. Op 'Despair' schrijft Sylvain de beginselen van 'Night Porter'.

'In Vogue' is top. Het heeft iets van Roxy Music en iets van Japan zelf; het soort groove dat ze hier neerzetten, een soort van zwevende, afstandelijk maar soepelende jazz waar de regendruppels vanaf lijken te druppen.

Halloween heeft eenzelfde soort tropenvogeljazz-groove, met het zelfde soort speerachtige gitaarbends in het refrein die Phil Manzanera inspeelde op Roxy Music's 'Serenade'.

De Velvet Underground-cover 'All Tomorrow's Parties' is verrassend, en eigenlijk gewoon superschattig. Instrumentatie is top.

'Alien' heeft de groove van een buitenaardse pudding. Op zich intrigerend, maar de zang en melodie doen voor mij niet genoeg.

Gek genoeg klinkt 'The Other Side Of Life' buitenaardser en vreemder over dan de voorganger. Ballads kunnen ze; file onder proto-Night Porter. Stiekem zelfs een beetje Portishead-achtig.

Nog weer beter dan de voorganger (die weer beter was dan diens voorganger)!

avatar van musician
5,0
Reint schreef:
Gek genoeg klinkt 'The Other Side Of Life' buitenaardser en vreemder over dan de voorganger. Ballads kunnen ze; file onder proto-Night Porter.

Waar zou die split van de band eigenlijk specifiek in hebben gezeten? Ze kregen steeds meer succes. Ga je dan redeneren: dit loopt teveel uit te hand we stoppen er mee?

De invloed van David Sylvian neemt steeds meer toe op de albums. Als Japan zou willen figureren als begeleidingsband van Sylvian, zou hij met Despair, In Vogue en The Other Side of Life een mooie eerste start hebben voor een solo-album. Noem het inderdaad de ballads, de weltschmerz van Sylvian. Opgeteld bij wat vergelijkbare tracks van andere Japan albums is er een prima pre Brilliant Trees solo album van Sylvian van te maken.

A Foreign Place overigens een fraaie voorstudie voor het album Tin drum.

avatar van Nevele
4,5
Ik weet niet waarom het me zo vreselijk veel jaren gekost heeft om Japan eens te beluisteren, buiten de singles die ik wel eens tegenkom. Het duurde tot dit album voorbij kwam in mijn "1001 Albums" challenge.
Een album uit mijn geboortejaar nog wel. Vanaf de eerste luisterbeurt ben ik er volledig ondersteboven van. Wat een heerlijke bas-partijen, wat een geweldige sfeervolle muziek waar ik wat Roxy Music en Bowie in hoor.
'Fall in Love With Me' en 'In Vogue' zijn favorieten na twee luisterbeurten.
Deze gaat nog een aantal maal gedraaid worden

avatar van bikkel2
4,0
Reactie op musician:

De split was volgens mij de oorzaak van vooral de gespannen sfeer tussen Sylvian en bassist Mick Karn.
Sylvian trok al vroeg het leiderschap naar zich toe en met andere sterke persoonlijkheden in een band gaat dat botsen natuurlijk.
Sylvian maakte Brilliant Trees en dat zou in principe een vervolg Japan album kunnen zijn. De heren zijn overigens nooit met een grote knal gestopt, want ze zijn vaak te horen op elkaars soloalbums en er waren samenwerkingsverbanden.
Jammer dat het onder Rain Tree Crow maar tot één album is gebleven.

4,5
David Sylvian zit nu in de fotografie.

avatar van bikkel2
4,0
Neal Peart schreef:
David Sylvian zit nu in de fotografie.


Ja, klopt. Muzikaal gebeurt er weinig meer. Jammer.

Sparky
M'n favoriete Japan album. Als ik dit album draai, kan ik me nog helemaal terugverplaatsen in (het sentiment van) de vroege jaren '80. Er wordt in de meest recente berichten veel gesproken over de invloed van Sylvian, maar laten we Barbieri niet vergeten. Zijn inbreng is zeker van invloed geweest op de sfeer van dit album. Ik vond ik dan ook wel verrassend om hem decennia jaren later (al was het voor hem maar ruim een decennium) weer aan te treffen in een totaal andere, maar ook zo'n fantastische, band.

avatar van Teunnis
4,0
Ik kan er net geen 4,5* aan kwijt, mede wegens de VU-cover. Al waardeer ik de poging en de originaliteit wel.

Ik ben licht verrast hoe dicht dit album al bij Tin Drum ligt. Mede vanwege het titelnummer dacht ik altijd dat dit album veel meer als het debuut zou klinken.

avatar van Mjuman
Teunnis schreef:
Ik kan er net geen 4,5* aan kwijt, mede wegens de VU-cover. Al waardeer ik de poging en de originaliteit wel.

Ik ben licht verrast hoe dicht dit album al bij Tin Drum ligt. Mede vanwege het titelnummer dacht ik altijd dat dit album veel meer als het debuut zou klinken.


Dan heb je geen rekening gehouden met Obscure Alternatives uit hetzelfde jaar als het debuut. Dat album vertoont in sommige meer vertellende (epische) nummers, zoals Rhodesia kenmerken van de latere Japan-stijl. Feit blijft dat Japan in zeer korte tijd een aantal stijlen doorliep.

4,5
bikkel2 schreef:
(quote)


Ja, klopt. Muzikaal gebeurt er weinig meer. Jammer.


Heeft kort geleden nog op het nieuwe album van Sakamoto gezongen. Sakamoto is namelijk 70 jaar geworden. Echt een top nummer!!!

avatar van bikkel2
4,0
Neal Peart schreef:
(quote)


Heeft kort geleden nog op het nieuwe album van Sakamoto gezongen. Sakamoto is namelijk 70 jaar geworden. Echt een top nummer!!!


Ik heb dat inderdaad gelezen. Zal het eens gaan luisteren.

avatar van Rainmachine
5,0
Ik zat vandaag weer eens door mijn 12 inches te grasduinen en kwam daar de 12" van European Son ook weer tegen. En vandaar uit ook weer bij dit album terecht gekomen. Zo, meteen weer met de kuif in de jaren 80. Van dit album kan ik bijna elke seconde dromen, helemaal aan flarden gedraaid destijds. Nog steeds een bijzonder fraai album en net als de opvolger Gentleman Take Polaroids geef ik 'm de volle mep.

avatar van RonaldjK
3,5
In mijn reis door de eerste jaren van synthpop/new wave was ik bijna Japan vergeten. Een jaar voordat Ultravox hetzelfde deed, maakten zij op hun eveneens derde album een voorzichtige transitie van gitaarwave naar synthwave.
Ik kende de groep van de radio: Adolescent Sex was met stevig gitaarwerk en snerpende stem een hit in februari tot begin april 1979. Dat geluid was losgelaten, waarbij Japan in tegenstelling tot Ultravox geen nieuwe frontman inlijfde. Wel wijzigde David Sylvian zijn zangstijl naar een ingetogener en warmer geluid. Ook zijn de gitaren niet meer luid en laten de nieuwe digitale technologieën van 1979 zich op Quiet Life af en toe gelden.

Het album was vooraf gegaan door de (ook in eigen land) geflopte single Life in Tokyo, waarvoor de heren de hulp van synthpionier Giorgio Moroder hadden ingehuurd. Een heel album met hem leek hen geen goed idee. Toch klinken de invloeden van de Italiaan in sommige nummers en dat zijn juist degene die ik het beste vind. De single zou zelfs niet op het album verschijnen, maar in 1981 op verzamelaar Assemblage.
Synths klinken dominant in Quiet Life en Despair. Voor het overige klinkt artrock, zoals voorheen bij Roxy Music of sommige nummers van Bowie’s Heroes en Lodger, de laatste in datzelfde 1979 verschenen. Die vergelijkingen dringen zich vooral op als er saxofoon klinkt, zoals in All Tomorrow's Parties, oorspronkelijk van The Velvet Underground en Nico. Ook fraai is The Other Side of Life, dat halverwege orkestrale ondersteuning krijgt.

In Oor was Alfred Bos positief, getuige het fragment van zijn recensie uit januari 1980. Als ik dit album vergelijk met Vienna van Ultravox van het jaar erna, hoor ik dus dezelfde overstap. Japan en Sylvian in het bijzonder maken hier echter de overgang naar bedaagdere sferen, zich verwijderend van de felle new wave van voordien.

avatar van Roxy6
4,0
Naar mijn idee Begon David Sylvian zich vanaf dit album als de groepsleider te positioneren.

Bij de eerste twee albums van de band stonden alle groepsleden nog op de cover.
Maar vanaf dit -geweldige- album was het een prominente solo plaats voor Sylvian.

De reden daarvan is mij altijd onduidelijk gebleven. De groep bestond uit diverse getalenteerde musici.
Nu is het wel vaak zo dat zangers (essen) natuurlijk het boegbeeld zijn van een groep.

Het is jammer dat Japan slechts gedurende zo'n relatief korte periode (1978 -1981) zijn talenten en muziek met de wereld wilde delen.

Er had naar mijn idee nog wel meer moois ingezeten.

avatar van RonaldjK
3,5
Ja inderdaad, Japan werd meer het vehikel van Sylvian, heb ik door de jaren heen her en der gelezen. Zeker jammer dat de band niet lang bestond, maar Sylvian was waarschijnlijk te zeer iemand die de koers wilde bepalen om te kunnen blijven meedraaien in Japan. Ook al zat zijn eigen broer daarin.

avatar van Rainmachine
5,0
Net de super-de-luxe boxset van dit album gekocht, mooi hoor en ook een terechte uitdieping van dit fraaie album. Kwam ook dit prima interview tegen met Rob Dean en Steve Jansen: Steve Jansen and Robert Dean on Japan’s Quiet Life – SuperDeluxeEdition

avatar van musician
5,0
Roxy6 schreef:
Naar mijn idee Begon David Sylvian zich vanaf dit album als de groepsleider te positioneren (....)

Zou dat niet het begin van het fraaie einde kunnen zijn geweest?
Zo heel erg was ik niet te spreken over die eerste twee albums.
Sylvian heeft na Japan ook veel en goed werk gemaakt.
Het beste ooit moet zijn Forbidden colours samenwerking met Ryuichi Sakamoto zijn geweest.
Quiet life start een reeks van drie 5***** albums, geen geringe prestatie.
Maar met Sakamoto en Brilliant Trees kon het nog beter.

avatar van Rainmachine
5,0
De kracht van Sylvian is ook weer zijn zwakte. Als mensen teveel in zichzelf gaan geloven dan gaan ze vaak het putje in. Het is vooral de fase vooraf die zo bijzonder is en dat geldt ook zeker voor David Sylvian, de man heeft een mega talent maar dat talent komt vooral naar boven drijven bij het samenwerken met andere (goede en bijzondere) muzikanten zoals Barbieri, Karn, Jansen, Sakomoto, Fripp etc. Ik vind het hele Japan oeuvre schitterend, ook de eerste albums ook al zijn mijn favoriete albums ook de albums vanaf Quiet Life, een album waar ik een vreselijk zwak voor blijf houden door nummers als Alien en The Other Side Of Life.

avatar van perrospicados
4,5
Sylvian heeft in 2007 nog een concert gegeven in Eindhoven en Amsterdam. Na afloop van het concert in Amsterdam kwam ik in gesprek met de bassist, wiens naam mij nu even ontschoten is.
De overige bandleden liepen ook nog ergens rond maar Sylvian niet. Op mijn vraag of David zich ook nog zou melden kreeg ik als antwoord dat ie veel te verlegen is om zich onder het publiek te mengen. 'Dat durft ie niet'.
Niet echt on topic maar wel leuk om even te delen

avatar van Queebus
4,5
Ik lees hierboven iets dat Japan steeds meer het vehikel werd van David Sylvian. Ik waag het te betwijfelen want vooral Mick Karn eist met zijn fretloze bas een steeds grotere rol op. Zodanig zelfs dat de songs vooral om zijn basgitaar lijken te zijn gecomponeerd. Op Quiet Life valt het nog wel mee, wel horen we dat het allemaal bijzondere musici zijn. En compositorisch is het allemaal een stapje omhoog al zijn de Roxy Music invloeden overduidelijk (Fall In Love With Me) maar niet storend.

Uitstekende album van een unieke band. En na ruim 40 jaar nog fris en niet gedateerd. Ik kan hier simpelweg geen genoeg van krijgen.

avatar van Roxy6
4,0
Japan en David Sylvian in het bijzonder hebben een geweldige muzikale voetafdruk achter gelaten, waarbij het inderdaad jammer is dat de oogst beperkt is gebleven.

De talenten binnen de groep zijn ook uitgezworven en hebben elders hun talenten kunnen inzetten (zo is S. Jansen samen gaan werken met o.a. de Italiaanse Alice Visconti)

Het is vaker voorgekomen dat in een groep met meerdere grote creatieve genieën het op enig moment gaat schuren. Dat was na twee albums binnen Roxy Music zo, waar Eno het solopad op ging om ruimte voor zichzelf en voor Bryan Ferry te creëren. Later hebben de twee nog wel enkele keren samengewerkt op solo albums van Ferry (o.a. Frantic an Olympia). Maar ook iemand als Phil Manzanera die in post-Roxy tijdperk een imposant oeuvre aan albums heeft geproduceerd.

Ik kan mij voorstellen dat een soortgelijk proces zich heeft voorgedaan binnen Japan. Dat Sylvian wel de meest getalenteerde is van het gezelschap is voor mij evident. Maar het is wel zoals Rainmachine hierboven zegt dat zijn talenten het beste tot wasdom komen in samenwerking met andere. En ik vermoed ook dat hij verlegener en onzekerder is dan iemand als Bryan Ferry, die meer een getalenteerde poseur is.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:06 uur

geplaatst: vandaag om 14:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.