Japan - Quiet Life (1979)

Japan en David Sylvian in het bijzonder hebben een geweldige muzikale voetafdruk achter gelaten, waarbij het inderdaad jammer is dat de oogst beperkt is gebleven.

De talenten binnen de groep zijn ook uitgezworven en hebben elders hun talenten kunnen inzetten (zo is S. Jansen samen gaan werken met o.a. de Italiaanse Alice Visconti)

Het is vaker voorgekomen dat in een groep met meerdere grote creatieve genieën het op enig moment gaat schuren. Dat was na twee albums binnen Roxy Music zo, waar Eno het solopad op ging om ruimte voor zichzelf en voor Bryan Ferry te creëren. Later hebben de twee nog wel enkele keren samengewerkt op solo albums van Ferry (o.a. Frantic an Olympia). Maar ook iemand als Phil Manzanera die in post-Roxy tijdperk een imposant oeuvre aan albums heeft geproduceerd.

Ik kan mij voorstellen dat een soortgelijk proces zich heeft voorgedaan binnen Japan. Dat Sylvian wel de meest getalenteerde is van het gezelschap is voor mij evident. Maar het is wel zoals Rainmachine hierboven zegt dat zijn talenten het beste tot wasdom komen in samenwerking met andere. En ik vermoed ook dat hij verlegener en onzekerder is dan iemand als Bryan Ferry, die meer een getalenteerde poseur is.

Wat blijft Fall In Love With Me toch een wéérgaloze plaat.

Met een halfje verhoogd. Mijn favoriete plaat van Japan.

Op aanraden van deric raven deze eens aan het beluisteren. Japan is mij in de jaren 80 en ook later volledig ontgaan, althans de albums. Ik kende de 'hitjes' wel van de dansvloer en ik had een verzamelalbum uit 1989. Ik denk dat ik dit toen enerzijds te rustig vond en anderzijds te bombastisch, en misschien ook wel te oud. Ik ontdekte de 'grote' new wave bands van later datum die meer indruk op mij maakten. Nu hoor ik de invloed die Japan heeft gehad op het hele genre. Niet zo goed als de opvolger deze, maar zeker niet slecht. Ik twijfel nog over een aankoop.