Smashing Pumpkins - Zeitgeist (2007)

Ik geef juist niet op basis van de bandnaam een hoger cijfer. Het is een beetje moeilijk om uit te leggen misschien maar ik bedoel dat je zonder te vergelijken met Mellon Collie etc.

hadden moeten stoppen na Siamese Dream, vooruit, Mellon Collie.

Helemaal mee eens, Doomsday Clock knalhard op je knar, wat een intro!!!

ik probeer hem objectief te luisteren met de gedachte "stel dat dit een nieuw bandje was en dut hun eerste plaat", dan zou het echt wel bijzonder zijn geweest. Ik ben het eens dat als je het vergelijkt met Mellon Collie of Siamese Dream, dan is het minder, maar toch..... het is echt niet zo beroerd als sommigen beweren. Het is iets richting de mainstream in vergelijking met eerder genoemde parels. Maar saai is het beslist niet!
In dit licht bezien is mijn 3 sterren wellicht zelfs nog aan de lage kant.

er zou in september een opvolger komen?

'Oceania'

een vervolg op hun laatste EP's?

Nee, een 'gewoon album' binnen het EP concept. Die nummers zijn dus wel een aanvulling op de EP serie en vormen weer een apart album.
Ofwel: Billy weet ook niet wat ie wil

Jammer dit, ik wil een nieuw Pumpkin album!

Dat komt er toch ook? Oceania kun je zien als album. I.t.t. de laatste EP's zijn het nu meer nummers van de hele serie die samen een volwaardige cd vormen.

Dus er komt nu echt een CD die te koop in de winkel gaat zijn? Of weer een stomme E.P die je kan downloaden en een CD vormt met de rest?

Wat schat jij trouwens de kans op een bezoek aan Nederland tijdens de aankomende Europese tour?

Als het goed is een cd in de winkel (alhoewel de EP's ook verkrijgbaar zijn maar dan in een te dure box met toeters en bellen). Trouwens is dat nieuwe album wel uitgesteld. Het zou aanvankelijk in september uitkomen.

Geen idee of ze naar NL komen. Ik heb al heel wat jaren overgeslagen en teer op mijn eerste ervaringen die niemand meer afneemt (1992 Rotterdam was mijn eerste keer Pumpkins).
Nu is het Billy Corgan met begeleiding en die laatste albums doen me te weinig. Toch denk ik dat ik deze keer misschien weer eens ga mochten ze in de buurt komen (Ahoy of zo).

Tja, ik vind het echt tergend dat ik geen concrete informatie kan vinden over een echte release date, wil dat nou wel eens horen, Oceania!

Tussen Scandinavië en Duitsland zit een 11 dagen gat, ik duim echt als een malle.. wil een van m'n favoriete bands(of frontmen... in dit geval) toch wel erg graag live zien

Na het fiasco in de Brabanthallen durf ik niet meer zo goed.
Een nieuw album zou wel leuk zijn.

Ik durf wel, Guns n' Roses afgelopen jaar ook overleefd, die hebben ook niet meer zo'n reputatie...

Ik heb de versie met Stellar en Death from Above net besteld, ben daar benieuwd naar, die andere(zoals ie hier origineel staat) heb ik al 3 jaar in bezit

Ik ook, alleen dan zonder tv-symbooltje achter Tarantula

Tja, de lat wordt door Pumpkins liefhebbers altijd erg hoog gelegd voor Billy. Zegt genoeg over de muzikant die hij is. Waarom luisteren mensen altijd met geschiedenis oren naar een nieuw album van de Pumpkins? Altijd vergelijkingen met MCIS. Dit was een nieuwe samenstelling van de Pumpkins, dus ook een ander geluid. James Iha wilde niet meer en D'Arcy ook niet.
Dit album is alleen voor Doomsday Clock, Stars, United States en Bring The Light al de aanschaf waard. Ik ben op 18-02-2008 in Den Bosch geweest, waar ik een fantastisch concert heb gezein. Veel mensen lopen dit concert af te zeiken omdat ze een soort 'Greatest Hits' tour hadden verwacht. Gelukkig was ie (Billy) niet zo goedkoop om dit te doen. Hij gaf voor 48€ een concert van meer dan twee uur met veel improvisaties. En hij kende ook z'n publiek blijkbaar...."We are going to play some songs from Zeitgeist......so this your chance to go to the bathroom or whatever you want to do.....` Ook onbegrijpelijk dat Machina I zo wordt afgekraakt.
Daar staan sowieso 4 briljantjes op die je niet over het hoofd kan zien als je iets van muziek begrijpt. En dan Adore.....ook altijd afgezeikt. Weet niemand van de omstandigheden waaronder dalbum werd gemaakt? Ze hadden een jaar daarvoor Jimmy Chamberlin moeten ontslaan omdat ie half dood naast een geheell dode toetsenist was wakker geworden door een overdosis heroine. (hij mocht in 1999 wel weer terugkomen overigens en terecht) En, het belangrijkste, Billy's moeder was in 1998 overleden. Daarom hangt er een diepzwarte rousluier om dit album en hoor je geen echte drums..... Luister naar het nummer 'For Martha' zo heette zijn moeder en je zou het moeten begrijpen. Ik hoop het in ieder geval.....

Kan allemaal zijn Richard, maar toch mist deze plaat de ziel die andere platen die je ook noemt (Adore en zelfs Machina i.m.o.) kenmerkt. En dan heb ik het nog niet eens over MCIS en SD... En ik vind het vergelijken niet zo gek; zo heb ik ook de laatste van de Silversun Pickups (Pumpkins-kloon) vergeleken met Siamese Dream en dan duurt het heel lang voordat de schaduw van het voorbeeld is afgeworpen. Verschil is dat ik "Swoon" zeer ben gaan waarderen, terwijl ik Zeitgeist nog steeds een overgeproduceerde miskleun vind (met uitzondering van Starz). Maar ik ben er ook bij In Amsterdam; kijken hoeveel klassiekers ze spelen

Ze hebben me de standaard versie gestuurd... terwijl ik toch duidelijk die met de bonustracks kocht...

Weer een aantal maal geluisterd, en eerlijk gezegd vind ik hem toch iedere draaibeurt beter worden, dus maar verhoogd naar 3,5*

standout track : Doomsday Clock

Echt een heerlijk album. Lekker rauw en loud, met prachtige ruststukken. Vooral live helemaal in orde (Rock Am Ring 2007 performance)

Zeitgeist is zeker niet op hetzelfde niveau van The Smashing Pumpkins, maar als album zelf is het voor mij gerust 3 sterren en half waard !

Beetje vervelende comeback-plaat, na het uitstekende Machina / The Machines Of God uit 2000. Het album begint veelbelovend met de stevige stampers Doomsday Clock en 7 Shades Of Black, twee prima nummers. Daarna wordt het songmateriaal helaas snel minder. Dieptepunt is het veel en veel te lange (bijna 10 minuten!) United States, dat eindeloos doorzeurt. Daarna komt het niet meer goed met de plaat. Productioneel is alles vrij rauw en ongepolijst, iets dat niet echt past bij The Smashing Pumpkins, wat mij betreft. Vooral het scheurende gitaarwerk is nadrukkelijk aanwezig en zorgt soms zelfs voor een metal-achtig geluid. Dat past al helemaal niet bij de band! Overigens apart dat de vier bonustracks wel de moeite waard zijn en beter zijn dan vrijwel alles op het album.

Mist het raffinement en de finesse van het vroegere werk (met name de eerste twee albums) maar in de categorie stevige,alternatieve gitaarrock kan Zeitgeist er nog prima mee door.

Tien jaar oud. Inmiddels al sinds 2011 niet meer gedraait.. tot vorige maand mijn Pumpkin vuurtje weer aanwakkerde en mijn liefde voor de band weer terug us van weg geweest..

Ik moest alles, wat ik wat jaren geleden op CD had verkocht, weer hebben.. op vinyl hebben. Dat heb ik dan ook in sneltreinvaart weer recht gezet, inclusief de beide Machinas.. maar deze is dus nooit op vinyl verschenen. Sinds 2007 wordt de release date steeds maar opgeschoven en uiteindelijk ging het hele plan van de baan.. waarom weet ik niet precies. Ik doe het met de 7"s van Tarantula en Thats the Way my Love is.. Nou ja?

De kritieken op de plaat waren en zijn niet mals. Ik heb dit echter nooit echt begrepen. Ik snap dat dit, zelfs na Machina (wat destijds al een grote stap in de richting van (nu?) Metal ging, met een sterke hang naar industrial, niet perse de plaat is die men verwachte of op hoopte.

Corgan, hier samen met Jimmy Chamberlin (de rest trok zich terug uit de band) gooit het over een andere boeg. De tijden zijn veranderd, iedereen is ouder en de muziek dus ook.

De muziek is hard, rauw en indringend. Apocalyptisch, alsof die doomsday inderdaad op handen is.. alle songs hebben een soort van naargeestig of medogenloos randje waardoor het beklijft en ik er naar kan blijven luisteren. Gek eigenlijk dat deze plaat als geen ander bij 2017 past als deze.

Ik bedoel: Doomsday Clock.. Bleeding the Orchid, Tarantula, United States (!!) zijn bijvoorbeeld al hele sterke songs. Ze hadden echter wel alleen op dit album gepast. Ergens anders hadden ze misstaan.

Gemiddelde heeft denk ik ook te maken met sentiment/herinnering en realiteit, terwijl het niet altijd eerlijk is om een band af te blijven rekenen op nieuw materiaal omdat dit zich toch nooit kan meten met de eerste 3 albums.. die buitenaards goed zijn. Over Monuments to Elegy gaan we het gewoon helemaal niet hebben..

Maar jongens. Zeitgeist viert dus zijn 10e verjaardag. Vinden we dit echt zo slecht? Of was de teleurstelling groot, destijds, dat er geen Gish/Siamese Dream/Mellon Collie 2 uit kwam? I choose the latter.

Meest onderschatte plaat!

Als Pumpkins fan doet het erg pijn om dit te zeggen maar dit is toch wel objectief en subjectief gezien de slechtste plaat van Corgan en Co.
De druk werd hier te hoog en dat merk je aan alle songs.
Gelukkig zijn ze na dit album wel weer de betere kant op gegaan!

Dit is de enige Pumpkins plaat die niet op Spotify staat. Jammer want ik was wel benieuwd wat ik er zoveel jaar later van zou vinden.

Vanwege de heftige kritiek heb ik deze plaat altijd een beetje vermeden.
Maar omdat de laatste twee platen mij zo ontzettend teleurstellen (en ik de kans klein acht dat de volgende wél boeiend wordt), ben ik nu pas deze eindelijk echt gaan draaien.

Ik moet zeggen dat ik het eigenlijk best een goede plaat vind, ja!
Ja natuurlijk is het niet meer de nineties. Voor mij maakt dat niet zóveel uit qua nostalgische gevoelens, want qua geestelijke capaciteit was ik toen toch nog lang niet in staat deze muziek nuttig te beluisteren. Destijds was ik vanwege mijn leeftijd tenslotte toch nog lang achterlijk en dwaas . Dwaas ben ik gebleven en desondanks dat feit, heeft deze band vele jaren later een speciaal plekje in mijn hart veroverd en beschouw ik twee platen van hen als een van mijn favoriete albums. Je mag raden welke albums, maar dat lijkt me een beetje retorisch.
Ik heb overigens wel nostalgische gevoelens bij deze band, maar anders: Tarantula was ironisch genoeg het eerste nummer van deze band die ik ooit hoorde. Ik zag het op MTV destijds en wilde meer.
Deondanks dat, de oudere platen verzadigden mij op uitzonderlijke wijze en aan deze kwam ik nooit toe.

Hoe dan ook. Dit is toch gewoon een lekkere manse venijnige straight forward rockplaat? Wat is het probleem? Veel dynamiek zit er niet in nee, dat is wel waar ze in het verleden juist zo goed in waren ja. Maar ik moet zeggen dat ik het op deze manier echt niet verkeerd vind. Integendeel. Daar waar op Machina(s) mij de nummers vaak tegenstaan, vanwege de graflelijke productie en de, ik weet niet, de leegheid, een geforceerd gevoel; vind ik dat hier wel gelukt.
Tekstueel is het allemaal een beetje overdreven; Billyboy was natuurlijk altijd al een emotionele halve gothic (dat bevalt me wel), maar ook een dicatator. Hier hoor je vooral dat laatste. Hij was danwel altijd de drijvende kracht achter de band, of de rest dat nu wilde of niet (al beweert hijzelf dat dat was omdat zij lui waren). Dit maal heeft hij echter niet bepaald zo'n boodschap zoals op voorgaande albums, ik hoor vooral alleen nog maar grootspraak.

"It's lonely at the top." Tsja; hoe zou dat nou komen.

Nou dan toch, deze felheid heb ik liever dan al dat zogenaamde gelul op die Machina's hoor.

Op de een of andere manier werkt het wel voor mij. Als ik behoefte heb om even weggeblazen te worden met arrogante rock, dan is dit bij mij misschien wel hun meest effectieve plaat als geheel.

Dat deze plaat destijds kut aankwam was meer de context misschien; hij had allerlei uitspraken over de jaren 2000 en elektronische muziek, en wilde zogenaamd om die reden eigenhandig de stekker eruit trekken. Bladiebladiebla. Tsja, dan is 'terugkomen' met de helft van de band, maar twee keer zoveel bombarie, vooral een grote teleurstelling als je dan deze plaat oplevert. Dat snap ik ook wel.
In de jaren daarna tot nu, is echter veelvoudig gebleken dat het simpelweg eigenlijk gewoon een wispelturig mannetje is die Corgan, en helemaal niet weet wat 'ie wil en gewoon graag grote uitspraken doet en dat soms muzikaal ook weet te doen. En als je het in die context zet dan hebben we mazzel dat die eerste drie platen überhaupt zo van de grond zijn gekomen.

James Iha & D'arcy zijn awesome, maar vooral voor het idee want op de studioplaten was het immers evengoed vooral Billy wat je hoorde. Heb hen er wel liever bij hoor, daar niet van. Maar ik betwijfel altijd hoe groot hun impact werkelijk was jammer genoeg.

Het goede nieuws is dat Jimmy Chamberlin hier overduidelijk weer van de partij was, en hoe. Hij drumt hier misschien wel beter dan hij ooit heeft gedaan.
De rest van de surrogaatband doet het ja prima.
De gitaarsolo's en riffs zijn vrij geslaagd. Geen gelul, lekker raggen met die bekende gitaareffecten. Nice.

Ik vind het een bovendemiddelde (pop-)rockplaat. De eerste helft vind ik best wel goed, de tweede helft wel een stuk minder.
7 Shades Of Black, Tarantula, Starz, en in mindere mate: Bleeding the Orchid & United States - maar vooral de machtige opener Doomsday Clock zijn favorieten.
De afsluiter is waardeloos, een gedrocht wil ik het nog niet noemen; al scheelt het niet veel: Wellicht in de toekomst dus.

3,5* voor nu misschien wordt t meer.

Ondertussen zal ik bidden voor het opkomende 'CYR', dat het geen bagger wordt. Zo wel dan wordt het toch echt tijd om ermee te nokken hoor. Ik zeg het niet graag, maar je moet ergens een grens stellen, Jezus. Het houdt een keer op.

Los van Oceania oké, Oceania was wel vrij awesome

Behoorlijk ondergewaardeerd Smashing Pumkins album dit in mijn ogen. Dit een album dat ik nog steeds graag uit de kast haal, van het latere werk veruit mijn favoriet. Album knalt lekker door, mede door het geweldige drumwerk van Chamberlin.

That's The Way (My Love Is) Blijft zalig! Die solo is ook geweldig, nostalgisch!