Smashing Pumpkins - Zeitgeist (2007)

Als groot oud-fan is het natuurlijk best spannend om dit album dan eindelijk te kunnen gaan voorzien van een beoordeling en commentaar.
Het kan namelijk alle kanten opgaan: ga ik zo'n oude verzuurde fan worden die roept dat het vroeger allemaal beter was of ga ik zeggen dat het me allemaal meevalt?
Is het eigenlijk ook wel eerlijk om dit album te vergelijken met de eerste 3 albums die stuk voor stuk in mijn top 10 thuis horen? Albums waar ik een enorme band mee heb. Albums die gevolgd werden door veel minder werk van Corgan en de zijnen.
Misschien is dat laatste stukje nu juist toch wel een prettige bijkomstigheid. Die laatste Pumpkins albums, Zwan en het solo-project waren van dusdanige kwaliteit dat er wel degelijk lichte hoop is ontstaan bij mij dat Zeigeist daar aan voorbij zou moeten kunnen gaan. Dat dit niet meer het niveau van de eerste 3 gaat halen is niet zo vreemd. De 'zeitgeist' is nu eenmaal anders anno 2007. Ik ben heel wat jaartjes, albums en allerhande artiesten verder inmiddels....
Genoeg geleuterd. Laat ik de nummers eens langs gaan na 3 volledige luisterbeurten van deze nieuweling of moet ik zeggen reünie (wat het niet echt is door afwezigheid van D'Arcy en James Iha)? De vermelding van 3 luisterbeurten is uiteraard van belang, want er kan altijd nog wat geschoven gaan worden op de lange termijn, alhoewel dat meestal nooit op schokkende wijze plaats zal vinden.

Doomsday Clock is al enige tijd op te snorren op het net en ken ik dus al wat langer dan de rest. Het album opent hiermee best aardig. Aardig ja, zeker niet schokkend, opwindend of verrassend.
Donkere gitaar-ritmes en vooral dat kenmerkende drumgeluid van Jimmy Chamberlin zonder wiens medewerking er gewoon geen sprake zou zijn geweest van een nieuwe Pumpkins-cd.
Het nummer is redelijk catchy en weet op zich de aandacht te trekken, alleen moet gezegd dat we niks nieuws horen en we het allemaal net even beter hebben gehoord van Corgan & co. Ontevreden? Nee dat niet, het klinkt al beter dan het meeste werk op Machina. Daarbij kom ik met een nummer als dit deze zomer wel door. Vooruit dan maar: 'welcome back Smashing Pumpkins'.
Door naar het volgende nummer, genaamd 7 Shades of Black.
Het opent al weer lekker ruig, de harde gitaarinslag van de opener wordt hier doorgezet. Prima drive en qua zang weer erg vergelijkbaar met Doomsday Clock. Op de een of andere manier is de stijl van zang een beetje aangepast op dit album lijkt het wel. Meerdere lagen, iets minder snerpend, meer 'samenzang'.
Het nummer knettert en spettert en kent wat leuke springerige momenten. Het gitaargeluid is erg vurig maar is naar mijn smaak iets te strak ingesnoerd in het totaalgeluid. Hierdoor is het net even minder rafelig allemaal en dat had best gemogen. Een strak geoliede machine die hier op volle toeren staat. Niet schokkend wel erg lekker.
Bleeding The Orchid opent galmend en blijkt dan alras een midtempo song te worden. Hier is cirkelzaag Billy weer wat herkenbaarder, maar dat gaat niet voor het hele nummer op waar wederom met de zang gestoeid wordt: veel lagen over elkaar heen waardoor je een sterk 'solo met vele backings-gevoel' krijgt.
Het is geen nummer dat me in mijn hart weet te raken zoals veel nummers uit de eerste jaren dat deden, maar toch vind ik het wel een aangenaam nummer om te horen en ja: dit vind ik dan toch allemaal leuker dan wat er te vinden was op die laatste albums.
Het klinkt toch allemaal nog vrij log en zelfs wat stroperig hier en daar en dat wordt doorbroken op That's The Way (My Love Is) dat iets luchtiger van toon is. Het grappige is wel dat het nu gelijk een nummer is dat me minder doet. Natuurlijk valt het drumwerk op, natuurlijk cirkelzaagt Corgan als vanouds door de gitaarmuur heen, maar het nummer is net even iets te niemandallerig voor mij. Misschien is dit er dan zo eentje uit de categorie 'moet groeien' en als dat zo blijkt te zijn kom ik er later nog wel eens op terug.
Tarantula was het eerste levensteken en dat nummer ken ik inmiddels dan ook erg goed. Mijn mening blijft staan: het is een prima rocknummer dat goed past in het betere middenmoot-werk van deze band, maar aan de top hoort het zeker niet. Dit is geen Ruby, Rocket, Siva of weet ik het wat. Toch kan ik er nog steeds lekker op stuiteren en gaat het adhd-gehalte met sprongen omhoog. Gewoon een lekker rocknummer en daar is op zich niks mis mee. Ik heb de band nog niet live meegemaakt dit jaar, maar ik kan me goed voorstellen dat dit live wel erg goed aanslaat.
Starz klinkt in het begin iets minder vol en vet en hier valt de zang toch wel weer op, met name de backings (voornamelijk Corgan zelf).
Al snel gaan alle registers weer vol open en krijgen we hier en daar spannende gitaar-lijntjes te horen die de band met name op Mellon Colie nog wel eens tevoorschijn wist te toveren. Toch bekruipt met het gevoel dat er koudwatervrees heerst, want het lijkt wel of Corgan zich op de een of andere manier inhoudt waardoor ook dit nummer net niet boven de massa weet uit te stijgen. Toch hoor ik dingen waarvan ik denk: ja, ze kunnen het nog, nu die vrees van je afschudden en er net nog even meer voor gaan. Prima nummer.
United States is weer zo'n ouderwets lang nummer. Het zijn vaak die lange nummers die het bij mij het beste doen. Denk aan Silverfuck, Ruby of Porcelina. Ook over dit nummer werd gesproken dat het er weer eentje zou zijn waar we als fans zeer goed mee uit de voeten zouden moeten kunnen. Mijn verwachtingen waren dus hooggespannen. Het intro doet al geloven dat het wel eens zou kunnen kloppen. Er is sprake van een spanningsopbouw en die spanning wordt beetje bij beetje hoger. Al heel snel heeft dit nummer me in mijn greep. Het is wat harder, wat ruiger dan genoemde juweeltjes, maar het doet me wel wat. Eindelijk weer een Pumpkins-klassiekertje in de dop. Avontuurlijk, donker, vies, voos en vooral spannend. Als we de vraag stellen of ze terug zijn dan kan ik aan de hand van dit nummer volmondig ja zeggen. Gloeiende, gloeiende: van dit soort nummers wil ik er nog heel veel horen van deze band!!!
De overgang naar Neverlost kan haast niet groter. Dit nummer klinkt een stuk poppier en heel eerlijk gezegd weet het niet echt te raken. Het kabbelt iets te veel door en kent weinig leuke momenten. En als het dan ook nog eens na zo'n magistraal nummer als United States komt is het bij voorbaat al kansloos.
Bring The Light heeft ook wat meer pop in zich, maar het zware gitaargeluid laten ze nergens los (iets wat op het hele album niet echt gebeurt jammer genoeg). Toch vind ik dit nummer dan weer leukere pop-rock. De Queen-achtige gitaarsolo na 2 en een halve minuut doet het nummer zeker ook goed (de solo had langer mogen duren). Hier durven ze net even wat meer extraatjes uit de kast te trekken en dat pakt gelijk beter uit.
(Come On) Let's Go! gaat weer van dik hout zaagt men planken. Toch wel een minpunt aan dit album: het is daardoor net niet afwisselend genoeg en mist dan ook de spanningsopbouw van hard en zacht die het oudere werk zo kenmerkte. Het gevaar van eenheidsworst ligt net iets te veel op de loer. Het is een geluk dat het toch nog prima rockers zijn waar de kwaliteit het van een ondergang weet te behoeden, maar hierdoor schaart dit album zich niet op eredivisie-niveau, daarvoor ontbreekt er net even te veel aan nummers als deze.
Gelukkig is For God And Country dan weer wat afwijkender. Meer experiment (alhoewel dat een groot woord is hier). Nu is experimenteren met electronische toevoegingen iets wat bij de Pumpkins niet altijd goed uitpakt in mijn beleving, maar het is gelukkig dermate minimaal dat het nummer er niet door ontspoort. Opwindend is helaas ook niet van toepassing.
Blijft over de afsluiter Pomp And Circumstances. Een nummer dat flink afwijkt van de rest. Een typische Pumpkins-afsluiter ook.
Van mij had er meer experiment in deze vorm mogen plaatsvinden. Nu moet ik zeggen dat dit nummer nu niet bepaald bijzonder is te noemen maar het zorgt wel voor wat verandering en afwisseling op dit album.
Een album dat helemaal is geworden wat ik er van verwacht had n.a.v. Doomsday Clock en Tarantula: zo op het eerste gevoel net ietsie leuker dan Adore of Machina en al helemaal beter dan Zwan of Corgan solo, maar het haalt het in de verste verte niet bij die magistrale eerste drie albums. Qua gevoel doet dit album me ook niet zo veel meer. Mijn hart slaat er geen seconde van op hol.
Toch is het best fijn om weer eens een lekker, nieuw, stevig rock-album in huis te halen en dat die dan ook gemaakt is door Smashing Pumpkins is een leuk extraatje.
Dat ze het nog kunnen bewijst United States wel en die is er dan ook verantwoordelijk voor dat ik dit nu beloon met een magere 4*. Inderdaad: zonder dit nummer was het 3,5 (een score die Adore heeft gekregen).

Trek uw eigen conclusie

Zeitgeist is zeker niet op hetzelfde niveau van The Smashing Pumpkins, maar als album zelf is het voor mij gerust 3 sterren en half waard !

Beetje vervelende comeback-plaat, na het uitstekende Machina / The Machines Of God uit 2000. Het album begint veelbelovend met de stevige stampers Doomsday Clock en 7 Shades Of Black, twee prima nummers. Daarna wordt het songmateriaal helaas snel minder. Dieptepunt is het veel en veel te lange (bijna 10 minuten!) United States, dat eindeloos doorzeurt. Daarna komt het niet meer goed met de plaat. Productioneel is alles vrij rauw en ongepolijst, iets dat niet echt past bij The Smashing Pumpkins, wat mij betreft. Vooral het scheurende gitaarwerk is nadrukkelijk aanwezig en zorgt soms zelfs voor een metal-achtig geluid. Dat past al helemaal niet bij de band! Overigens apart dat de vier bonustracks wel de moeite waard zijn en beter zijn dan vrijwel alles op het album.

Vanwege de heftige kritiek heb ik deze plaat altijd een beetje vermeden.
Maar omdat de laatste twee platen mij zo ontzettend teleurstellen (en ik de kans klein acht dat de volgende wél boeiend wordt), ben ik nu pas deze eindelijk echt gaan draaien.

Ik moet zeggen dat ik het eigenlijk best een goede plaat vind, ja!
Ja natuurlijk is het niet meer de nineties. Voor mij maakt dat niet zóveel uit qua nostalgische gevoelens, want qua geestelijke capaciteit was ik toen toch nog lang niet in staat deze muziek nuttig te beluisteren. Destijds was ik vanwege mijn leeftijd tenslotte toch nog lang achterlijk en dwaas . Dwaas ben ik gebleven en desondanks dat feit, heeft deze band vele jaren later een speciaal plekje in mijn hart veroverd en beschouw ik twee platen van hen als een van mijn favoriete albums. Je mag raden welke albums, maar dat lijkt me een beetje retorisch.
Ik heb overigens wel nostalgische gevoelens bij deze band, maar anders: Tarantula was ironisch genoeg het eerste nummer van deze band die ik ooit hoorde. Ik zag het op MTV destijds en wilde meer.
Deondanks dat, de oudere platen verzadigden mij op uitzonderlijke wijze en aan deze kwam ik nooit toe.

Hoe dan ook. Dit is toch gewoon een lekkere manse venijnige straight forward rockplaat? Wat is het probleem? Veel dynamiek zit er niet in nee, dat is wel waar ze in het verleden juist zo goed in waren ja. Maar ik moet zeggen dat ik het op deze manier echt niet verkeerd vind. Integendeel. Daar waar op Machina(s) mij de nummers vaak tegenstaan, vanwege de graflelijke productie en de, ik weet niet, de leegheid, een geforceerd gevoel; vind ik dat hier wel gelukt.
Tekstueel is het allemaal een beetje overdreven; Billyboy was natuurlijk altijd al een emotionele halve gothic (dat bevalt me wel), maar ook een dicatator. Hier hoor je vooral dat laatste. Hij was danwel altijd de drijvende kracht achter de band, of de rest dat nu wilde of niet (al beweert hijzelf dat dat was omdat zij lui waren). Dit maal heeft hij echter niet bepaald zo'n boodschap zoals op voorgaande albums, ik hoor vooral alleen nog maar grootspraak.

"It's lonely at the top." Tsja; hoe zou dat nou komen.

Nou dan toch, deze felheid heb ik liever dan al dat zogenaamde gelul op die Machina's hoor.

Op de een of andere manier werkt het wel voor mij. Als ik behoefte heb om even weggeblazen te worden met arrogante rock, dan is dit bij mij misschien wel hun meest effectieve plaat als geheel.

Dat deze plaat destijds kut aankwam was meer de context misschien; hij had allerlei uitspraken over de jaren 2000 en elektronische muziek, en wilde zogenaamd om die reden eigenhandig de stekker eruit trekken. Bladiebladiebla. Tsja, dan is 'terugkomen' met de helft van de band, maar twee keer zoveel bombarie, vooral een grote teleurstelling als je dan deze plaat oplevert. Dat snap ik ook wel.
In de jaren daarna tot nu, is echter veelvoudig gebleken dat het simpelweg eigenlijk gewoon een wispelturig mannetje is die Corgan, en helemaal niet weet wat 'ie wil en gewoon graag grote uitspraken doet en dat soms muzikaal ook weet te doen. En als je het in die context zet dan hebben we mazzel dat die eerste drie platen überhaupt zo van de grond zijn gekomen.

James Iha & D'arcy zijn awesome, maar vooral voor het idee want op de studioplaten was het immers evengoed vooral Billy wat je hoorde. Heb hen er wel liever bij hoor, daar niet van. Maar ik betwijfel altijd hoe groot hun impact werkelijk was jammer genoeg.

Het goede nieuws is dat Jimmy Chamberlin hier overduidelijk weer van de partij was, en hoe. Hij drumt hier misschien wel beter dan hij ooit heeft gedaan.
De rest van de surrogaatband doet het ja prima.
De gitaarsolo's en riffs zijn vrij geslaagd. Geen gelul, lekker raggen met die bekende gitaareffecten. Nice.

Ik vind het een bovendemiddelde (pop-)rockplaat. De eerste helft vind ik best wel goed, de tweede helft wel een stuk minder.
7 Shades Of Black, Tarantula, Starz, en in mindere mate: Bleeding the Orchid & United States - maar vooral de machtige opener Doomsday Clock zijn favorieten.
De afsluiter is waardeloos, een gedrocht wil ik het nog niet noemen; al scheelt het niet veel: Wellicht in de toekomst dus.

3,5* voor nu misschien wordt t meer.

Ondertussen zal ik bidden voor het opkomende 'CYR', dat het geen bagger wordt. Zo wel dan wordt het toch echt tijd om ermee te nokken hoor. Ik zeg het niet graag, maar je moet ergens een grens stellen, Jezus. Het houdt een keer op.

Los van Oceania oké, Oceania was wel vrij awesome