Smashing Pumpkins - Zeitgeist (2007)

nog een paar dagen jihooo

Lang leve SAW

Deze plaat zit om de zoveel minuten in de updates, wat is er toch met deze plaat, die ik trouwens niet ken, ik ken enkel Mellon Collie en die verzamelplaat van ze.
Heb ik iets gemist of zo ? Of is dit even grijs en grauw als Adore, dat ik ooit kocht en heb doorverkocht wegens te somber ??

Of gaat ie meer naar Mellon Collie uit dan, snap wel niet dat deze hier echt om de vijf voet in de updates zit!

Smashing Pumpkins heeft een grote aanhang en dit is een gloednieuwe cd, dan is het toch normaal dat hij constant bij de updates zit ?

Ik dacht dat die al lang gesplit waren... blijkbaar niet dus!

Ze zijn weer bij elkaar, al is het niet de volledige band.

Tarantula staat zelfs al op nummer 1 in de afrekening van Stu Bru.

Aha, ja, ik luister te vaak naar RADIO 1 en voor de rest neem ik vaak ceedees mee in de truck, zo blijf je niet altijd geheel bij, ik kom deze plaat nog wel eens ergens tegen, denk ik.

United States

. Heerlijk nummer.

Als groot oud-fan is het natuurlijk best spannend om dit album dan eindelijk te kunnen gaan voorzien van een beoordeling en commentaar.
Het kan namelijk alle kanten opgaan: ga ik zo'n oude verzuurde fan worden die roept dat het vroeger allemaal beter was of ga ik zeggen dat het me allemaal meevalt?
Is het eigenlijk ook wel eerlijk om dit album te vergelijken met de eerste 3 albums die stuk voor stuk in mijn top 10 thuis horen? Albums waar ik een enorme band mee heb. Albums die gevolgd werden door veel minder werk van Corgan en de zijnen.
Misschien is dat laatste stukje nu juist toch wel een prettige bijkomstigheid. Die laatste Pumpkins albums, Zwan en het solo-project waren van dusdanige kwaliteit dat er wel degelijk lichte hoop is ontstaan bij mij dat Zeigeist daar aan voorbij zou moeten kunnen gaan. Dat dit niet meer het niveau van de eerste 3 gaat halen is niet zo vreemd. De 'zeitgeist' is nu eenmaal anders anno 2007. Ik ben heel wat jaartjes, albums en allerhande artiesten verder inmiddels....
Genoeg geleuterd. Laat ik de nummers eens langs gaan na 3 volledige luisterbeurten van deze nieuweling of moet ik zeggen reünie (wat het niet echt is door afwezigheid van D'Arcy en James Iha)? De vermelding van 3 luisterbeurten is uiteraard van belang, want er kan altijd nog wat geschoven gaan worden op de lange termijn, alhoewel dat meestal nooit op schokkende wijze plaats zal vinden.

Doomsday Clock is al enige tijd op te snorren op het net en ken ik dus al wat langer dan de rest. Het album opent hiermee best aardig. Aardig ja, zeker niet schokkend, opwindend of verrassend.
Donkere gitaar-ritmes en vooral dat kenmerkende drumgeluid van Jimmy Chamberlin zonder wiens medewerking er gewoon geen sprake zou zijn geweest van een nieuwe Pumpkins-cd.
Het nummer is redelijk catchy en weet op zich de aandacht te trekken, alleen moet gezegd dat we niks nieuws horen en we het allemaal net even beter hebben gehoord van Corgan & co. Ontevreden? Nee dat niet, het klinkt al beter dan het meeste werk op Machina. Daarbij kom ik met een nummer als dit deze zomer wel door. Vooruit dan maar: 'welcome back Smashing Pumpkins'.
Door naar het volgende nummer, genaamd 7 Shades of Black.
Het opent al weer lekker ruig, de harde gitaarinslag van de opener wordt hier doorgezet. Prima drive en qua zang weer erg vergelijkbaar met Doomsday Clock. Op de een of andere manier is de stijl van zang een beetje aangepast op dit album lijkt het wel. Meerdere lagen, iets minder snerpend, meer 'samenzang'.
Het nummer knettert en spettert en kent wat leuke springerige momenten. Het gitaargeluid is erg vurig maar is naar mijn smaak iets te strak ingesnoerd in het totaalgeluid. Hierdoor is het net even minder rafelig allemaal en dat had best gemogen. Een strak geoliede machine die hier op volle toeren staat. Niet schokkend wel erg lekker.
Bleeding The Orchid opent galmend en blijkt dan alras een midtempo song te worden. Hier is cirkelzaag Billy weer wat herkenbaarder, maar dat gaat niet voor het hele nummer op waar wederom met de zang gestoeid wordt: veel lagen over elkaar heen waardoor je een sterk 'solo met vele backings-gevoel' krijgt.
Het is geen nummer dat me in mijn hart weet te raken zoals veel nummers uit de eerste jaren dat deden, maar toch vind ik het wel een aangenaam nummer om te horen en ja: dit vind ik dan toch allemaal leuker dan wat er te vinden was op die laatste albums.
Het klinkt toch allemaal nog vrij log en zelfs wat stroperig hier en daar en dat wordt doorbroken op That's The Way (My Love Is) dat iets luchtiger van toon is. Het grappige is wel dat het nu gelijk een nummer is dat me minder doet. Natuurlijk valt het drumwerk op, natuurlijk cirkelzaagt Corgan als vanouds door de gitaarmuur heen, maar het nummer is net even iets te niemandallerig voor mij. Misschien is dit er dan zo eentje uit de categorie 'moet groeien' en als dat zo blijkt te zijn kom ik er later nog wel eens op terug.
Tarantula was het eerste levensteken en dat nummer ken ik inmiddels dan ook erg goed. Mijn mening blijft staan: het is een prima rocknummer dat goed past in het betere middenmoot-werk van deze band, maar aan de top hoort het zeker niet. Dit is geen Ruby, Rocket, Siva of weet ik het wat. Toch kan ik er nog steeds lekker op stuiteren en gaat het adhd-gehalte met sprongen omhoog. Gewoon een lekker rocknummer en daar is op zich niks mis mee. Ik heb de band nog niet live meegemaakt dit jaar, maar ik kan me goed voorstellen dat dit live wel erg goed aanslaat.
Starz klinkt in het begin iets minder vol en vet en hier valt de zang toch wel weer op, met name de backings (voornamelijk Corgan zelf).
Al snel gaan alle registers weer vol open en krijgen we hier en daar spannende gitaar-lijntjes te horen die de band met name op Mellon Colie nog wel eens tevoorschijn wist te toveren. Toch bekruipt met het gevoel dat er koudwatervrees heerst, want het lijkt wel of Corgan zich op de een of andere manier inhoudt waardoor ook dit nummer net niet boven de massa weet uit te stijgen. Toch hoor ik dingen waarvan ik denk: ja, ze kunnen het nog, nu die vrees van je afschudden en er net nog even meer voor gaan. Prima nummer.
United States is weer zo'n ouderwets lang nummer. Het zijn vaak die lange nummers die het bij mij het beste doen. Denk aan Silverfuck, Ruby of Porcelina. Ook over dit nummer werd gesproken dat het er weer eentje zou zijn waar we als fans zeer goed mee uit de voeten zouden moeten kunnen. Mijn verwachtingen waren dus hooggespannen. Het intro doet al geloven dat het wel eens zou kunnen kloppen. Er is sprake van een spanningsopbouw en die spanning wordt beetje bij beetje hoger. Al heel snel heeft dit nummer me in mijn greep. Het is wat harder, wat ruiger dan genoemde juweeltjes, maar het doet me wel wat. Eindelijk weer een Pumpkins-klassiekertje in de dop. Avontuurlijk, donker, vies, voos en vooral spannend. Als we de vraag stellen of ze terug zijn dan kan ik aan de hand van dit nummer volmondig ja zeggen. Gloeiende, gloeiende: van dit soort nummers wil ik er nog heel veel horen van deze band!!!
De overgang naar Neverlost kan haast niet groter. Dit nummer klinkt een stuk poppier en heel eerlijk gezegd weet het niet echt te raken. Het kabbelt iets te veel door en kent weinig leuke momenten. En als het dan ook nog eens na zo'n magistraal nummer als United States komt is het bij voorbaat al kansloos.
Bring The Light heeft ook wat meer pop in zich, maar het zware gitaargeluid laten ze nergens los (iets wat op het hele album niet echt gebeurt jammer genoeg). Toch vind ik dit nummer dan weer leukere pop-rock. De Queen-achtige gitaarsolo na 2 en een halve minuut doet het nummer zeker ook goed (de solo had langer mogen duren). Hier durven ze net even wat meer extraatjes uit de kast te trekken en dat pakt gelijk beter uit.
(Come On) Let's Go! gaat weer van dik hout zaagt men planken. Toch wel een minpunt aan dit album: het is daardoor net niet afwisselend genoeg en mist dan ook de spanningsopbouw van hard en zacht die het oudere werk zo kenmerkte. Het gevaar van eenheidsworst ligt net iets te veel op de loer. Het is een geluk dat het toch nog prima rockers zijn waar de kwaliteit het van een ondergang weet te behoeden, maar hierdoor schaart dit album zich niet op eredivisie-niveau, daarvoor ontbreekt er net even te veel aan nummers als deze.
Gelukkig is For God And Country dan weer wat afwijkender. Meer experiment (alhoewel dat een groot woord is hier). Nu is experimenteren met electronische toevoegingen iets wat bij de Pumpkins niet altijd goed uitpakt in mijn beleving, maar het is gelukkig dermate minimaal dat het nummer er niet door ontspoort. Opwindend is helaas ook niet van toepassing.
Blijft over de afsluiter Pomp And Circumstances. Een nummer dat flink afwijkt van de rest. Een typische Pumpkins-afsluiter ook.
Van mij had er meer experiment in deze vorm mogen plaatsvinden. Nu moet ik zeggen dat dit nummer nu niet bepaald bijzonder is te noemen maar het zorgt wel voor wat verandering en afwisseling op dit album.
Een album dat helemaal is geworden wat ik er van verwacht had n.a.v. Doomsday Clock en Tarantula: zo op het eerste gevoel net ietsie leuker dan Adore of Machina en al helemaal beter dan Zwan of Corgan solo, maar het haalt het in de verste verte niet bij die magistrale eerste drie albums. Qua gevoel doet dit album me ook niet zo veel meer. Mijn hart slaat er geen seconde van op hol.
Toch is het best fijn om weer eens een lekker, nieuw, stevig rock-album in huis te halen en dat die dan ook gemaakt is door Smashing Pumpkins is een leuk extraatje.
Dat ze het nog kunnen bewijst United States wel en die is er dan ook verantwoordelijk voor dat ik dit nu beloon met een magere 4*. Inderdaad: zonder dit nummer was het 3,5 (een score die Adore heeft gekregen).

Trek uw eigen conclusie

Zeer degelijk album van The Pumpkins, ik had eerlijk gezegd veel erger verwacht na Machina. Dit album lijkt het meest op Siamese Dream, maar het mist toch wel over de hele lijn de genialiteit van die plaat.
3,5* maar kan nog groeien

Is dit nou echt een nieuwe Smashing Pumpkins, of probeert Billy Corgan nadat Zwan en zijn solo-album niet het gewenste succes op leverde het nu maar weer eens onder de naam Smashing Pumpkins.
Op het album van Zwan stonden namelijk al best veel nummers op die naar de Pumpkins neigden.
Wat krijg je hierna?
Morrissey die een album onder de naam The Smiths opneemt?
Paul McCartney en Ringo Starr als de come-back van The Beatles?

Volgens mij is Smashing Pumpkins altijd gewoon Billy Corgan geweest, die andere bandleden hadden (hebben) altijd maar bitter weinig in de melk te brokkelen (en misschien maar goed ook).

Zonder Jimmy geen Smashing Pumpkins

Wat doet Billy allemaal met z'n stem op dit album? Op de een of andere manier irriteert z'n stem me mateloos terwijl me dit bij z'n eerdere werk nooit zo opviel.

Blij te horen dat ze het nog kunnen (of eigenlijk: blij te horen dat hij het nog kan, Billy Corgan). Een meesterwerk à la Siamese Dream of Mellon Collie is het niet, zeker niet. Maar dat had ik ook niet verwacht. Het meest opvallende vind ik toch dat het een zeer stevige plaat is geworden en dat bevalt me eigenlijk prima. De hoogtepunten tot nu toe: 7 Shades of Black, Tarantula en United States. Voor nu: 3,5* (met later kans op 0,5* extra, schat ik zo in).

Grappig dat jij dit ook opmerkt: ik hoop dat ik in mijn bloeddorst om alvast de plaat te luisteren ben gestuit op een "demo"-versie en deze irritante galmen, dubben en samenzangen op de definitieve plaat weg zijn geharkt. Billy's stem is uniek en goed te doen, maar met dit soort effecten komt de nadruk er wel heel erg op te liggen...

Maar dan de plaat: hij valt me niet mee... Ik ben er in de trein tussen Zwolle en Leeuwarden eens even goed voor gaan zitten: ogen dicht en muziek aan... Maar bij Steenwijk zat ik al een krantje te lezen...

Dit kan twee redenen hebben:
1. Ik ben persoonlijk de Pumpkins "ontgroeid" (vreselijk woord, maar u begrijpt mij...)
2. Ik vind de plaat gewoon echt matig...

Zoals gezegd de te grote nadruk op de zang, het ritme dat in veel nummers dezelfde is (gekopieerd uit Bodies), en zelfs mijn held Jimmy gaat me, hoe is het mogelijk!!, gewoon vervelen... Enige aardige momenten ten spijt...

Ik hoop dat meerdere luisterbeurten soelaas bieden... Ik hoop het echt...

Zo een keer in de zoveel tijd, dan komt een band met een geslaagd come-back album waar je al tijden op gewacht hebt. Die al je verwachtingen te boven gaan. Smashing Pumpkins is een band die hier niet in geslaagd is.
Al is het toch wel het typerende Pumpkins geluid (vooral de drum), toch heeft het niet de kracht van het oude werk. Toch moet ik ze voor dit album toch nog 3 sterren geven. Maar als Billy Corgan bij het volgende album wat meer zijn best doet om James Iha en D'Arcy Wretzky er bij te betrekken, valt het misschien beter uit. Blijkbaar was hun aandeel toch belangrijker dan verwacht.

Tja, ik weet het nog goed. 7 Jaar geleden: ik zat in de klas en een vriend vertelde me dat de pumpkins uit elkaar gingen. Ik moest niet huilen ofzo, vond het wel erg jammer dat ik ze nooit live had kunnen zien. Ik hoop dat dat er nu wel van zal komen, ben niet van plan naar een festival te gaan dus hopelijk komen ze ook voor een club-tour in ons land. Wel heb ik eens Zwan in Paradiso gezien en dat was echt supergoed!

Ik heb altijd een haat-liefde-verhouding gehad met de pumpkins. Nou ja, toch wel meer liefde dan haat hoor. Mellon Collie heeft ongetwijfeld de mooiste platentitel ooit en er staan een hele zooi nummers op waar je wel respect voor moet hebben en toch heb ik het enthousiasme voor deze pretentieuse dubbelaar nooit echt begrepen. Siamese Dream daarentegen vind ik van begin tot eind fabelachtig sterk. Een superintens meesterwerk! Gish is gewoon een heel sterke rockplaat. Adore is een onderschat meesterwerk, mijn favoriete SP-plaat na SD. Waarom wordt deze plaat altijd zo afgekraakt? Ik vind sfeer, geluid en compositisch verschrikkelijk mooi. Machina I en II hebben goeie en saaie nummers. Zwan is een hartstikke leuke rockband. Lang niet zo bijzonder als de Pumpkins, maar zeker niet slecht. Erg goied live ook! Heb de kritiek dan ook nooit zo begrepen. En ja, de soloplaat van Billy was inderdaad om te huilen zo slap, om nog maar te zwijgen van z'n dichtbundel.

Deze nieuwe plaat twee keer beluistert en ik ben bang dat het daarbij blijft. Ik sta vrij 'objectief' tegenover deze band, omdat ik altijd bijna net zoveel van ze goed als slecht heb gevonden. Bij mij kan er dus niet echt sprake zijn van 'ontgroeid zijn'. De nummers van deze plaat zijn op zich heel sterk, maar het is me te weinig afwisselend. Ik mis een beetje de 'gekte' die ze vroeger soms konden hebben en waar ik ze erg om waardeerde. Deze plaat klinkt me wat 'uitgedacht'. Natuurlijk heeft de gelekte versie een miserabele geluidskwaliteit, maar toch verwacht ik niet dat deze plaat een mooi geluid zal hebben. Die producer houdt zich toch normaal bezig met Limp Bizkit en consorten? Dat bedoel ik. Opgepompt effectbejag. Geen spannende gelaagdheid.

Maar zoals gezegd, nummers op zich best fijn. Vooral United States, Never Lost, Bring the Light en Pomp Circumstance spreken me wel aan.
Sorry voor dit lange en onsamenhangende betoog. Ik ga hem toch nog maar een keer draaien!

Ik wil toch nog iets aan mijn verhaal toevoegen::

Die Corgan is natuurlijk een geniale muzikant/songschrijver met een zeer smakelijk stemgeluid en een bijzondere verschijning, maar hij is natuurlijk ook wel een beetje een hypocriete zak hooi.

Hij heeft zich altijd opgeworpen als ''geweten van de alternatieve muziekscene''. Hij zou de Pumpkins hebben opgeheven omdat hij naar eigen zeggen niet wilde concureren met artiesten als Britney. Machina II werd niet uitgebracht maar op internet gezet als 'fuck you' naar de platenindustrie. Nu komt Billy terug en brengt van z'n plaat vier verschillende versies uit. Lekker commercieel gedacht zeg!

Ook kan ik me herinneren hoe hij in een interviewd af zat te geven op alle ''nu metal''-bandjes (ja zo heette dat toen nog) met hun opgepompte geluid. En nu heeft hij een producer ingeschakelt die helemaal gespecialiseerd is in dat genre van effectbejag.

Ik snap wel dat niemand zich volledig aan zijn principes kan houden en dat mensen ook van ideeen kunnen veranderen. In het geval van de heer Corgan echter (die zich de ene keer uitgeef voor christen en dan weer voor nihilist, maar net hoe z'n pet staat) vermoed ik dat hij gewoon nooit echt integer is geweest. Hoe wordt ook anders verklaard dat dat hij in interviews meldde dat hij al een tijd met het idee liep om de pumpkins te herenigen (oftewel: gewoon maatje Jimmy te bellen, die ook al bij Zwan zat) terwijl hij interviews van enkele maanden daarvoor zei dat een reunie helemaal uitgesloten was. Oppurtinistisch omdat z'n soloplaat flopte.

Wat een walgelijke hoes heeft deze plaat trouwens. De boodschap ligt er wel erg dik bovenop. Billy heeft zeker te vaak The Day After Tomorrow gekeken?

Ik vind het wel een aardige plaat, maar ik mis toch het elan van de eerste 4 platen. Het is allemaal net iets minder. En al die stemeffecten zijn idd. een beetje overdreven... Zal hem de komende tijd nog wel vaker draaien om te zien of ie me dan beter gaat bevallen. Ik zit nu nog ergens tussen 3* en 3,5*

Goed, geen track by track review nog. Voornamenlijk omdat ik m pas 1x geluisterd heb, maar ook omdat me internet eruit lag (storing in Nijmegen volgens provider) en ik koppig net zolang op bleef tot ie t weer deed. Dat werd dus LAAT.

Om even mee te beginnen, United States is TOP .
Ondanks wat kleine stemeffectjes, die kemerkend zijn voor deze plaat, klinkt de productie bijna als een livetrack. Lekker. Over hetalgemeen is dit een goeie plaat, maar ik heb 1 kritiekpunt. Normaal zou dat niet zo'n punt zijn, maar hier komt het wel erg naar voren. De plaat klinkt instrumentaal gewoon zoals ie moet klinken en het is me dan ook volstrekt onduidelijk waarom de vocalen zo overgeproduceerd moesten wezen. Het is niet alleen irritant, maar het past ook niet bij de manier waarop de plaat is geproduceerd. Mijn enige kritiekpunt dus, maar jammergenoeg wel een hele belangrijke. Beoordeling kom ik later nog op terug.

kan me niet voorstellen dat ze hier ( smashing pumpkins ) tevreden over zijn.

Ach als je de effecten niet meetelt hou je best een goeie plaat over. Dusja, ik denk dat dit album wel een logische stap is. Alleen die effecten he...

de plaat begint zich stilletjes aan te nestelen bij mij, ik ga hem nog zeer veel beluisteren, heel tevreden dat ie er (bijna) is, na vijf luisterbeurten al beter, dus dat zit goed, ie doet me denken aan 'Siamese Dream', maar dan in een hogere versnelling en niet zo uniek

cool

Dat is wel net mijn lievelingsnummer van de pompoenen. Misschien is er hoop voor mij

Nummers 1 t/m 7 al geluisterd, de rest komt waarschijnlijk morgenavond pas. Maar wat ik tot nu toe gehoord heb is al zeker het kopen waard. Misschien komt het omdat ik er niet zoveel van verwachte door al de reacties hier. Ik kon me ook niet storen aan de overgeproduceerde / effecten op de stem van Billy.
Conclusie 1e helft

De zang van Billy Corgan is ondermaats, maar het drumwerk is (zoals te verwachten viel) wel erg goed. De songs zelf zijn niet echt slecht (maar dat is een eerste indruk) maar ook niet echt denderend. 2,5* om te beginnen.

De zang vind ik erg goed op dit album , goeie composities , Starz is voor mij het beste nummer.Met op de 2e plaats een hele goeie United States.Het is in zijn totaliteit een heel toegankelijk album geworden. 5 sterren dus .

Ik ben het zowat eens met Gajarigon al moet ik hem nog wat meer beluisteren voor ik een score geef.