Lana Del Rey - Norman Fucking Rockwell! (2019)

Achja, je kan niet alles goed vinden. Haar muziek vind ik nu eenmaal niet echt spannend ondanks dat de instrumentatie bij haar smaakvoller is dan ooit. Het raakt me ook niet. The Greatest deed dat wel en moet 1 van haar betere songs zijn.
Al heb ik haar sinds haar debuut bewust niet gevolgd. Opeens staan alle schijnwerpers op haar. Het leek het populairste september album.

Dacht dat dit niet voor mij zou zijn (Ik vond haar nummers atlijd gewoon oké, en hype kan alleen maar tegenvallen, en heb het om dezelfde reden nooit aangedurft Inception te kijken ). Toch maar opgezet want als het saai is, dan is het nog steeds prima scriptie schrijfmuziek, dus waarom niet? En ik ben nu bij het einde van Venice Bitch en dit is toch wel heel gaaf.

Een hopen mensen hierboven loven de teksten, maar ik ben zelf niet echt iemand die zich veel op teksten richt (probeer het mezelf aan te leren want ik wil zelf meer liedjes met tekst maken, maar het kost veel aandacht), maar de sfeer, stem, en productie (vooral in de arrangementen en klankkleuren) zijn toch wel genoeg om me er mee te vermaken.

Blij dat ik ver na de muzikaal starre tienerjaren langzaam heb geleerd dat popmuziek wel degelijk voor mij kan zijn.

Mooi album maar ik vond Lust for Life nog een pak beter. Kleuren en geuren...
Deze komt wel in mijn top 10 van het jaar.

Dit album slaagt erin een hele bijzondere sfeer te creëren die mij bijzonder weet te raken. Mijn hemel, wat is dit goed!

Toch wel behoorlijk goed, zowel muzikaal als tekstueel. Hoogtepunt het veelgeroemde Venice Bitch; een nummer die in de verte zelfs wat Sufjiaans aandoet. Het geheel zakt na de eerste vier/vijf nummers helaas wat weg.

Hellup er is al een hele dag niets meer bij dit album gepost.

Ik ga opbiechten wat ik nu ga doen: ik verhoog mijn score na flink wat draaibeurten dan toch naar 5*. Dit is een geniale plaat die mij inmiddels beet pakt en niet meer los laat als ik 'm ga draaien. Het is de meestal zeer melancholische sfeer van de plaat, de aparte zachte mooie (soms fluister-)stem van Lana del Rey, de prachtige productie, de opvallende teksten en natuurlijk de vele fraaie songs. Kant A van de LP is briljant met Norman Fucking Rockwell, Mariners Apartment Complex & Venice Bitch. Wat een waanzinnig gaaf nummer is die laatste toch die maar door en door gaat. Op kant B staat gelijk weer een favoriet van mij Fuck It I Love You. Om nog een paar juweeltjes te noemen: California, The Greatest, Happiness Is a Butterfly & hope is a dangerous thing for a woman like me to have - but I have it. Ruim een uur verdwalen in dit Norman Fucking Rockwell is erg fijn.

Helemaal mee eens west!coast Deze moderne klassieker blijft met de luisterbeurt verder groeien! Het zou me sterk verbazen als NFR! hier niet met overmacht tot album van het jaar 2019 zal worden uitgeroepen. Precies zo'n landmark album dat over 50 jaar nog net zo fanatiek bejubeld gaat worden als bijvoorbeeld een Abbey Road.

Check ook even deze recensie uit VN, die geeft goed weer wat er zo geniaal is aan de verhalen van Lana Del Rey

En kom ook even meestemmen met de speciale Greatest Hits-editie die geheel in het teken staat van haar oeuvre
Greatest Hits Of #4 (Lana Del Rey)

Ook wel opvallend dat NFR! nu al (ruim) twee keer zoveel stemmen heeft als dé (pop)plaat van 2018.

Gretz in de overdrijfmodus, het blijft grappig. Alleraardigst album, maar we zijn een maandje onderweg en ik ben er al op uitgeluisterd.

In tegenstelling tot die lieve Kacey, daar luisteren we over honderd jaar nog naar

Dat is niet zo gek, want die was lang niet zo goed...

Geef mij van haar maar Same Trailer Different Park.

Ho, ho. Liever east coast qua hip hop dan. Oorspronkelijk komt Lana daar trouwens vandaan.

Heb je hyperbolen op als ontbijt?

Ik heb echt een hekel aan albums bestempelen als ''moderne klassieker'' en ''landmarks'', vooral wanneer ze in het huidige jaar verschenen. Dit album is amper een half jaar oud! Geef dit album eerst eens een jaar of tien om te kijken of het een constante impact heeft. Wat nu compleet bejubeld wordt, kan over een tijd ergens achterin het collectieve geheugen zitten. Ik heb niet het gevoel dat Norman Fucking Rockwell! een bijna unanieme waardering krijgt. De enige ''recente'' plaat die extreem breed gedragen wordt waar ik zo aan kan denken is To Pimp A Butterfly van Kendrick Lamar. Die staat in de top 10 allertijden van RateYourMusic en blijft een impact hebben op het muzieklandschap. Dat is een album dat wellicht de '''klassieker''-status kan gaan krijgen, maar ook voor dat album is het nog veel te vroeg om daar een uitspraak over te doen.

Edgar18 in de overdrijfmodus, het blijft grappig.



Nog niet eens dat, twee maanden oud nog maar.

Het valt inderdaad op dat NFR! vooralsnog slechts een 3,68 krijgt op RYM, wat schril afsteekt tegen de 4.19 van Kendrick. Maar ik vraag me af of de RateYourMusic-maatstaf wel voldoende representatief is om iets te kunnen zeggen over de wereldwijde impact. Vrouwelijke artiesten doen het daar substantieel minder goed en de recente albums die uitmuntend scoren zijn voornamelijk hiphop. In de albumlijst van de 10s vinden we in de Top 50 alleen Joanna Newsom, Beach House, Weyes Blood en PJ Harvey terug, belachelijk weinig. Bij de bovenste 6 platen in de lijst tel ik 5x hiphop.


Sterker nog, ik slecht gemiddeld 4x per dag hyperboolsupplementen

Het album begint nu bij mij ook te groeien, na mijn aanvankelijke twijfel. Je moet het gewoon wat vaker horen. Dit is geen oppervlakkige muziek, terwijl het de eerste keer wel zo overkwam. Ook het gevoel dat dit album variatie ontbeert, is minder sterk aanwezig. Je moet hier met overgave en aandacht naar luisteren, ook al zou dit eventueel als rustige achtergrondmuziek kunnen dienen (met wat fantasie).

Maar beschouw je dit als rustige achtergrondmuziek, en luister je dus niet aandachtig, dan dringt de kwaliteit ook minder tot je door. Ik hoor nu veel meer details in de muziek (met koptelefoon) die ik eerst niet hoorde.

De lengte (67 minuten) is nog het enige minpuntje. Maar wellicht lost ook dat zichzelf op. Ze heeft in elk geval een prachtige, zachte stem die heel prettig in het gehoor ligt. Andere albums van haar ken ik nog niet, die ga ik ook proberen.

Sarcasm is an art...

Zeker niet voldoende representatief, al zegt het wat mij betreft zeker wat dat To Pimp A Butterfly inmiddels tussen de grote ''klassiekers'' staat en albums als Abbey Road, Kind of Blue en Unknown Pleasures voorbij is gestreefd. Bij RateYourMusic zie je ook vaak dat albums hoog beginnen maar langzamerhand dalen, maar To Pimp A Butterfly is een stijgende lijn geweest.

We zullen zien of we het over twintig jaar nog volop over Norman Fucking Rockwell hebben en het album een plek heeft veroverd in de top 250 van MusicMeter.

Of het een klassieker wordt valt nog te bezien, maar een zeer fraai album is het zeker. Bij de eerste keer luisteren lijken veel nummers nog op elkaar, maar bij de tweede keer ligt dat al heel anders. Ieder nummer heeft wel iets bijzonders.

Een carrière lang heeft Lizzy Grant toegewerkt naar dit meesterwerk. Haar (formeel) tweede studioalbum met wereldhit Video Games is een album met goede tracks, maar nog zonder duidelijke muzikale signatuur. Toch waren hierop de contouren al zichtbaar van de sterke tekstenschrijver die terug is te horen op deze plaat. Nummers als het persoonlijke Carmen, het uitermate ironische National Anthem of het afgeven op rijke elite in Off to the Races. Het laatste nummer geeft mooi haar ambigue relatie met rijkdom weer; het deel uit willen maken van de Amerikaanse droom, maar anderzijds helemaal niets ophebben met de nepheid van alle glitter en glamour die ermee gepaard gaat.

Lana is een kei in het observeren en metaforisch bekritiseren van de Amerikaanse droom. Gezien haar levensverhaal is dat niet vreemd. Een rijkeluiskindje wat eigenlijk nooit had hoeven te gaan werken voor haar geld. Toch gestimuleerd door haar ouders een normaal leven te leiden door naar openbare scholen te gaan en zakgeld te verdienen als serveerster. Het heeft haar met twee voeten op de grond laten staan, al dreigde het door buitenmatig alcoholgebruik bijna verkeerd met haar af te lopen (ergo Carmen).

Muzikaal schuift Lana verschillende richtingen op. Is Born to Die nog een echte popplaat, op Ultraviolence en Honeymoon schuift de muzikale richting meer op richting pop noir. Lust for Life is wat dat betreft een stijlbreuk, aangezien Lana op dit album nadrukkelijk flirt met de hiphop door bijvoorbeeld A$AP Rocky uit te nodigen als gastartiest. Met de verder nogal rommelige plaat, mede door een sloot aan producers die zijn ingevolgen om het geluid te bepalen, levert Lana met deze plaat haar slechtste werk af.

Fast-forward naar 2019. De eerste singles verschijnen van Norman Fucking Rockwell en direct is mijn interesse gewekt. Dit is Lana zoals ik Lana graag hoor. Het geluid wordt bepaald door Jack Antonoff die eerder meesterwerkjes heeft afgeleverd. 1989 gaf een nieuwe swung aan Taylor Swifts carrière en met Melodrama werd dé popplaat van 2017 afgeleverd. Zonder nadrukkelijk op de voorgrond te treden bepaalt de Bleachers voorman dus al een tijdje het Amerikaanse popgeluid van de grote sterren.

Antonoff kiest op deze plaat voor een karige productie. Lana haar stem centraal, piano-intro’s en warme synths vormen de basis van dit album. Antonoff weet het beste in Lana naar boven te halen. De eerste stijlbreuk is te horen op de cover Doin’ Time, die dan ook niet door Antonoff geproduceerd is maar door Watt/Perez. Het lichtvoetige popnummer is een goede afwisseling na het stemmige doch geniale begin van de plaat, waarna de plaat weer verder gaat op de eerder ingezette voet.

Favorieten aanwijzen is lastig. Deze hele plaat is een schot in de roos en Lana levert niet alleen haar beste werk af; het kan bijna niet anders dan dat dit de plaat van het jaar wordt.

Ik kijk nu al uit naar het concert in Ziggo. Het is alweer een tijdje geleden dat ik haar voor het laatst zag als de voortekenen me niet bedriegen, kan het wel eens een memorabele avond worden.

Dat zijn mooie woorden van Maartenn. Ik ben minder bekend met het werk van Del Rey maar heb me nadat deze cd me volledig inpakte op youtube ook eens haar voorgaand werk bekeken. En gezien haar setlist denk ik dat de eerste cd van Lana de volgende aanschaf wordt. Ik heb ook nog net tickets voor de Ziggo kunnen bemachtigen en kijk er ook erg naar uit. Ik ben gewend om tussen de oudjes rond te lopen ( was pas nog bij Jethro tull?) maar bij Lana vermoed ik dat het publiek een stuk jonger zal zijn. Heeft ook wel wat?.
Afijn Norman Fucking Rockwell draai ik nu bijna twee maanden dagelijks. Dat zegt toch wel wat.

Licht verslavend dit album.

Grijp er de laatste weken constant naar terug. Album van het jaar. Nu al!

Oranje/gele hesjes pop met een alternatief randje die best goed gemaakt is lijkt me,maar mij voornamelijk erg veilig en saai in de oren klinkt.Weinig dynamiek en het kabbelt uur langzaam voort zonder echte emotie,tenminste dat is mijn ervaring na een aantal luisterbeurten.
De zang doet me af en toe wel een beetje denken aan Melanie (beautiful people),al vind ik Lana Del Rey wel wat beter.
Norman Fucking Rockwell! is echt zo'n album wat het in de hedendaagse maatschappij waarschijnlijk prima zal doen maar ik heb er,op California na (dat vind ik wel een sterk nummer) erg weinig mee.

Voor mij begint dit inmiddels echt een verslavend album te worden. Na acht luisterbeurten ken ik het album inmiddels goed genoeg. Vrijwel zeker komt deze ook in mijn jaarlijstje!

Weer bovenaan de rotatielijst. Ik denk dat iedereen inmiddels wel weet dat dit de plaat van het jaar worden

wat een partij hijgerige zang , dit laat ik even aan mij voorbij gaan

Dat leek in eerste instantie handig, maar inmiddels moet ik vier keer heen en weer lopen

Heel eerlijk gezegd vind ik de reacties hier een tikkeltje overdreven en gehyped. Zijn de composities zo verheffend? Denk het niet. Dat nummertje dat dagelijks de radio's passeert is imho een tandenknarsend overgewaardeerd met strijkertjes en toonladdertjes ballaaderig ding, wat de massa wil horen. Waar de popgeschiedenis al 883 voorbeelden van kent. En de meesten zijn beter.