Roger Hodgson - In the Eye of the Storm (1984)

Een briljante plaat van ex-Supertramp Roger Hodgson. Toen ik 13 was had ik hiervan een opgenomen bandje, dat ik geheel aan flarden heb gedraaid.
5*

Ik verhoog naar 5. Zelden meegemaakt dat de teksten en muziek zo samenvloeiden.

Briljant Album.

Kom opmerklijk vaak dustyfan en fisherking in hetzelfde topic tegen......en ook nog met dezelfde mening......tweeling?

Nee, aankomend Man en Vrouw

En niet dezelfde mening hoor, we hebben een onoverkomelijk verschil van mening en inzicht omtrent Spinvis, David Bowie, Bruce Springsteen, Rolling Stones en Queen. (om er maar een paar te noemen.)

Je vergeet Prince

Ok....knap van mezelf dat ik een relatie hier heb ontdekt.... relatieman gezellig he....pffff. Maar veel naar the wedding present luisteren zou ik zeggen

Werkelijk geniaal album
Roger Hudgson is tevens mijn favo zanger.

6de plek in mijn top 10 krijgt dit album.

Schitterende plaat, 4 sterren.

mooi album echter supertrampo soound voor mij
4,5 sterren

Wat was ik blij dat Roger met dit album uitkwam. Als Supertrampfan vond ik het erg dat ze uit elkaar waren. Maar toen ik The Eye Of The Storm hoorde wist ik het zeker Supertramp bestond nog. Luister bijv. maar eens naar Lover's In The Wind en Al Because Of You. Parels!!!!!!!!!!!

Lovers in the Wind en Only Because Of You had zo van Supertramp kunnen zijn.

Roger Hodgson's 1e schreden op sologebied . Is dit dan een drastische koerswijziging ? eigenlijk niet .
Hodgson doet feitelijk niets anders dan dat hij bij Supertramp ook al deed .
Dit betekent dus knap geschreven melodieuze liedjes met de nodige flair en impact .
Die eigenaardige stem die je haat of omarmt , het is heel herkenbaar eigenlijk , want dit zou zo onder de Supertrampvlag uitgebracht kunnen worden . Minus dan Rick Davies composities en misschien toch wel een beetje die herkenbare sound van de band .
De opener en single In The Eye Of The Storm is 1 van de betere nummers die hij schreef . Prachtige opbouw en opvallend scherp in de thematiek .
Het hele album kent eigenlijk geen zwakke plekken , al vind ik wel dat de titelsong eruit springt .
Het enige wat je Hodgson kunt aanrekenen is een gebrek aan vernieuwing , want die is er praktisch niet . Zijn ex- maatjes van Supertramp deden dat overigens wel met Brother Were You Bound ( positief ) en Free As A bird ( negatief .)
Maar ondanks dat is dit een heel degelijke goede plaat .

Only Because Of You is geniaal. Prachtnummer!!!

FANTASTISCHE plaat. dit is eentje dat JAREN op mijn verlanglijstje stond, de LP vervangen door de CD ... "...Had a dream i was born, to be naked in the eye of the storm..." dat blijft opperklasse, superplaat ...

supertramp was vroeger één van lievelingsgroepen , maar deze cd van roger is toch ook een prachtplaat !

ja, only because of you is geniaal !!!

Tsja. Wat zal ik eens.

Roger Hodgson had veel kritiek op z'n Supertramp collega's omdat deze zich niet zo uitsloofden voor zijn nummers als dat zij deden voor de nummers van zijn compaan Davies.

Ik heb alle Supertramp cd's behalve de eerste twee en sinds hij dat heeft gezegd luister ik altijd met één oor naar al hun successen, in een zoektocht naar opzettelijke misslagen, snaren die springen of valse noten die worden gespeeld.

Het is natuurlijk niet waar, niet eerlijk ook om te zeggen. Maar het gaf wel aan, dat Hodgson niet zo'n teamspeler was en dat bij de breuk tussen hem en de band Davies automatisch Supertramp in zijn schoot kreeg geworpen.

Het was ook kritiek van ná ...Famous last words..., de laatste studio-cd met Hodgson. Ten tijde van Breakfast in America heb ik hem er niet over gehoord.

Hodgson was ook niet mijn favoriet binnen de band, gebiedt de waarheid mij te zeggen. Een macrobiotische, lijkbleke, betweterige en chagerijnige man bij wie je het lachen al bijvoorbaat verging.

Dat neemt niet weg, dat ik over zijn werk bij Supertramp weinig negatiefs zal zeggen. Sterker nog, ik vind zijn uitvoeringen in samenspel met de groepsleden eigenlijk beter dan deze eerste solo-cd, waar hij eindelijk de vrije hand heeft in zijn doen en laten.

Hij was dan wel fysiek verlost van zijn hamburger-etende ex-collega Rick Davies, psychologisch gezien was het volgens mij toch prettiger dat zijn schrijfsels ook af en toe eens werden doorgenomen door iemand die er óók verstand van had en die soms ook enige aanvullingen of zelfs verbeteringen aanbracht.

Zo achter gesloten deuren, verder ongezien door het grote publiek.

Die hand wordt node gemist op In the eye of the storm.

Ik kocht de LP direct na uitkomst, het moest een ware sensatie zijn. Aanvankelijk deelde ik die mening ook wel en ten tijde van het uitbrengen van de eerste Supertramp cd zonder Hodgson (Brother where you bound) heb ik zelfs nog gecompileerd met de beste nummers, om en om, zodat het net leek of er een nieuwe Supertramp cd mét Hodgson was uitgebracht.

Maar al snel hierna verdween Hodgson eigenlijk uit het zicht, met de compilatie er bij. Brother where you bound bleef sterk overeind staan, al die jaren. En toen de operatie LP's vervangen door cd's aanving, heeft het tot vandaag geduurd voordat ik eindelijk de cd dan in handen had.

Een hernieuwde kennismaking wil nog wel eens vruchten afwerpen maar ik ben er nog steeds niet ondersteboven van.

Hodgson heeft al zijn compositorische kruit verschoten tijdens zijn Supertramp periode en hij moet op In the eye of the storm alle zeilen bijzetten om dat niveau bij benadering te halen. Hij compenseert het door vrij stevig uit te pakken en een wat hoger tempo aan de dag te leggen, het mag niet baten.

Hij begint overigens helemaal niet slecht (Had a dream) en eindigt zelfs buitengewoon sterk (Only because of you), maar daar tussenin rammelt het wat mij betreft aan alle kanten, elke song duurt veel te lang, is niet leuk catchy met name nummers als Hooked on a problem en Give me love, give me life.

De opvolger Hai hai heeft het bij mij niet meer gered.

Door alleen Had a Dream & Only Because of You te noemen vergeet je In Jeopardy, wat ik een ijzersterk nummer vond en vind & Lovers in the Wind: gewoon een mooie 'Supertramp' ballad en ook zeker niet te lang. De andere 3 nummers zijn (heel) aardig. Dat levert 4 a 5 goede tot uitstekende nummers op die dit album toch tot een hoog niveau tillen.

Ik was in 1984 aangenaam verrast dat Roger Hodgson ook solo dit Supertramp niveau haalde en ben dat in 2010 nog steeds, nu ik dit album eindelijk weer eens terug hoorde. En of hij nou microbiotisch eet en chagrijnig is, maakt mij dan weinig uit. Alleen jammer dat hij in oktober niet meekomt voor hun concert in Nederland.

Na nog een paar keer draaien wil ik toch nog 2 nummers eruit lichten. Give Me Love Give Me Life is een heerlijk catchy Supertramp nummer, dat eindigt als een Jon & Vangelis song. Je hoort zelfs wat Music van John Miles terug.

En dan I'm Not Afraid: dat is een klassieke Supertramp song, maar dan meer - en dat is opvallend - een Rick Davies song. Maar dan dus uitgevoerd door Roger Hodgson. Ook erg goed.

Dit album is kortom niet te missen voor mensen die Supertramp maar een beetje goed vinden. Het staat hier op Musicmeter in de top 50 lijst van 1984 en dat is meer dan terecht.

Eens met de analyse van musician (fraaie details in dat verhaal!), zij het dat mijn waardering voor het album een stuk lager ligt. Ik hoor hier vooral de zelfverklaard miskende artiest die geen artiest meer is.

Waar zijn inbreng op Crime of the Century sprankelt en frisheid geeft, voelt het herhalen van het stramien (het terugkerende ritme van Dreamer) op dit album loodzwaar aan. En Only Because of You is toch niet meer dan een pathetische poging tot een 2e Fool's Overture. Natuurlijk was dit een album met de tijdgeest tegen, maar het lijkt gewoon of ik het ´chagrijn´ (zie recensie musician) er doorheen hoor. Het kan ook anders: de overgebleven Supertrampers hebben hierna toch nog wel een prima album neergelegd.

Je hebt gelijk ook, ik zat te hoog met m'n aantal sterren. Een halfje er af.

Ach.........de solo carrière van Roger Hodgson is nooit enigszins succesvol geworden terwijl het met Supertramp ook niet bijster succesvol is vergaan na zijn vertrek.

Tekenend is het feit dat hij regelmatig optredens geeft met alleen maar Supertramp nummers. Blijkbaar realiseert hij zichzelf ook dat hij na het verlaten van Supertramp nooit meer iets heeft gemaakt wat aan die band kan tippen. En wat een neus heeft die man eigenlijk zeg, dat viel me toen niet op.
Mooi is wel dat zijn stem en optreden nog wel dezelfde kwaliteit als 1979 hebben, en hij lijkt minder chagrijnig.

YouTube - Hide in Your Shell singer Roger Hodgson

Ik ben ook een halfje gezakt in mijn beoordeling . Toevallig vorige week nog eens gedraaid , maar halverwege zakt het album toch wat in . De frisheid en de scherpte van zijn Supertramp-liedjes is hier lang niet altijd aanwezig .
En devil-hunt heeft zeker een punt als hij zegt dat Hodgson live vooral terugvalt op Supertramp nummers , wat ook niet helemaal voor niets is .

De man heeft absoluut talent en slecht kan ik dit album absoluut niet vinden , maar het is te veel voortborduren op iets wat we al konden .
De combi Davis /Hodgson werkte veel beter . De heren hielden elkaar scherp , noem het een soort concurentiestrijd , maar het werkte in hun goede tijd zeker .

Het intro van deze cd had ook van Roger Waters kunnen zijn. Ben een groot bewonderaar van Supertramp. Helaas vernieuwen ze niet genoeg naar mijn smaak. Dat is ook het geval met dit soloalbum Roger. Zeker geen slecht album maar als je zin hebt in de muziek van Supertramp grijp je minder snel naar dit album. Is meer voor de liefhebber welke alles van Supertramp in zijn collectie wil hebben.

Dit album is inderdaad gewoon een supertrampplaat zonder alle andere leden van Supertramp. Geen probleem, over het algemeen vind ik de nummers die Roger Hodgson in de tijd van supertramp zong altijd meer emotie hebben dan die van Davis. Toen ik lovers in the Wind voor de eerste keer hoorde, kon ik niet anders dan dat nummer telkens opnieuw opzetten(Lp-tyd) Toen ik ook nog in aanraking kwam met Only because of you durf ik zelfs te zeggen dat dit album wel heel dicht in de buurt komt bij crime of the century. Het enige minpuntje van dit album vind ik "give me love, give me life". Dat nummer komt op mij over dat Hodgson niet helemaal wist welke kant hij op moest met dit lied.
Overigens was ik in 1996 ergens in het binnenland van Griekenland. Het enige wat ik daar toen hoorde was griekse muziek. Te voet kwam ik daar in een bergdorpje aan, Bek af van de loodzware voettocht. Op het kleine dorpsplein was een heel klein cafeetje. Ik liep daar naar binnen"' zin in een lekkere Ouzo " schalt daar zo maar uit het niets een nummer uit de speakers, waarvan ik dacht "He, dat is raar dat heb ik ergens op Elpee staan" Na een halve minuut begon het tot me door te dringen dat dat nummer"in Jeopardy"was. Bizar, nog nooit op de nederlandse radio gehoord en daar in een achteraf dorpje in Griekenland wisten ze ineens wat ze me voor muziekvitaminen moesten geven. Ik heb de rest van de voettocht op wolken gelopen en was niet meer bij te houden, Bedankt Roger!!

Give Me Love, Give Me Life doet me denken aan Hide In Your Shell en Only Because Of You aan Don't Leave Me Now.
Had A Dream aka Sleeping With The Enemy aka In The Eye Of The Storm en In Jeopardy zijn mijn favoriete nummers op dit album.

Nee, die Rick Davies was een vrolijke frans.

In the Eye of the storm, tja...ligt toch wel dicht tegen supertramp aan, maar haalt het niet bij die band.
Typisch zo'n geval van koppigheid. Want zowel Davies als Hodgson waren samen stukken beter dan zonder elkaar.
Wel ligt mij voorkeur duidelijk bij Roger Hodgson. Die man heeft zulke mooie muziek gemaakt met hele mooie vaak diepere teksten, vooral in de periode 73-80. Dat is toch wel een applaus waart dacht ik zo.

Ik denk uiteindelijk wel dat Hodgson de meest memorabele liedjes in Supertramp heeft geschreven.
Maar Davies kon er ook echt wel wat van hoor, maar die was in muzikaal opzicht wat zwaarder op de hand.
Hodgson bracht wat meer frivoliteit in zijn liedjes, al zijn de lyrics dat vaak helemaal niet.

Fijne plaat van Roger. Gewoon Supertramp zonder Rick..

4*

Al je een tijdje geen Supertramp gedraaid hebt dan is dit toch een prima album.

Maar dit is Supertramp toch niet !? Hodgson kan wel een paar aardige songs produceren, heeft vaak goede teksten geleverd, maar die zijn hier toch wel erg matigjes neergezet vergeleken met de Supertramp-albums. Zelfs "...famous last words"(1982) klinkt nog een stuk interessanter. Hodgson heeft zich verkeken. Dacht altijd al dat Supertramp alleen op hem draaide maar valt hier door de mand. Noem nou nog eens een fatsoenlijk vervolgalbum van de man. Het zat er niet in en we kunnen ook weinig meer van hem verwachten.