menu

Neil Young & Crazy Horse - Colorado (2019)

mijn stem
3,52 (65)
65 stemmen

Canada / Verenigde Staten
Rock
Label: Reprise

  1. Think of Me (3:02)
  2. She Showed Me Love (13:36)
  3. Olden Days (4:04)
  4. Help Me Lose My Mind (4:14)
  5. Green Is Blue (3:48)
  6. Shut It Down (3:43)
  7. Milky Way (5:59)
  8. Eternity (2:43)
  9. Rainbow of Colors (3:35)
  10. I Do (5:37)
totale tijdsduur: 50:21
zoeken in:
avatar van philtuper
RoyDeSmet schreef:
(quote)


Om tot de kern te komen: vanaf Prairie Wind inderdaad.

Top!

avatar van harm1985
2,5
Eerlijk gezegd begin ik die prekerige 'we moeten de aarde redden'-teksten wel een beetje beu aan het raken. Met Rainbow of Colors doet hij er nog een schepje bovenop: 'we zijn allemaal mensen, iedereen is welkom'. Écht revolutionair was het geweest als hij voor anticonceptie en abortus als oplossing voor het zogenaamde klimaatprobleem had gezongen. Qua sound is dit een best prima album, teksten zijn een beetje hit and miss. She Showed Me Love had een pak korter gekund. Ik begin met 2,5*.


2,0
Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: bvb Weld is de absolute hemel voor mij dus ik ben een Crazy Horse fan (en natuurlijk ook een Neil Young fan) maar op dit album heb ik geen enkel nummer gevonden dat mij compleet overtuigde. En misschien als introductie: het prekerige dat inderdaad heel erg speelt op deze plaat stoort mij niet zo erg zolang de muziek maar goed is.

Ik zal beginnen met het langste nummer, She Showed Me Love. In tegenstelling tot een paar commentaren hier boven had ik hier een goed gevoel in het begin bij. Het nummer begint goed en ontwikkelt zich iets voor de helft in een goed gitaarjam en je denkt als gitaarliefhebber: dit komt goed: de rest zal gewoon fantastisch ontsporen zoals een goeie Crazy Horse jam doet. Maar nee: vanaf de tweede helft (dus meer dan de helft) gebeurt er gewoon niets: hij blijft gewoon She Showed Me Love herhalen op een eigenlijk heel vervelende manier. Maar hier zingt hij eigenlijk redelijk goed.

Dan is er Green Is Blue aan het ander eind van het spectrum: een goede song, een heel mooie piano riedel maar dus absoluut geen Crazy Horse track. Maar dat is niet erg maar het nummer wordt compleet verpest door de heel dunne zang door old Neil.

En dat gaat zo door voor de hele plaat: soms is de gitaar of het nummer zelf heel goed maar is de zang beneden alle peil of de zang is ok maar gaat het nummer naar nergens. En soms zijn beide niet goed zoals op het eerste nummer Think Of Me of het laatste nummer I Do en dan zou je kunnen zeggen: de breekbaarheid van deze nummers maakt iets goed. Maar nee: ze zijn gewoon te zwak om goed te zijn.

In ieder geval: het blijft een Neil Young plaat, dus blijft een plaat om te koesteren, maar sorry het is zeker niet zijn beste en ik blijf een beetje twijfelen of hij ooit nog een goeie zal maken (ik ben de eerste om te hopen op het tegendeel).

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Neil Young & Crazy Horse - Colorado - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Neil Young & Crazy Horse - Colorado
Neil Young probeert het maar weer eens met zijn oude liefde Crazy Horse en het pakt geweldig uit

De combinatie van Neil Young en Crazy Horse staat lang niet altijd garant voor goede albums, maar vaak is er die bijzondere chemie die je ook weer hoort op Colorado. Neil Young en zijn band trokken naar een oud goudzoekersdorp op ruim 2000 meter hoogte, maar klinken net zo loom en gruizig als in de Californische woestijn een aantal decennia geleden. Crazy Horse heeft een impuls gekregen door het toetreden van jonkie Nils Lofgren (geboortejaar 1951) en het geweldige gitaargeluid van de band inspireert Neil Young tot een aantal prima songs, waarin de muzikant op leeftijd zich ouderwets boos maakt om alles dat we doen om de aarde ten gronde te richten. Zomaar één van de beste Neil Young albums in vele, vele jaren.

Ruim 50 jaar geleden maakte Neil Young voor het eerst een album met zijn band Crazy Horse. Het in 1969 verschenen Everybody Knows This Is Nowhere was ook meteen één van de beste albums van Neil Young en zijn inmiddels legendarische band en werd wat mij betreft alleen voorbij gestreefd door het tien jaar later verschenen Rust Never Sleeps, dat behoort tot de klassiekers in het oeuvre van de Canadese muzikant.

De combinatie van Neil Young en Crazy Horse stond zeker lang niet altijd garant voor goede albums. Het afgelopen decennium maakten Neil Young en Crazy Horse er tot dusver twee, waarvan Americana één van de slechtste Neil Young albums van de afgelopen tien jaar was en Psychedelic Pill één van de beste.

Beide in 2012 verschenen albums worden nu gevolgd door Colorado, dat volgt op een aantal soloalbums en op een aantal albums met Promise Of The Real, de band rond de zonen van Willie Nelson. Neil Young is de 70 inmiddels dik gepasseerd en hetzelfde geldt voor de meeste leden van Crazy Horse (leden van het eerste uur Billy Talbot en Ralph Molina zijn nog steeds van de partij), die dit jaar zestiger Nils Lofgren verwelkomden als nieuw lid van de band. Het is de terugkeer van een oude bekende, want de huidige gitarist van Springsteen’s E-Street Band speelde aan het begin van de jaren 70 als jonkie ook al een paar keer in de band van Neil Young en is te horen op de man’s beste platen.

Of het aan Nils Lofgren ligt weet ik niet, maar op Colorado klinken Neil en Crazy Horse weer verrassend geïnspireerd. Colorado werd opgenomen in de gelijknamige Amerikaanse staat in een dorp op hoogte dat in het verleden vooral goudzoekers aantrok. Het album klinkt echter of het in de Californische woestijn is opgenomen. Het tempo op het album ligt laag, het geluid is broeierig en het gitaarwerk zo ruw en gruizig als je van een Neil Young album met Crazy Horse mag verwachten.

Er is de afgelopen tien jaar veel gemopperd over de zang van Neil Young, maar in de ijle lucht van Colorado klonk het prima en raakt hij af en toe ook een verrassend zuivere noot. Neil Young is nooit een heel groot zanger geweest en klinkt op Colorado hier en daar ook weer behoorlijk onvast, maar de rocker op leeftijd klinkt ook gedreven, net als zijn band, die er wederom in slaagt om het uit duizenden herkenbare en zo geliefde Crazy Horse geluid te produceren.

50 jaar na Everybody Knows This Is Nowhere, 40 jaar na Rust Never Sleeps en 28 jaar na het ook uitstekende Weld mag je van Neil Young en Crazy Horse geen onbetwiste klassieker meer verwachten, maar Colorado is zeker niet minder dan het zeven jaar oude Psychedelic Pill en is daarom wat mij betreft het beste Neil Young album in heel wat jaren.

Neil Young & Crazy Horse laten op Colorado horen dat ze hun wilde haren nog niet kwijt zijn. Dat hoor je uiteraard in het schurende en gruizige gitaarwerk op het album, maar je hoort het ook in de teksten, waarin Neil Young zich ouderwets kwaad maakt over alles dat er fout gaat in de wereld in het algemeen en met het klimaat in het bijzonder.

Zeker als de band de tijd neemt voor soleren is het gitaarwerk van Crazy Horse onweerstaanbaar, maar ook de songs met een kop en staart spreken me meer aan dan ik op voorhand had verwacht. Gewoon weer een prima album van Neil Young en de band waarmee ik hem het liefst hoor. Het mag best een prestatie van formaat worden genoemd. Erwin Zijleman

avatar van henk01
Wel de juiste cd bij het hoesje gedraaid?

avatar van erwinz
4,0
henk01 schreef:
Wel de juiste cd bij het hoesje gedraaid?

Jazeker

avatar van Ducoz
4,0
Puntje bij paaltje heb ik het album nu zo'n 10 keer beluisterd. Ik blijf bij mijn punten, er zitten inventieve stukken in; stukken waar de Crazy Horse formule 'sparkt' zoals het dat jaren geleden deed.

Ook zijn er momenten waarop het iets minder loopt, maar nergens wordt het slecht. Nergens bekruipt de gedachte dat het een van de mindere is van de laatste jaren..

Waar ik wel een kanttekening bij wil zetten is de manier van opnemen. Young doet alles live en dat hoor je er vanaf. Hij schaaft niks bij, laat de songs eigenlijk zo zoals ze voor het eerst uit de instrumenten komen etc. Daar valt wat voor te zeggen.
Wat dan wel jammer is, is dat 'Truth Kills' een bonus track is.. en pak weg de beste track van drle plaat had kunnen zijn. Vocaal en muzikaal ook de beste. Zij het dat het niet echt een Crazy Horse nummer is.. maar daar hoor je dat die andere kant van Young nog wél aanwezig is.

avatar van henk01
Lang geleden dook Neil Young de sombere nachten in om ‘Tonight’s The Night’ op te nemen, onder invloed van liters tequila om zo het verlies te verwerken van Crazy Horse-gitarist Danny Whitten en roadie Bruce Berry, beide overleden aan een overdosis. Nu, zesenveertig jaar later, beslist hij ineens dat opnieuw te doen met dezelfde bezetting van toen. Ralph Molina en Billy Talbot op drums en bas, zoals het altijd geweest is, en Nils Lofgren op gitaar. Dat laatste maakt het net iets anders dan de vorige Crazy Horse-platen, waarop gitarist Frank ‘Poncho’ Sampedro sinds 1975 Neils rechterhand was.

Dat kwam zo. in 2014 speelde Neil zeven shows met Crazy Horse. Poncho werd om niet heel duidelijke redenen vervangen door Lofgren en het was daar dat “the magic happened”. Volgens Lofgren zei Neil na één van die concerten dat hij iets voelde dat hij jaren niet meer gevoeld had en hij voegde eraan toe dat hij meteen nieuwe songs wilde gaan schrijven. Zo geschiedde. Neil stuurde Lofgren steeds meer demo’s toe en nodigde hem uiteindelijk uit in de studio in Colorado, waar Young met zijn echtgenote, actrice Daryl Hannah, woont.

Neil was, zoals altijd, de man met het plan: hij wilde geen hoofdtelefoons gebruiken, de muzikanten moesten naar elkaar kijken tijdens het spelen, elkaar goed horen en die oude analoge mixconsole van ‘Harvest’ moest van onder het stof worden gehaald en aangesloten op het digitale systeem. In zijn hoofd had hij het allemaal mooi op een rij, maar de communicatie tussen de nieuwe en de oude technologie zorgde vaak voor problemen en lange wachttijden, waardoor Neil zich ging ergeren. Dat zie je in ‘Mountaintop’, de film over het opnameproces. Toch vormden de problemen geen al te grote hindernis, want de plaat geraakte sneller klaar dan verwacht. Na elf opnamedagen zouden ze er nog aan voortwerken, maar op de elfde dag zag Neil dat het goed was. Het klonk zoals het moest klinken, met de ruwe gitaarsound die hij voor ogen had. Neil tevreden, wij tevreden, want het is een sterke plaat geworden.

‘Colorado’ opent straf met Think Of Me. Een goed bij stem zijnde Neil in de sfeer van Prairie Wind, geruggesteund door de typische Crazy Horse-samenzang. En opvolger She Showed Me Love is meteen een klepper van een slordige dertien minuten, die halverwege al een halt had kunnen worden toegeroepen. Maar Neil gaat door, als in een soort mantra. Misschien wel een genezende mantra voor zijn ex Peggy, de moeder van zijn zoon Ben, die hij verloor aan kanker. Wie zijn wij dan om te emmeren over dertien minuten?

Neil is steeds meer begaan met het milieu. De teksten over dat onderwerp kunnen al eens flauw en naïef zijn. Dat is bijvoorbeeld het geval in het sombere Green Is Blue, maar door de mooie samenzang en de ‘Twin Peaks’-bas, die perfect in evenwicht is met Lofgrens gitaar, is het toch een sterke song. Naast droevig wordt Neil soms ook heel boos. Dan grommen de gitaren heerlijk, hetgeen in Shut It Down aankomt als een hoef in je gezicht. Heerlijk, want bij een nieuwe Crazy Horse-plaat hoop je toch altijd weer op het meer stevige werk. Om die reden verdient ook Help Me Lose My Mind een mooi plekje in Neils paardenstal.

Eternity, met – hou je vast – Nils Lofgren op tapdance en Rainbow Of Colors zullen hopelijk ooit hun dienst bewijzen in een musical over Neil Young, maar op deze plaat hadden ze niet moeten staan. Liever hadden we nog enig gegrom en feedback in de plaats gekregen. Gelukkig eindigt de plaat wel in schoonheid met I Do. Zo breekbaar gezongen. En je weet niet eens voor wie hij het zingt. Gaat het over God? Of is het opnieuw een ode aan Peggy, die blijkbaar toch weer vaak ronddwaalde door zijn gedachten, toen hij het album schreef en opnam? Misschien komt het antwoord op die vraag met de tijd, tijd die wij dezer dagen graag vullen met het luisteren naar ‘Colorado’, een degelijke Crazy Horse-plaat. En wat Peggy betreft, long may she run.

avatar van Ducoz
4,0
henk01
Poncho brak zijn hand.
Crazy Horse Guitarist on Mend from Broken Hand - relix.com

Niet heel veel later was hij 'ineens' met pensioen.

avatar van WoNa
4,0
Mooi hoe de meningen scherp uiteenvallen hier boven.

Voor mij is het heel makkelijk. Ik zit a) te luisteren naar een plaat van ome Neil met Crazy Horse zoals ik hem wil horen en b) hij bevalt gewoon heel erg goed, maar c) ook deze ga ik (weer) niet kopen.

Neil Young heeft er een straf tempo in zitten de laatste jaren en ja, dat heeft ook heel matige platen opgeleverd, maar ook een aantal die beslist en goede aanvulling van oeuvre zijn. Het feit dat ik genoeg platen van hem in huis heb, waar onder heel matige uit de jaren 80, wil niet zeggen dat ik zijn recente output niet waardeer. 'The Monsanto Years' vond ik heel sterk zelfs. Bevlogen en op dreef. Dat geldt ook voor Colorado. De man heeft wat te zeggen en rommelt heerlijk in de mid-tempo rock waarop hij toch een soort van patent heeft gevestigd. De verrassingen zitten aan de twee uiteinden van de plaat, waar hij atypische Crazy Horse muziek uitbrengt, maar van niveau.

Zijn stem, ja, die is duidelijk "roadworn" om het zo maar te noemen. Nu is Neil Young nooit een kandidaat voor het kerkkoor geweest, maar zijn stem is hier en daar uiterst dun. Dat past bij Colorado. Het album rammelt, soms lijken het meer repetities dan nummers. Dat doet niets af aan de kracht er van. Colorado straalt iets uit, wilskracht en dat komt bij mij positief over. Zelfs die 13 minuut zoveel van 'She Showed Me Love' vervelen geen seconde. Geen idee waarom, want helemaal niemand anders komt bij mij met zoiets weg. Ome Neil wel.

Misschien zit het ook in het feit dat ik 's mans best gewaardeerde platen minder hoog inschat. Hele delen van 'Harvest' kom ik niet door heen en 'Tonight's The Night' kan ik nauwelijks naar luisteren. 'Colorado' wel, graag zelfs, merk ik. Sterker, als de LP niet zo achterlijk geprijsd was, € 60,=, had ik hem waarschijnlijk gekocht vandaag. Nu niet dus. (Het werd daarom 'Ode To Joy' van Wilco.)

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

avatar van Cor
3,5
Cor
Er gebeurt toch altijd wel weer wat als Young en The Horse weer samen hun instrumentatie ter hand nemen. Die uit duizenden herkenbaar wat bonkige en stoepende stijl, waarbij Young zn gitaar bekrast en aan flarden plukt. Het is een soort onverwoestbare chemie. En die leidt tot heel behoorlijke tot goede songs. Nog steeds relevant.

avatar van blaauwtje
3,0
Na 7 jaar weer een nieuwe Young met Crazy horse, ik had me voorgenomen niets meer van Young te kopen, deze heeft me toch weer over de streep getrokken, iets wat helemaal op het conto van lofgren komt, ik heb een zwak voor deze artiest, die vooral gedijt in de schaduw van een bandleider.

Eerlijk is eerlijk ik had niet gedacht dat Neil nog met dit zou komen, eigenlijk wouik de vinyl versie kopen, maar de woekerprijzen hebben me tegen gehouden, 50 euro voor een lp , hoegek zijn we met elkaar ?.

Blijft over deze cd die ik nu een paar keer heb gedraaid, het is al vaker aangehaald, Neil komt weg met dit soort opnames, veredelde demo’s die een bezorgde Young laten horen, over het milieu, over de vergankelijkheid van het leven, hij heeft immers afscheid moeten nemen van de moeder van zijn kinderen, het geeft Colorado iets ontroerends, iets sympathieks waardoor je met twee of twee en een halve ster Young net iets te kort doet.

Al met al past deze Colorado in het rijtje platen die hij met Crazy Horse opnam, de eerste al weer 50 jaar geleden, ik heb in 82 Young zien optreden met Lofgren, als dat weer mag gebeuren hoop ik erbij te zijn, op de eerste rij wel te verstaan.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:37 uur

geplaatst: vandaag om 08:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.