Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

The Basement Tapes, dat moet zowat mijn favoriete Dylan zijn.

Vind ik ook erg mooi. Maar die is wel anders dan Blonde On Blonde.

Dat is toch die plaat met The Band?

Deze vind ik niet veel aan, teveel wisselingen in sfeer. Heb deze al vaak geprobeerd, maar het eerste nummer bederft bij mij gelijk het plezier van het verder luisteren van dit album al. Al staan er verderop nog best een paar mooie nummers.

Heb ook al vaak aan The Basement Tapes gedacht.

Kan maar zo zijn dat het iets voor mij is.

Wat mij betreft heeft Bob geen vergelijkbare plaat gemaakt. Een Highway 61 vind ik een behoorlijk verschil.

The Basement Tapes komen dan misschien nog 't dichtste bij. The Band heeft daar wel een vinger in de pap waardoor de muziek wat afwijkt.

Evengoed een cd die mij een aantal luisterbeurten nodig heeft gehad. En nog blijft het een cd waar ik echt voor in de stemming moet zijn. Geen achtergrondmuziek in ieder geval.

Die mondharmonica snerpt echt door de boxen!

Een van de grootste groeiers in mijn collectie. Bob dylan begint steeds meer een van mijn favoriete artiesten te worden!

Heeft er iemand ervaring met katten en dit album?

Mijn kat wordt helemaal knettergek als ik deze muziek opzet. Begint te mauwen, onrustig heen en weer te lopen, kopjes te geven en zachtjes te bijten. Zet ik de muziek af, dan is het voorbij. Waarom? Ik begrijp er niks van. Wel vrij bizar

Katten zijn net mensen, ik begrijp jouw kat wel. Katten houden van schoonheid en niet van valst gepiep en zeurderig gezang.
Je doet je kat waarschijnlijk meer plezier met David Sylvian of de wat rustigere nummers van Bowie. Mijn beide Britten reageren daar met gespin op. Maar als Dylan op wordt gezet rennen ze met hoog gemiauw de kamer uit.

Ja, dat laatste zou ik van die van mij ook verwachten (ik heb weleens vaker iets opgehad dat niet zo beviel, neem White Light, White Heat van The Velvet Underground ). Maar nu begon ze juist tegen mij aan te mekkeren Maar ik denk dat ik het al weet: misschien komt het door de kou, buiten. Nouja, ik was gewoon even verbaasd, want het was nogal apart gedrag.

Dat met die katten is het zelfde als head bangers bij metal muziek, gaat van zelf.

Mekkeren = gewoon mee zingen met Visions of Johanna.
Heen en weer lopen = is gewoon marcheren op Rainy day woman.
Kopjes geven = De lieflijke schoonheid van Just like a woman.
Zachtjes bijten komt door: Sooner or later , duidelijk toch.
Miauwen onstaat tijdens Sad Eyed Lady of the Lowlands, omdat het al weer bijna afgelopen is.

Tja en anders is het dan toch die verschrikkelijke kraaienstem van Dylan

Misschien hier even inleven Andrew Lloyd Webber & Trevor Nunn - Cats: London Cast (1981)

Sad Eyed Lady of the Lowlands is vandaag alweer 47 jaar oud !

Link

Heerlijk album! mijn 2de Dylan-cd na ongeveer 2 jaar enkel naar Highway 61 geluisterd te hebben. Er hangt echt een leuke sfeer op deze plaat, vooral qua instrumentatie dan want de lyrics heb ik nog niet nader opgezocht. 4* voor nu met 1, 6 & 14 als favo tracks.

Een tijd gehad dat dit mijn minst favoriete Dylan was van de albums uit 1965/1966 . Van de week heb ik deze voor een appel en een ei gekocht op CD. Is dit niet de 1e dubbelaar uit de popmuziek? In ieder geval vind ik het heerlijk om lekker ontspannen naar te luisteren, hoewel de zang/mondharmonika mij soms wat irriteert; de paar songs waar ik dat het meest heb skip ik. Over blijft toch een heerlijke dubbelaar en met recht weer een Bob Dylan classic, rijk aan kleur en fleur (met van alles wat). Ook al heb ik niet altijd zin in om naar Dylan te luisteren, de man is toch 'one of a kind' en één van de invloedrijkste popmusici.

Wat nummers kort bespreken; de veel besprokenen opener is ook niet zo mijn ding, een melige song. Pledging My Time is meer mijn pakkie an, een blues á la Dylan. I Want You vind ik een prachtig, eenvoudig liefdesliedje (maar rijk aan klankleur) die alleen Dylan kon maken. MIjn favoriete nummer is een blues(rock) , nml. Leopard Skin Pill Box Hat, met een Bob Dylan zelf op de snerpende gitaar. Just Like A Woman is weer zo'n mooi liedje. Most Likeley vind ik ook een lekker 'galopperend' nummertje, ook met die akkoordenprogressie. Het folky 4th Time Around vind ik ook zeer aangenaam, ook met die toevoeging van een mandoline(?). Dan weer een blues-rock, met dat heerlijke 'figuurtje' van gitaar en mondharmonika na elk couplet. Het lange afsluitnummer moet ik nog beluisteren, maar ik vind het buiten dat al een een echte classic, al is niet alles zo aan mij besteed (bij welke dubbelaar heb je dat wel?). Echter, het gaat niet om mijn smaak, maar wel om de conclusie dat dit één van dé albums uit de popmuziek is.

Die ( wat valsige ) lead-gitaar is Dylan zelf ......

Ok, ik las ergens dat het Robbie Robertson was;ik kan het voortaan beter even zelf checken . Bedankt voor de juiste info.

Een klassieker qua invloed en teksten natuurlijk, maar muzikaal gezien is Dylan me toch wel wat te oubollig. Heb altijd wel wat moeite om me in een bepaalde tijdsgeest te plaatsen en met dit album is het helaas niet anders. Een keer geluisterd en meer hoeft niet.

Ik was er ook nog niet tijdens BOB, maar ik snap je opmerking wel, ook gezien je leeftijd. Iemand anders waardeert het misschien qua muziek wel rond jouw leeftijd. Ik als oudere jongere heb overigens geen moeite met de huidige muziek (hoewel), maar ik maak het dan ook bewust mee, alleen wel met veel meer muziekbagage wat waarschijnlijk ook wel (wat) mijn mening kleurt. Misschien denk je er over 10 jaar anders over dit album, ook afhankelijk wat je nu/dan wel of niet kent van bijv. de 60's.

Dat idee heb ik ook wel inderdaad. Aangezien Dylan wel erg orgineel en eigenwijs is gaat dat denk ik wel goed komen. Zijn de twee belangrijkste factoren van een goede muzikant in mijn ogen.

Hoe kom je aan die informatie, Droombolus?

Overigens er staat op Bob Dylan - The Bootleg Series Vol. 7 een geweldige alternatieve take van dit nummer.

Ik las op Wiki datDylan op de uiteindelijke versie alleen de eerste 12 maten deed, dus dan niet de solo. De vraag is in hoeverre dat betrouwbare informatie is. Feit is wel dat Dylan nogal wat takes van dit nummer heeft gedaan met diverse sessiemuzikanten, maar steeds niet tevreden was.

Ik hoor in de song overigens duidelijk 2 gitaren; de ene wat de 'droger'/cleaner, de andere meer 'snerpend' dus.

Wiki is inderdaad niet echt betrouwbaar. Bovendien geeft Wiki niet de bron die deze informatie heeft verschaft.

De versie van Leopard-Skin Pill-Box Hat die op BOB staat is opgenomen in de vroege ochtend van 10 maart 1966. Michael Krogsgaard is voor zover bekend de enige Dylanoloog die direct toegang heeft gekregen tot de kluizen van Sony en heeft alle tapes uit de jaren 60 en 70 bekeken (meerdere tapes ook beluisterd). Volgens Krogsgaard waren de volgende sessiemuzikanten op 9 en 10 maart aanwezig in de studio:

Charlie McCoy (guitar, bass and trumpet), Joseph A. Souter Jr. (guitar), Kenneth Buttrey (drums), Al Kooper (organ), Robbie Robertson (guitar), Wayne Moss (guitar) Henry Strzelecki (bass), Hargus Robbins (piano) and Wayne Butler (trumpet).

Ik weet niet precies van Droombolus bedoelt met de "wat vadsige lead-gitaar" maar behalve Robbie Robertson en Bob Dylan zouden ook Charlie McCoy, Joseph A. Souter Jr. en Wayne Moss daarvoor in aanmerking kunnen komen. En inderdaad je hoort meer dan 1 gitaar tijdens Leopard-Skin...

Maar goed misschien heeft Droombolus nog andere informatie en kan hij hier een licht over laten schijnen.

Overigens is er op 10 maart slechts 1 versie opgenomen van Leopard. Eerder werden op 25 januari 1966 twee takes opgenomen van dit nummer (waarvan de eerste op The Bootleg Series Vol. 7 staat), op 27 januari vier takes en op 14 februari maar liefst 14 takes (waarvan 8 volledige). De versie van 10 maart is de laatste studio-take van dit nummer...

Ja, laten we zijn 'verhaal' eens horen. Overigens geloof ik het best dat het Dylan was, maar ik ben ook wel nieuwsgierig waar hij dat heeft 'gevonden'. Ik heb de remaster op CD,maar die verschaft per nummer geen info.

Ik las op een andere bespreking op de Engelse Wiki dat Robertson op het linker stereo kanaal de 'solo' zou hebben gespeeld;tegenstrijdige info dus en er zijn op BOB ook wel wat onduidelijkheden over verscheidene nummers en de personele invulling daarop.

Ah ! Ik ben nog van de pre-internet generatie en ga gewoon simpelweg voor de informatie die ons vanuit oude tijden is toegekomen via de platenhoes. Ook in boekje van mijn huidige CD staat het trouwens gewoon bij de credits: Bob Dylan - Harmonica & Lead Guitar ( on Leopard-Skin Pill-Box Hat ).

Je hebt gelijk, Droombolus. Het staat inderdaad bij de credits! Had ik nog niet opgemerkt.
Toch ben ik benieuwd naar de lead-gitaar die jij aanduidt als "wat vadsig", wanter zijn duidelijk twee verschillende lead-gitaren te horen in dit nummer...

Vadsig ? Ik had het over valsig, als in niet helemaal 100% zuiver ......... de solo die nogal snerpend in de hoge tonen door de speakers komt zetten. Voor mijn oren is dat typies zo'n stijve vingers solo van iemand wiens normale werk dat niet is.

Sorry voor de relatief magere 3,5 sterrenscore, maar ik heb mijn portie Bob Dylan wel weer gehad. Ik heb het al bij eerdere albums gemeld, maar doe het hier ook gewoon: zijn stemgeluid en mondharmonica-spel vind ik niet zo mooi, eerder zeurend en ja het is ook zo nu en dan ronduit vals. Dat hoeft voor mij niet ! Blonde on Blonde bevat nog een paar leuke melodieuze nummertjes, maar dr zitten ook een paar die ik met veel plezier wegskip.

Dan heb jij waarschijnlijk een rechtse kat en kan hij/zij niet tegen dat linkse gelul.

Misschien helpt het als je een willekeurige cd van de Dire Straits opzet?

ik kan de laatste tijd weer even helemaal geen genoeg krijgen van bob dylan ( komt misschien ook omdat ik laatst zelf een modharmonica heb gekocht ) en dit album zit daarom dagelijks in mijn cd-speler. deze plaat is voor mij zo'n een die het het beste doet als je hem in het geheel draait. een nummertje als rainy day woman of just like a woman zijn leuke nummers om af en toe lekker hard mee te zingen/schreeuwen maar nummers als visions of johanna, one of us of bijv. stuck inside doen het bij mij het beste als ik het album in het geheel draai. een van de mooiste nummers ooit geschreven vind ik trouwens: sad eyed lady of the lowlands