Crosby, Stills & Nash - Crosby, Stills & Nash (1969)

Mooi debuut van Crosby, Stills & Nash. Een jaartje later zouden ze met Young een nog beroemder geworden plaat uitbrengen, maar deze moet daar eigenlijk amper voor onderdoen.

Dat begint al meteen met de prachtige Stills-compositie Suite: Judy Blue Eyes, over Judy Collins, een folkzangeres waar Stills een tijdlang een relatie mee had. Vrij lang uitgesponnen song, maar met erg veel gevoel gezongen door Stills. Andere hoogtepunten zijn Guinnevere, Wooden Ships en Helplessly Hoping. De nummers die Nash schreef, vind ik dan weer de minste (maar nog steeds mooi, hoor!).

4 sterren

Mooi album en een prima debuut. De drie vocalen passen zeer goed bij elkaar en zorgen voor gevoelige en makkelijke luisterbare muziek.

"Guinnevere" vind ik van een zeldzame schoonheid.
Album kan je trouwens op elk gewenst moment van de dag op zetten, zelfs als je visite hebt.

Voor mij zijn de schrijversbijdragen van Nash op deze plaat ook de minste en dat geldt ook voor Deja Vu. Maar op CSN uit 1977 vind ik juist Cathedral en Just A Song Before I Go de sterkste nummers! Hij kan het dus wel!

Ben ik het ook mee eens Rogyros. Ik moet wel zeggen dat ik er nu iets minder moeite mee heb. Zie dat ik in 2017 bij zowel dit album als CSN m'n beklag heb gedaan over zijn bijdrages. Zolang Nash zijn nummers goed uit elkaar staan op de tracklist valt er mee te leven.

Dit album ga ik gelijk weer even in de rotatielijst zetten.

Tja, alhoewel ik het album pas in mijn twintiger jaren ontdekte: een zeer mooi, tijdloos album. Het is naar mijn mening een blauwdruk voor de singer-songwritermuziek van alle later jaren. Stevige rock is het niet, uitstekende samenzang bij goede composities is het wel. Wellicht dat You don't have to cry als sterkste voorbeeld kan dienen. Menig modern samenzangalbum buigt spreekwoordelijk zijn hoofd naar de topkwaliteit van dit CSN album.

Mooi hoe drie liedjesschrijvers op één album hun composities tot één geheel album weten te smeden. Fris, vrolijk, enthousiast en puur, dat is wat ik ervaar als ik naar het album luister,. Anno 2022 is nog steeds te horen dat Crosby, Stills en Nash de nodige zorg aan hun muziek hebben besteed. De neutrale luisteraar zal niet snel kunnen ontdekken welk nummer nou typitisch bij welke componist hoort, dat komt naar mijn mening pas naar voren bij latere albums.

"If you smile at me I will understand beacuse that is something everybody everywhere does in the same languague.", de openingszin van Wooden Ships. Ik heb deze regel in mijn huis op het deurtje van de sleutelkast uitgeschreven. Dat nummer en Suite: Judy Blue Eyes zijn mijn lichte favorieten.

Jarenlang, bijna iedere maand beluister ik deze cd zeker 1 á 2 maal, voorheen de lp. Kan er geen genoeg van krijgen, verveelt nooit. Prachtige zang van het trio. Persoonlijk vind ik deze hun mooiste. Verhoog deze naar 5 sterren.

Op mijn 14e kreeg ik Déja Vu, mijn tweede album. Het debuut van Jimi Hendrix was mijn eerste. Ik was zo onder de indruk van dit album van Crosby, Stills, Nash & Young dat ik van mijn gespaarde zakgeld dit album van Crosby, Stills & Nash kocht.

En ja, ook na al die jaren en talloze malen luisteren, blijf ik beide albums geweldig vinden. Maar wél met een voorkeur voor deze.

Harmonie, dat kenmerkt dit album, als ik het in één woord moest vangen. Harmonie in de samenzang, maar ook in de collectie songs onderling. En dat is exact de reden waarom ik dit album net een tikkeltje beter vind dan opvolger Déjà Vu.

We mogen Joni Mitchell en Mama Cass wel dankbaar zijn voor hun 'open huis' momenten. Daar begonnen David Crosby en Graham Nash (beiden net vertrokken uit respectievlijk The Byrds en The Hollies) immers spontaan samen te zingen. Iedereen die daarbij was kon de oren niet geloven hoe bijzonder dat was, en zeker toen kort daarna Steve Stills zich erbij voegde.

'Our house ' inderdaad bij LA, daar is toch de meest fantastische muziek gemaakt.
In 1983 de heren live gezien in Ahoy, bij 't verlaten van het parkeerterrein had iemand de live plaat 4 way street met vol volume aan staan, feestje ging daar dus gewoon door...!

als een album zoals dit CSN debuut 56 jaar na uitkomen nog steeds indruk maakt besef je a) dat je oud bent en b) met een tijdloze klassieker heb te maken.

Stephen Stills drukt behoorlijk zijn stempel op dit debuut met 5 nummers waarvan 1 "Wooden Ships" co-written met David Crosby en Paul Kantner van Jefferson Airplane die daar pas later de "credits" voor kreeg. verder 3 nummers van Graham Nash (2,5 en 7) en 2 geweldige Crosby nummers, het ingetogen "Guinnevere" en "Long Time Gone", waarbij ik altijd moet denken aan de beelden van het instromende festivalpubliek bij de film van het Woodstock festival, met de nu wellicht naïeve maar nog steeds relevante tekstregels zoals "Speak out, you got to speak your mind, If you dare, But don't try to get yourself elected, If you do you had better cut your hair".

de monumentale opener "Suite: Judy Blue Eyes" met zijn tempo wisselingen en schitterende harmoniezang zet meteen de toon, gevolgd door het catchy "Marrakesh Express" en het eerder genoemde "Guinnevere".
de prachtmelodie van "You Don't Have to Cry" zet dit muzikale feestje voort, waarna Crosby en Stills de lead vocalen delen op het door orgel en gitaarspel van Stephen Stills gedragen "Wooden Ships".

"Lady of the Island" is een lieflijke ballad van Nash, waarna een ander prijsnummer volgt "Helplessly Hoping" (Stills). je zult zelden mooiere harmoniezang horen dan op dit nummer. "Long Time Gone" met zijn stuwende rock zorgt voor een fijne afwisseling. "49 Bye-Byes" (Stills) is een waardige afsluiter.

een onweerstaanbare mix van folk, country (rock) en pop of hoe je het wil noemen. eens met Tonio dat dit album niet onder doet voor het CSNY album "Deja Vu" (1970) waar weliswaar meer klassiekers op staan, o.a. "Helpless", "Teach Your Children" en "Woodstock".

Album werd geproduceerd door Crosby, Stills & Nash
Recorded at Wally Heider Studios, San Francisco, California

David Crosby: vocals, guitar, rhythm guitar
Stephen Stills: vocals, lead guitar, organ, bass, percussion
Graham Nash: vocals, rhythm guitar
Dallas Taylor: drums
Jim Gordon: drums (track 2)
Cass Elliott: backing vocals (track 5)

Ik heb op Steve Hoffman Forums een CSN(Y) Top 40 Countdown gehouden. Dit is het eindresultaat (in de vorm van een Playlist):

Crosby, Stills, Nash (& sometimes Young) top 40 countdown