Grateful Dead - American Beauty (1970)

Deze plaat van The Greateful Dead ademt een rustige country en folk sfeer uit. Het wil echter nooit echt vlammen. Wellicht was dit ook niet de bedoeling, maar het raakt me niet zo als dat ik wellicht had gehoopt. Dat neemt niet weg dat dit een zeer genietbaar album is.

Zeer fraaie plaat, hoewel er wel een groot verschil zit tussen de "grote" nummers zoals Box of rain en Ripple en de triviale opvullertjes zoals Sugar Magnolia, Operator en Till the morning comes. Ook de samenzang is af en toe een doorn in het oog, zeker wanneer er amper een vaststaande melodie lijkt te zijn en de tweede stem ter plekke lijkt te beslissen welke noot te kiezen, zoals vooral storend te horen is op Attics of my life (het enige nummer dat volgens de Statistieken hier nog geen enkele voorkeursstem heeft gekregen!). En wat doet dat koortje op het einde van Ripple daar? Maar goed, al met al zoals gezegd toch een zeer fraaie plaat, met de eerste twee nummers als mijn favorieten.

Overigens wil ik ook nog even wijzen op de prachtige, bijna berustende cover van Friend of the Devil door Lyle Lovett op het Grateful Dead-tribute-album Deadicated.
 

Ik had iets vaags en psychedelisch verwacht, zeer experimenteels.
Meer in de lijn van The Doors en Velvet Underground.
Dit zou de groep zijn van de ultieme jamsessies.
Waarschijnlijk omdat deze band een reputatie had als groot drugsgebruikers en Jerry Garcia gezien werd als een soort van cult figuur.
Grateful Dead werd vaak genoemd samen met een Jefferson Airplane, maar daar proef ik meer het eind jaren 60 gevoel terug; LSD en Vietnam.
Jongeren die zich gaan verzetten tegen de burgerlijkheid.
Dit zit gewoon een beetje tussen Tom Petty en The Eagles in qua sound.
Ook niet te vergelijken met Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu of de eerste albums van The Band.
Eigenlijk een stuk truttiger dan ik had verwacht.

Een goed halfjaar geleden naar een documentaire over Bob Weir (The Other One: The Long, Strange Trip of Bob Weir, een aanrader trouwens) gaan zien en daar hoorde je regelmatig fragmenten uit Truckin'. Meteen deze CD gaan halen en toch wel weggeblazen. Niet alles is even sterk weliswaar (het lukt me nooit om Attics of My Life helemaal uit te horen), maar songs zoals Truckin' of het prachtige Box of Rain maken erg veel goed. Ik kende The Grateful Dead enkel van wat live optredens en in dat opzicht voelt deze American Beauty, wiens front cover ook gelezen kan worden als American Reality, wat rustiger en toegankelijker aan. De lange jams komen er niet aan te pas (Turn on Your Lovelight met Janis Joplin op Fillmore West in 1969!) en toch is het over de gehele lijn genieten. Al gebeurt dat bij sommige nummers net iets meer dan bij anderen.