Leonard Cohen - I'm Your Man (1988)

Dat is precies wat ik ervan denk. Mensen als Leonard Cohen, Bob Dylan, Neil Young, Randy Newman, Warren Zevon, John Hiatt....of dichter bij huis Jacques Brel, Serge Gainsbourg, Frank Boeijen of Lennaert Nijgh... ze schrijven zulke schitterende teksten dat die songs telkens opnieuw door nieuwe generaties kunnen opgepikt worden en in een nieuw jasje nog steeds zullen werken. Omdat goede songs nu eenmaal altijd werken. Het is die unieke combinatie zinvolle tekst en pakkende melodie die het hem bij de meeste songs van dergelijke topcomponisten doet.

Wat is dit idd een vreemd album, op het eerste zicht zie vond ik er niets aan. Tot je dieper naar de teksten luisterd met zijn haas hypnotiserende stem vertelt hij een zeer droevig verhaal van liefde en haat, wat een pracht plaat wordt het dan.
Niet alleen kun je deze man naast het etiket muzikant ook zeker het etiket van een echte poeet geven, wat kan deze man boeiend verhalen en je meeslepen in zijn teksten. Als je mij vind verplichte kost voor iedere muziekliefhebber die zich muziekkenner durft te noemen.

Ik vind dit toch een tegenvaller. Dat synth-geluid en het is muzikaal ook niet zo fraai waardoor de bijzondere stem van Cohen niet goed tot zijn recht komt. Ik houd het toch maar bij de 1e 4 reguliere albums: prachtige songs met wel de perfecte muzikale omlijsting voor die stem. Pluspunt: 'Take This Waltz'.

Mijn 250e stem zet ik hier bij het 200e album in mijn bezit, en het is er nog eentje van mijn grote voorbeeld ook!

Er staan hier een aantal fantastische Cohen klassiekers op, maar dat jaren tachtig geluid! Wat is dat in hemelsnaam! Ik kende een aantal nummers van dit album als live: briljant. Maar toen ik dit luisterde. Ik onthoud mij nog maar even van stemmen... Wat is dat toch met het dieptepunt in de muziekale geschiedenis. De jaren tachtig, u zijt vervloekt! The horror, the horror...

Ik sluit me aan bij Sibren.

Dit album is achteraf gezien een hitmachine met prachtige nummers erop. Alleen... Het walgelijke jaren '80 geluid. Waar ging het mis?? Wat mankeerde mensen om walgelijke piepjes en riedeltje aan de muziek toe te voegen?

Maar goed, los van dat is dit in mijn optiek een bovengemiddelde plaat. Al zou het alleen maar zijn om de tekstuele hoogstaandheid van nummers als Take This Waltz, Tower of Song of Ain't No Cure For Love en de rest natuurlijk.

Voor de meest innemenende versies van deze nummers verwijs ik een ieder door naar Live in London

4.0*

De combinatie van (gerenommeerde) singer-songwriters en synthesizers pakte in de jaren 80 nogal eens fataal uit. Zo niet bij Leonard Cohen. De elektronische begeleiding pakt bijna nergens slecht uit, afgezien van Jazz Police, dat nogal doet denken aan Mother's Talk van Tears for Fears.

Verder maakt het me niets uit hoe Leonard begeleid wordt, het gaat uiteindelijk toch altijd om zijn stem, die van de zangeressen die af en toe opduiken en natuurlijk de teksten. Tekstueel staan hier ook wat van zijn mooiste nummers op. Het titelnummer en Everybody Knows, als aansprekende voorbeelden.

Het mooiste nummer is Leonards leven, daar bovenin de Tower of Song. "Ranzig, humoristisch, ernstig, mijn leven." Begeleid door minimale synth, drums en een heerlijk achtergrondkoortje brengt Cohen een ontroerend, diep rakend nummer.

De combinatie van hartverscheurende poëzie en een synthetische begeleiding pakt hier zelfs goed uit, op een van Leonards beste albums. Dat zie ik een Bob Dylan of Neil Young nog niet zo snel doen. *pets*

Over Bob Dylan kan ik niets zeggen, maar voor een portie electonica draait Neil Young z'n hand niet om.

Empire Burlesque is geproduceerd door Arthur Baker (New Order). Die is behoorlijk elektronisch.

alles is prachtig, behalve! het vreselijke Jazz police! hoe komt dat nummer er op?...

Euhm... Die heeft een producer er op gezet.

Euhm... een producer heeft daar niets over te zeggen.

Na lange tijd dit album eens terug beluisterd; Op zich hele goede, deugdelijke songs, dat wel.
helaas door die verfoeilijke synthetische klanken - typisch voor de jaren tachtig - redelijk verkloot. Dus daar gaan sterren af.
*** helaas, gewoon door de kloterige productie.

Haast alle prima liedjes van dit album staan gelukkig ook op de recente liveplaat Live in London, ik beluister ze véél liever daar op.

voila de nagel op de kop , ook ik haatte in de jaren 80 die vreselijke synth klanken op keyboards , zelfs de klank van de drums was een katastrofe , heel spijtig !!! en dat was zo bij veel artiesten , phil collins , zelfs john martyn , awoert !!!!!

Een album vol met donkere romantiek op een bedje van achtergrond electronica. Hier staan een aantal enorme juwelen op. Het titelnummer en take this waltz zijn tot nu toe mijn favorieten.

Prachtige teksten ook.

Ik ben nooit een groot romanticus geweest
Vrouwen zijn gewoon mensen
en liefde is een sprookje.

Maar dit album is een oude rokersbar
Waar behaarde kerels hun ongeluk wegdrinken
en de jodelende stem van Hank Williams je beste vriend wordt.

Hank hoe eenzaam wordt het. Kan ik het verdriet nog aan.
Antwoorden doet hij niet, troosten wel.

Je denkt terug aan de vrouw die de dolk in je hart heeft omgedraaid.
Weet je wel wat ik allemaal voor je zou willen doen.
Antwoorden doet ze niet, troosten ook niet.

Je ziet een dame staan in de hoek van de rokersbar
Vraagt haar voor een dans,ze zegt toe.
Je walst het laatste stukje nacht weg.
Ze antwoordt en ze troost.

Het is tijd om te gaan, je pakt je jas en gaat.
Je geeft liefde toch nog een kans.
Op naar de volgende teleurstelling.
Altijd nog een stap verwijderd van het eerste succes.

Leonard cohen brengt de romanticus in jezelf naar boven.
Zelfs al ben je nog zo’n groot liefhebber van grote halen bombast
en teksten over marsmannetjes.

'First we take manhatten' steekt voor mij met kop en schouders uit boven de rest van het album, dat nochtans ook niet slecht is. Ik hou net van de jaren '80 productie - die trouwens al een aantal jaar opnieuw hip is. Zeker bij 'First...' zorgt dat voor een krachtig, pulserend effect.

Ik heb van deze man een album gehoord, namelijk zijn debuutalbum, maar die vond ik niet zo geweldig. Nu gaf barrett mij dit album om te reviewen, kijken of ik dit album goed vind.

Het album begint en ik zeg gelijk: Wat gedateerd is dit! Van die hele foute synths en elektronische drums, niet het geluid wat ik geweldig vind. En dan gaat hij zingen en dat doet me niks, ik word er niet warm of koud van. En dat gedateerde geluid blijft, heel erg fout vind ik dit. Het eerste nummer wat ik goed vind is de titeltrack, lekker sloom en mysterieus, daar houd ik wel van. Maar Jazz Police, dat is echt een afgrijselijk nummer! Bah! En de rest is ook niks.

1 van de 8 nummers is goed, dus niet word geen hoge beoordeling. De instrumentatie is echt extreem gedateerd en het is gewoon enorm saai. 1 ster, ik probeer Songs of Love and Hate maar eens, hopen dat die me bevalt.

Dit is zeker niet zijn beste album,maar ondanks de gedateerde sound staan hier zeker goed gecomponeerde nummers op.

Ik stoor me dus hoegenaamd niet aan de typische 80's sound van dit album, ik vind het net charmant en bovendien een leuk contrast met zijn werk uit de jaren 60 of 70. Die baslijn uit First we take Manhatten vind ik bv. echt onweerstaanbaar. Gewoon het idee dat Cohen als minimalistische singer-songwriter te combineren valt met een drumcomputer is toch al geweldig, niet? Ik vind het toch een lollige evolutie.

Los daarvan staan er alweer een paar fantastische songs op dit album, zoals we van Cohen gewend zijn echte tekstuele pareltjes (bv. Everybody Knows en I'm your man).
Enkel Jazz Police en Ain't no cure... zijn twee uitschuivers, de rest is van torenhoog niveau.

De eerste keer dat ik First We Take Manhattan hoorde (vorig jaar) dacht ik: "ieks! ", wat een verschrikkelijke opname, met die typische jaren 80 drums, hard en kunstmatig. Nu vind ik het toch wel een catchy nummer en kan ik er wel van genieten. Alles went. Veel betere tracks zijn wel: Everybody Knows, I'm Your Man en de geweldige afsluiter Tower of Song.

Ik ben ook niet zo te vinden voor die typische 80's synths en syndrums maar hier valt dat nog mee, enkel Jazz Police vind ik minder geslaagd. Maar de overige nummers zijn compositorisch wel zeer sterk vanwege de melodieën en de rake teksten en de toch wel unieke stem en voordracht van Leonard Cohen. Daardoor blijft dit album en de songs erop overeind.

Nee joh, Jazz Police. Klatsboembang we doen Mothers Talk na.
Is de Nederlandse band Jazzpolitie daar ovrigens later naar vernoemd?

Bij herbeluistering toch iets genuanceerder over dit album gaan denken. Niet briljant, maar zeker niet onaangenaam. Halfje erbij.

Ik had precies hetzelfde bij dit album, Cor. Dat synth-geluid? Bij Cohen? Kom nou. Maar inmiddels weet ik het goed te plaatsen en is het nog steeds niet één van mijn favorieten, maar wel een voldoende.

3*

De stem van Cohen en die heeeeerlijke jaren 80 synths en drumcomputers zijn juist de perfecte combinatie. Liefhebbers van dit album moeten ook Scott Walker's '80's uitstapje Climate of Hunter checken.

Jazz Police is werkelijk gruwelijk. De enige smet op dit voor de rest uitmuntende album.

Mee eens. Hier staan enkele van zijn beste songs op, jammer van die 80s productie...

Na het titelnummer twee keer forward drukken/klikken en voilà, het beste album van Lenny

De sound is niet alleen gedateerd, het heeft ook iets goedkoops.

En dat geeft het eigenlijk best wel iets heel unieks. Alsof het zo bedoeld is.

Een unieke plaat is het zeker. En best wel behoorlijk geslaagd als je het mij vraagt.