Leonard Cohen - I'm Your Man (1988)

Met enige schroom deponeer ik hier mijn 1,5* , want ik heb de hoge waarderingen heus wel gezien. Onbeluisterd in huis gehaald (uitverkoop), maar ik vind dit dus een enorme domper. De synthesizers, de achtergrondkoortjes, het is me allemaal heel zwaar gevallen. Ik heb absoluut niets tegen Leonard Cohen (zie mijn hoge waarderingen elders), maar dit vind ik helemaal niets. Bij ''Take this waltz" is de ritmebox even afwezig, en gaat er een klein zonnetje schijnen.

Bijzonder fraai sfeerplaatje. Ik moest even wennen in het begin, het klinkt toch een stuk anders dan zijn oudere werk. En dan bedoel ik met name de muziek. Grote favoriet is momenteel Take This Waltz, je krijgt gelijk zin om iemand vast te pakken en om door de wereld heen te walsen. Dikke 4 sterren voor nu en dat kan nog weleens meer worden.

Ik sluit me aan bij Sibren.

Dit album is achteraf gezien een hitmachine met prachtige nummers erop. Alleen... Het walgelijke jaren '80 geluid. Waar ging het mis?? Wat mankeerde mensen om walgelijke piepjes en riedeltje aan de muziek toe te voegen?

Maar goed, los van dat is dit in mijn optiek een bovengemiddelde plaat. Al zou het alleen maar zijn om de tekstuele hoogstaandheid van nummers als Take This Waltz, Tower of Song of Ain't No Cure For Love en de rest natuurlijk.

Voor de meest innemenende versies van deze nummers verwijs ik een ieder door naar Live in London

4.0*

De combinatie van (gerenommeerde) singer-songwriters en synthesizers pakte in de jaren 80 nogal eens fataal uit. Zo niet bij Leonard Cohen. De elektronische begeleiding pakt bijna nergens slecht uit, afgezien van Jazz Police, dat nogal doet denken aan Mother's Talk van Tears for Fears.

Verder maakt het me niets uit hoe Leonard begeleid wordt, het gaat uiteindelijk toch altijd om zijn stem, die van de zangeressen die af en toe opduiken en natuurlijk de teksten. Tekstueel staan hier ook wat van zijn mooiste nummers op. Het titelnummer en Everybody Knows, als aansprekende voorbeelden.

Het mooiste nummer is Leonards leven, daar bovenin de Tower of Song. "Ranzig, humoristisch, ernstig, mijn leven." Begeleid door minimale synth, drums en een heerlijk achtergrondkoortje brengt Cohen een ontroerend, diep rakend nummer.

De combinatie van hartverscheurende poëzie en een synthetische begeleiding pakt hier zelfs goed uit, op een van Leonards beste albums. Dat zie ik een Bob Dylan of Neil Young nog niet zo snel doen. *pets*

Ik heb van deze man een album gehoord, namelijk zijn debuutalbum, maar die vond ik niet zo geweldig. Nu gaf barrett mij dit album om te reviewen, kijken of ik dit album goed vind.

Het album begint en ik zeg gelijk: Wat gedateerd is dit! Van die hele foute synths en elektronische drums, niet het geluid wat ik geweldig vind. En dan gaat hij zingen en dat doet me niks, ik word er niet warm of koud van. En dat gedateerde geluid blijft, heel erg fout vind ik dit. Het eerste nummer wat ik goed vind is de titeltrack, lekker sloom en mysterieus, daar houd ik wel van. Maar Jazz Police, dat is echt een afgrijselijk nummer! Bah! En de rest is ook niks.

1 van de 8 nummers is goed, dus niet word geen hoge beoordeling. De instrumentatie is echt extreem gedateerd en het is gewoon enorm saai. 1 ster, ik probeer Songs of Love and Hate maar eens, hopen dat die me bevalt.

Ik stoor me dus hoegenaamd niet aan de typische 80's sound van dit album, ik vind het net charmant en bovendien een leuk contrast met zijn werk uit de jaren 60 of 70. Die baslijn uit First we take Manhatten vind ik bv. echt onweerstaanbaar. Gewoon het idee dat Cohen als minimalistische singer-songwriter te combineren valt met een drumcomputer is toch al geweldig, niet? Ik vind het toch een lollige evolutie.

Los daarvan staan er alweer een paar fantastische songs op dit album, zoals we van Cohen gewend zijn echte tekstuele pareltjes (bv. Everybody Knows en I'm your man).
Enkel Jazz Police en Ain't no cure... zijn twee uitschuivers, de rest is van torenhoog niveau.

Dit Cohen album is wat mij betreft vrij inwisselbaar voor bijna al zijn andere albums.
Ik ga zijn mindere albums hier niet noemen, dat verdient hij niet. Het zijn er misschien 2 , hooguit 3.
Vorig jaar live gehoord in Amsterdam, briljant, respect!

Ik heb dit album jarenlang alleen gehad als kopietje zonder credits (muzikanten, instrumentarium, producer), dus ik dacht eigenlijk dat alle muziek hierop uit de computer kwam (afgezien van een enkel evident echt instrument zoals de sax aan het begin van Ain't no cure for love, de oud op Everybody knows en de verrassende steel-gitaar op I can't forget). En hoewel ik de laatste jaren steeds overgevoeliger ben geworden voor al die gedateerde jaren-80-producties, heb ik om de een of andere reden nooit een probleem gehad met de sound van dit album, toen niet en nu nog steeds niet. Waardoor dat precies komt weet ik niet, misschien wel omdat het er alle schijn van heeft dat Cohen zich bijzonder op zijn gemak voelt in deze omgeving van drumcomputers en synthesizers, maar wellicht ook omdat het allemaal redelijk sober en smaakvol is gedaan.
        De belangrijkste indruk die deze plaat echter wekt is dat dit het product is van een artiest met een totale beheersing van zijn ambacht: over de hele linie uitstekende nummers (met uitzondering van het vervelend drukke Jazz police met z'n irritante dameskoortje: "Jazz poliiice...") met sterke melodieën, en zoals gebruikelijk geweldige teksten met niet alleen bitterzoete observaties en fijnzinnige dissecties van relaties maar ook weer subtiele zwarte humor ("Everybody knows you've been discreet / But there were so many people you just had to meet / Without your clothes", "I was born like this, I have no choice / I was born with the gift of a golden voice"). En de productie is dan weliswaar bijzonder 80's, maar is ook zó helder dat ik mooi kan horen hoe goed Cohen hier zingt – het lijkt wel of zijn stem een nóg sardonischer randje heeft gekregen, en de optelsom van al die kwaliteiten is een album dat moeiteloos mee kan met (en dus gewoon onderdeel vormt van) zijn beste werk, ook al is het dan qua muzikale vormgeving het complete tegendeel van zijn debuut bijna 20 jaar eerder. "You'll be hearing from me, baby, long after I'm gone / I'll be speaking to you sweetly from a window in the tower of song."
        Overigens, bij de regel "if you want a doctor, I'll examine every inch of you" (uit het titelnummer) moet ik altijd denken aan die dialoog uit een film met Mae West:
        "Mmm! Hi, cowboy. How tall are you without your horse?"
        "Well ma'm, I'm six feet, seven inches."
        "Well, ah, never mind about the six feet, let's talk about the seven inches."

Jaren '80-sound? Warempel. Dit album is gemaakt in dat decennium. First We Take Manhattan is een prachtige song maar komt in de versie van Joe Cocker toch beter uit de verf. En verder: het gaat natuurlijk vooral om de voordracht van de fraaie mystieke en venijnig scherpe teksten van de kunstenaar. Waar ik grote moeite heb met zijn vroege werk, de slappe koortjes en melodietjes, is dit voor mij heel goed te doen. Take This Waltz is oldschool Cohen, Jazz Police is gestoken in een strak synthetisch jasje, en voelt gekunsteld hip, maar tekstueel weer een topper. Nu kabbelt het verder een beetje naar het eind en gaan de dameskoortjes me weer een beetje tegenstaan. Cohen zet hier, inmiddels 53 jaar jong, een overtuigende plaat neer. Als er ooit sprake geweest is van weggeweest zijn, dan kun je dit zijn comeback-album noemen.