The Byrds - Mr. Tambourine Man (1965)

Heerlijke wegluistermuziek is dit zeg. Mr. Tambourine Man en We'll Meet Again zijn voor mij de bekendste nummers en vind ik ook het leukst om naar te luisteren. Het is allemaal heel okee wat je te luisteren krijgt: mooie harmonieuze samenzang, rustgevende gitaarriedeltjes en eigenlijk is het vooral ongecompliceerd chill. Heel veel verheffende of opmerkelijke dingen heb ik niet kunnen ontdekken (daar is het ook de plaat niet voor), maar dat deert niet. 3,5 ster voor dit album!

Fraaie harmonieuze zang, heerlijke goed 'lopende' songs en van die fijne gitaartjes: dat is het debuutalbum van the Byrds, Mr. Tambourine Man. Het begint gelijk goed met de legendarische titelsong en hun eerste grote hit. Deze versie overtreft ook die van schrijver Bob Dylan.
Er staat eigenlijk geen minder nummer op deze plaat. Naast de titelsong springen I'll Feel A Lot Better, Here Without You, All I Really Want To Do, I Knew I'd Want You & Chimes of Freedom er voor mij uit. Zelf heb ik de geremasterde heruitgave Mono Vinyl, dat klinkt erg goed en fijn retro (zoals het ooit bedoeld was). Achterop staat een foto van Bob Dylan die the Byrds bezoekt. Kwam hij even kijken of het goed ging?

Mijn interesse in jaren '60 muziek begint weer even zijn opleving te krijgen. Zojuist de 51 mono van deze plaat beluisterd via youtube en wat klinkt dit heerlijk!
De grootste uitspringers zijn voor mij toch wel het titelnummer (die ik een stuk beter vind dan Dylan's originele versie) en het prachtige Here Without You. Al bevat de hele plaat eigenlijk wel lekker in het gehoor liggende poppy (folk)rock nummers. Daarnaast krijgen de heren het voor elkaar om door de harmonie(samen)zang en het gitaargeluid een heel eigen smoel te krijgen binnen het genre in die tijd. Een plaat die gewoon lekker beluisterd en.mede door de korte speelduur ook lekker laagdrempelig is voor de beluisteraar.

Ik heb The Byrds gekozen voor een nieuwe marathon omdat het een grote naam was in de sixties en niet omdat ik de muziek goed ken of waardeer. Het enige wat ik me zo voor de geest kan halen is het nummer Mr. Tambourine Man. In mijn herinnering was dat een beetje zeikerig, dus ik heb me nog even afgevraagd of dit wel de juiste keuze was. Nu ik het debuut een paar keer gedraaid heb, ben ik eigenlijk wel al om. Niet alleen de Bob Dylan cover bevalt (toch wel) goed, maar ook de rest. Er hangt een heel fijne sfeer. Het is een tikje melancholisch, maar de stemming is vrolijk. Je waant je al tussen de hippies (terwijl dit album daar volgens mij net te vroeg voor is). De meerstemmige partijen zijn erg mooi. Je moet het wel even laten bezinken, maar Here Without You en The Bells Of Rhymney zijn geweldig. De rest doet daar niet veel voor onder. Een dikke vier sterren om mee te beginnen. Ik heb The Byrds nu al behoorlijk onderschat.

Het debuutalbum van The Byrds klinkt als een gruizige variant van Simon & Garfunkel... en dat is goed. Het valt me sowieso op dat die folkrocksound van de jaren '60 uit de VS me prima bevalt. Het klinkt allemaal wat neerslachtiger en mystieker dan het gros van de beatbands. Niet perfect gezongen in dit geval, maar vol met sfeer.

The Byrds leerde ik kennen door het feit dat mijn vader in zijn toenmalige band een aantal nummers speelde. Mr. Tambourineman, maar ook So You Wanna Be A Rock And Roll Star. Pas later leerde ik de originelen echt kennen en nu pas luister ik naar een volledig album. Songs als I Knew I'd Want You en The Balls Of Rhymney zijn pareltjes, de meer bekende Dylan-covers vanzelfsprekend ook. Soms rammelt het nog wel en soms doet het me niet veel (We'll Meet Again), maar het debuut doet mij zoveel meer dan debuutalbum van enkele grote Britse bands. Dat David Crosby hier in zat wist ik overigens ook niet, weer wat geleerd!

Jim McGuinn, Gene Clark en David Crosby stonden in 1964 aan de wieg van één van de succesvolste Amerikaanse bands uit de jaren zestig. Ze kwamen alle drie uit de folk en hadden snel door dat hun muzikale interesses op één lijn lagen. Ze vonden in Michael Clark en Chris Hillman de uitbreiding die ze nodig hadden om van The Byrds een echte band te maken. McGuinn, die door het leven gaat als Roger, drukt een stempel op de muziek van het vijftal met zijn 12-string gitaar, daarnaast bespelen Gene Clark de tamboerijn, Crosby de ritme gitaar, Michael Clark de drums en Hillman de basgitaar en behalve Michael Clark zingen ze ook allemaal.

De eerste single verschijnt in 1964 en is getiteld “PLEASE LET ME LOVE YOU”, het wordt geen succes. Opvolger is “MR. TAMBOURINE MAN”, geschreven en ook opgenomen door Bob Dylan en het is het eerste grote succes voor de uit Los Angeles afkomstige band. Op deze eerste hit, én de b-kant hiervan, spelen een 4-tal studio muzikanten mee, de leden van The Byrds zingen overigens wel. Zou platenmaatschappij Colombia te weinig vertrouwen in de capaciteiten van de heren hebben gehad? Of was het eerder regel dan uitzondering in die dagen?

Feit is wel dat de vijf op de andere 10 liedjes van het debuutalbum “MR. TAMBOURINE MAN” spelen en zingen. In ruim 31 minuten komen 12 liedjes aan je voorbij waarvan je een glimlach op je gezicht krijgt. Dat begint al met de opener van het op 21 juni 1965 verschenen album, het titelnummer. Deze terecht tot een klassieker uitgegroeide topper, geeft precies weer wat je van The Byrds kunt verwachten. Perfect gezongen nummers, soms hemelse samenzang, karakteristiek gitaargeluid en een stijl die je in de folk, country, pop hoek kunt plaatsen. Gene Clark is verantwoordelijk voor het pakkende “FEEL A WHOLE LOT BETTER”, dat Tom Petty in 1989 geweldig coverde op zijn klassieker “FULL MOON FEVER”. In dit nummer zit een heerlijke schwung, een geweldige gitaarsolo en voor mij is dit één van de toppers uit het oeuvre van The Byrds. Bob Dylan levert 4 liedjes aan voor het album, nummer 2 is “SPANISH HARLEM INCIDENT”, een 2 minuten durend liedje. Voor mij geldt dat ik geen groot liefhebber ben van de zaagcapaciteiten van Dylan, maar de uitvoeringen van zijn composities door anderen vind ik vaak prachtig. Dat geldt ook voor dit korte, heerlijk folky popliedje. “YOU WON’T HAVE TO CRY” is geschreven door Gene Clark en McGuinn, waarin opnieuw die 12-string van de laatste de sfeer bepaalt, prachtig! In het ook door Clark geschreven “HERE WITHOUT YOU” is close harmony leidend en hierin laten de heren horen dat dit een ongeëvenaard onderdeel is van hun muziek. “THE BELLS OF RHYMNEY” is gecomponeerd door Pete Seeger en Idries Davies en dit is ook een nummer dat tot een klassieker van The Byrds is uitgegroeid. Breekbaar gezongen, geweldig gitaarwerk en een wat treurige melodielijn.

Dylan #3 is “ALL I REALLY WANT TO DO”, dat ook door Cher de Nederlandse Top 40 is ingezongen, is weer zo’n pakkende popsong, waarvan de melodie in je kop blijft zitten. “I’D KNEW I WANT YOU” is een werkelijk prachtig gezongen compositie van Gene Clark. Dit was de b-kant van “MR. TAMBOURINE MAN” en beiden kanten van die single zijn ingespeeld door Jerry Cole (ritme gitaar), Larry Knechtel (basgitaar), Leon Russell (piano) en Hal Blaine op drums. De lead gitaar is natuurlijk wel van McGuinn. Clark en McGuinn waren verantwoordelijk voor het uptempo “IT’S NO USE”, een lekker popliedje. Jackie DeShannon schreef “DON’T DOUBT YOURSELF, BABE” en The Byrds namen het op voor dit album. Lekker ritme, gitaar weer heerlijk prominent en een mooie melodie. De laatste bijdrage van Bob Dylan is “CHIMES OF FREEDOM”, een geweldig nummer dat op een Dylan achtige wijze wordt gezongen. Breekbaar, emotioneel en het refrein klinkt hemels! Het in 1939 geschreven “WE’LL MEET AGAIN” is al door verschillende artiesten uitgevoerd, zoals de Nederlandse Sandy Coast en de bekendste, die van Vera Lynn. The Byrds geven er een typische westcoast sound aan, samenzang, gitaar en een heerlijk ritme.

“MR. TAMBOURINE MAN” vind ik een klassieker, omdat The Byrds op dit album al lieten horen waartoe ze in staat waren. De perfecte balans tussen zelf gecomponeerde liedjes en covers dragen bij dat het album één van de toppers in het oeuvre van de band is. In de periode tot en met 1973 brachten ze in rap tempo 12 albums uit, waarvan meer dan de helft geweldig zijn. In 1973 verscheen het laatste album, “THE BYRDS”. Af en toe traden de heren in verschillende samenstellingen met elkaar op, maar tot een nieuw album onder de naam The Byrds kwam het niet. We moeten het dus doen met het jaren zestig en zeventig materiaal en dat is geen straf!

Wat mij betreft de blauwdruk voor alle jangle-muziek die hierna nog zou komen, en meteen ook één van de hoogtepunten ervan. Eén van mijn meestgedraaide platen dankzij de sterke en afwisselende composities, de samenzang, de onbevangenheid, het enthousiasme, de heldere sixties-sound, en last but not least de aanwezigheid van mijn favoriete Byrd Gene Clark op vijf composities (waarvan twee in samenwerking met Roger McGuinn). Met name I knew I'd want you vind ik nog altijd ongelooflijk mooi, met die hemelse samenzang en die stiekeme ondersteuning van een elektrische piano (of is dat een ander keyboard?).
        De prima remaster uit 1996 laat ook nog eens goed horen dat Chris Hillmans bas een niet te onderschatten fundament voor de muziek vormde. Vijf van de zes bonustracks op de uitgave zijn niet meer dan een aardige toevoeging, maar Clarks She has a way had op het album zelf niet misstaan. Voor mijn gevoel vormt deze band samen met Buffalo Springfield de bron waar de hele West-Coast-muziekscène van het hieropvolgende decennium aan is komen drinken, en dan moesten de Long Ryders nog komen. Ikonische hoes ook, maar ik stel me ook wel eens de taferelen na afloop van het douchen in de kleedkamer voor: "Hee Gene, je hebt mijn laarzen aan!" "Welnee Roger, kijk maar eens aan de voeten van David!"