Leonard Cohen - The Best Of (1975)

Leonard Cohen heb ik leren kennen, dankzij Herman van Veen's Nederlandstalige versie van Suzanne. Ik heb pas een LP van hem gekocht nadat Ron Brandsteder & Jose van Luv' een hit hadden met hun cover van So Long, Marianne.
Vrienden van mij vinden Cohen maar gejammer en eentonig klinken, maar ik denk dat ze de teksten niet eens goed beluisterd hebben. Als ik iets van George Brassens opzet, zeggen ze dat dus ook.
The Best of is gewoon een prima samenvatting van Cohen's 'beginjaren' en er zijn natuurlijk een heleboel pareltjes die hier niet opstaan.
Zijn latere werk heb ik natuurlijk ook in mijn verzameling en de man klinkt vandaag nog even zo vitaal als toen, maar dit laid back geluid spreekt mij meer aan en is intiemer.

Deze lp draai ik thuis het meest van al mijn lp's .... meestal laat op de avond....Cohen heeft me te pakken ;;;;ik vind dit onbeschrijfelijk mooi !!!

Ondanks dat ik Leonard Cohen zeer kan waarderen kan ik erg van deze zin genieten, bijna Hypnothiserend, briljant in de eenvoud

Net deze lp nog eens gedraaid ! allemaal super nummers mijn fovoriet nummer moet ik telkens aanpassen ! Deze keer 'who by fire' onbeschrijfelijk mooi

Ik moest hier nog stemmen. En dat kan in deze Leonard-Cohen-in-een roze-wolk tijden voor mij natuurlijk niet anders zijn dan het volledige aantal sterren.

Hier vooral ook omdat het een prachtige bloemlezing is van de eerste (belangrijke) periode in de carriere van Cohen. Dat is te zeggen, de tijd van 1967 tot 1975. In die 8 jaar zijn 4 albums verschenen.
Die relatief korte periode maakt het tot een interessant overzicht. Niets overbodigs, geen rare verschillen in tijd.

En elk nummer dat is gekozen, is gewoon goed. Die eerste vier albums, hebben op musicmeter een gemiddelde dat uiteenloopt van 3,95 tot 4,28 sterren dus als je daar de beste 12 nummers van selecteert, hou je een super compilatie over.

En dat is The Best of Leonard Cohen dan ook. Natuurlijk zijn er inmiddels uitgebreidere versies van zijn verzameld werk te vinden, over desnoods de periode tot nu aan toe. Maar geen één niet zo mooi getroffen als deze.

jammer dat joan of arc er niet op staat, maar andere favourieten van mij staan er wel op:te veel op op te noemen, maar famous blue raincoat blijft uitzonderlijk mooi.

Thuis gekomen van een leuke 2e hands vinylbeurs met een fikse stapel zwart goud. Deze verzamelaar van bard Leonard is een lp die zooooo bekend is dat hij de status heeft van een regulier album (uhhh) Ondanks dat ik het hele oeuvre van Leonard, verdeeld over cd, lp en Flac, wel heb deze toch maar meegenomen. 2 euro. Tja. Heerlijk om al die prachtnummers achter elkaar te horen.

Via dit verzamelalbum van mijn vader ben ik ooit met LC in aanraking gekomen. In de loop der jaren heb ik zijn debuutalbum en Songs Of Love And Hate nog gekocht, die je eigenlijk wel blind kunt kopen en zo goed zijn dat je die eigenlijk in huis zou moeten hebben als je van LC houdt. Dit blijft toch een speciaal plekje bij mij hebben en is een prachtige kennismaking met de man voor wie hem nog niet kent.

Een hoop nummers kende ik in één of andere (cover)vorm wel (Marissa Nadler's Famous Blue Raincoat is van een andere planeet), maar ik heb me nooit zo echt verdiept in de man zelf. Dan is dit een perfect instappertje, met 12 nummers aan schone liederen waarvan The Partisan mijn favorietje blijft.

Een goed overzicht van de periode '67-'74. Ik denk ook wel de meest interessante periode van de artiest, al heeft hij ook recent, in de jaren voor zijn dood nog heel interessant werk afgeleverd.

Persoonlijk kan ik niet altijd zo warm lopen voor zijn repertoire. De songs zijn me soms te simpel en daarbij wordt er een soort filosofisch-religieuze tekst overheen gelegd, het zal wel pure poëzie zijn ongetwijfeld, maar ik kan daar niet altijd het geduld voor opbrengen. Daarbij zijn er de hemels klinkende achtergrondkoortjes die het zweverige versterken. Mogelijk luister ik op het verkeerde tijdstip, dat kan. Ik ga er nog eens rustig voor zitten na middernacht.

Maar voor nu kom ik niet verder dan een niet-onvriendelijk bedoelde 3,5 *.

Prima verzamelaar en kennismaking met de muziek en poëzie van Leonard Cohen. Sinds ik helemaal ondersteboven raakte van Jeff Buckley's versie van Hallelujah langzaam maar zeker verslingerd geraakt aan Leonard Cohen 's muziek. En dan is dit een goede instapper. Onlangs nog een mooie documentaire van hem gezien waarbij Hallelujah centraal stond. Toen kwam ik er pas achter dat Jennifer Warnes die zijn oeuvre heel fraai vertolkt op Famous Blue Raincoat een achtergrondzangeres van LC is geweest.

Dit is perfect. Mijn eerste van hem ondertussen 30 jaar geleden, en nog steeds een steengoede verzamelaar.

Op papier zou Leonard Cohen me echt moeten liggen, maar eerlijk gezegd: ik heb het al een aantal keren geprobeerd met studioalbums en hoewel ik daar telkens wel goede dingen hoor, pakt het me nooit bij mijn nekvel. Dan maar eens met een verzamelaar proberen! Eentje die nog uit de vinylverzameling van mijn vader dateert en dat vond ik sowieso raar, want het is geen artiest die ik direct met hem associeer. Ik vermoed dat het dan ook bij hem een instappoging is geweest en dan lijkt dit me inderdaad wel een goede start. Het helpt wel om in het achterhoofd te houden dat dit een redelijk vroege verzamelaar is die uit de eerste vier studioalbums put. Daardoor mis je een aantal persoonlijke favoriete nummers zoals Dance Me to the End of Love en First We Take Manhattan omdat die simpelweg nog niet bestonden. Dat gezegd zijnde, het eerste deel van de plaat ligt me het beste. Suzanne, So Long Marianne, Lady Midnight en The Partisan zijn van die nummers waarbij ik denk "dit is het". Dat het vreselijk zeurderige Bird on a Wire daar ook nog tussen zit vergeet ik voor de lieve vrede even (dat is een song die zelfs Johnny Cash niet heeft kunnen redden), maar het tweede deel van de plaat? Dan schiet toch enkel en alleen Chelsea Hotel No. 2 er echt tussenuit. Niet dat de andere nummers slecht zijn, maar het is gewoon wat te veel van hetzelfde. Ik vraag me af of het kwartje ooit nog gaat vallen wat betreft Cohen of dat ik het toch maar bij dat andere tekstueel genie moet houden, bij Bob Dylan was het namelijk vanaf de eerste seconde raak.

Dit is gewoon goud, klaar!

Okido - mods, gooi de pagina maar dicht! Over en sluiten!

Een mooie ingetogen plaat!