The Byrds - Fifth Dimension (1966)

Bekenden rondom David Crosby beweerden dat wel vaker hoor.

Wat te denken van de bekende anekdote rondom de formatie van CSN:

"Mama Cass was the one who plotted and schemed the whole thing," he [Stills] said. "She came to me outside the Troubadour one night. She said 'Do you think that you and David would like a third voice?' And I said, if it's the right thing. She said 'Just when David calls you and tells you to come over to my house, drop whatever you're doing and do it. That's all I'm going to tell you now.'

"She said 'I've got an idea, but David's got to think it's his idea. You know how his ego is.'

"We had all been to see the Hollies about a week before. Neil went too, and we all sat up in the front because we were crazy about 'em, they sang so fuckin' good, and that guy with the high voice! The one that looked like Stewart Granger…"

The guy turned out to be Graham Nash, who was unhappy in the Hollies. The British pop band wasn't evolving fast enough for Nash, who had been hanging out with Cass and the L.A. hipsters.

When he added his voice to those of Stills and Crosby on a song called "In the Morning When You Rise," everyone in the room had to stop and do a quick inhale.''

Om meteen ook maar iets zinnigs te zeggen over deze plaat: 't is mij ook net iets te wisselvallig. Het beste van dit album en het beste van Younger Than Yesterday samenvoegen had een beter resultaat opgeleverd, maar desondanks staat er genoeg hoogstaand werk op dit album.

Wel een grappig verhaal van Stephen Stills.

Tja, ik denk toch dat een beetje ego wel nodig is om het zo lang te kunnen volhouden. Nu was dat ten tijde van Fifth dimension natuurlijk nog niet zo lang, maar doordat zijn ego keer op keer zo werd gestreeld, blijft David Crosby al zolang eens in de zoveel tijd nieuwe platen maken.

Daarom: het is altijd prachtig wat hij maakt, wat zouden we toch zijn zonder David Crosby. Getalenteerd, behulpzaam, kortom, een voorbeeld voor ons allen......

Nou, een voorbeeldfunctie heeft Crosby niet echt gehad toch?

Hij snoof in de jaren '80 voor 600.000 dollar (zonder gein) per jaar weg. De Hells Angels namen zelfs zijn huis over om zijn drugsschulden te verbergen.

Maar het is verder een fantastische muzikant, en zover ik dat van afstand kan beoordelen een warme en oprechte man. Ik vind het daarom vreemd dat hij in the Byrds nooit wat meer leiderschap heeft kunnen veroveren.

Ik streelde ook alleen zijn ego....

Oh, oke

..reden: ego van McGuinn?

Ook dat snap ik niet. Clark, Hillman, Crosby en later Gram Parsons waren veel getalenteerder dan McGuinn (die ik niet eens zo goed vind).

Wellicht laat je je persoonlijke muzikale voorkeur nu de maatstaf zijn.
Binnen een band spelen ook andere zaken, zoals ordinair: macht, wie heeft het voor het zeggen.

Tja Stijn , wie zal het zeggen hoe het echt ging; we waren er niet bij hè.

Na Mr. Tambourine Man en Turn! Turn! Turn! heb ik me ook maar aan het derde album van The Byrds gewaagd. Ik rekende The Byrds al niet tot mijn favoriete 60s bands en het beluisteren van dit album brengt daar ook geen verandering. Zeker een leuk 60s plaatje, maar voor mij Eight Miles High het enige nummer dat ik echt heel erg goed vind. I See You is momenteel mijn tweede favoriet, wellicht omdat het een beetje aan REM (zoals ze klonken in de jaren '80) doet denken.

Berichten verplaatst naar The Byrds

Ik vind het een top plaat. 'I See You' met daarna 'What's Happening?!?!' vind ik geniaal. Ik vind het inderdaad net dat tikkeltje beter dan de vorige twee platen. Vreemd dat hun voornaamste songwriter Gene Clark weggaat en dat ze zonder hem meer en betere eigen nummers produceren. Dat psychidelische gitaarspel maakt het gewoon, dat onbrak op de vorige albums. Dat komt juist zo mooi tot zijn recht bij de twee vorige genoemde nummers en 'Eight Miles High'.

Bij al die folkrock-deuntjes luister ik er continu half naar en zonder dat ik het doorheb is de muziek na een tijdje afgelopen en ben ik alweer vergeten wat ik nou eigenlijk gehoord heb. Dit soort platen laat bij mij niet een indruk achter, zo ook deze plaat van The Byrds. Maar dat betekent niet dat ik het ergerlijk vind, sterker nog, dit kan ik gerust de hele middag opzetten zonder dat het me irriteert!

Er zitten alsnog wel wat uitschieters tussen: Mr. Spaceman en Eight Miles High vond ik de beste tracks. De instrumentale versie van John Riley swingt ook als een gek, alleen jammer van dat ellenlange geleuter wat daarna volgt. Maar wat deert het? Ik zet de eerste track van de Fifth Dimension weer op en voor ik het besef luister ik dit weer lekker gemakkelijk weg .

Er word wel lekker gedrumd op "Hey Joe". Een Byrds album van het gebruikelijke niveau.

Je bedoelt van het gebruikelijke niveau t/m 1967?

Betere Byrds albums dan tot en met Younger than Yesterday zijn er naar mijn smaak namelijk niet meer gemaakt.

Daarna wordt het gebruikelijke niveau zeker niet meer gehaald, ook niet bij de reünie in 1973.
Een onovertroffen nummer als Eight Miles High heb ik bijvoorbeeld nooit meer voorbij horen komen.

Maar dan wel weer 'You Ain't Going Nowhere', oeeewie.

Bleeh.

Wat dus in feite zou betekenen dat ze in jouw optiek het vertrek van Gene Clark niet echt overleeft hebben. Clark schreef het nummer, Crosby leverde 1 hele regel aan en McGuinn versierde de boel met z'n 12-snarige.

Die wisselwerking ( terwijl ze elkaar intern figuurlijk de hersens insloegen ) hoor je inderdaad nergens meer terug later, maar kwa totaalbeeld van de albums hadden ze hier nog wel een en ander te leren. Ik vind de eerste drie albums echt typiese voorbeelden van LPs uit het tijdperk dat singles nog het belangrijkste waren: Rommelpotjes dus.

Ben ik met je eens. The Byrds zijn in die periode niet kritisch genoeg op hun eigen werk en eigenlijk nog te onervaren om aan de lopende band kwaliteit te leveren. Niet geheel hun schuld, want de platenmaatschappij zat ze flink achter de vodden.

Crosby en Clark werden pas echt goed toen ze al vertrokken waren.

OK, Clark werd pas volwassen met Dillard & Clark maar hij schreef natuurlijk wel de eerste echt goeie eigen songs voor de Byrds: I'll Feel A Whole Lot Better, She Don't Care About Time & Set You Free This Time zijn voor mij nog steeds Clark-siekers .

Dat laatste doet die albums danig tekort, Fifth Dimension en Younger than Yesterday zijn klassiekers in hun soort, qua songs en uitvoering.

Met dat eerste ben ik het wel eens. Clark/Crosby/McGuinn hebben onmiskenbaar een stempel gedrukt op de Byrds, die later, na het vertrek van eerst Clark en daarna Crosby, niet meer is overtroffen.

David Crosby is geen gemakkelijk man; een kleine geïrriteerdheid om hem heen is vaak al snel geboren. Maar de onderlinge spanning rond David Crosby, over alles rond Crosby, Stills, Nash & Young maar gezwegen, levert artistiek wel zeer bevredigende resultaten.

De countryperiode die volgt na Younger than Yesterday kan wat mij betreft worden gestolen, ik vlucht wel mee met Crosby en ben blij met zijn keuze van destijds voor Graham Nash en Stephen Stills. Een hele stap voorwaarts weer, als je het vergelijkt met het vervolg van de Byrds

Moest even nog wat beluisteren en daarmee sta ik meer aan de kant van Musician aangaande het Byrds-repertoire. Rommelpotjes gaat me te ver en vanaf TNBB gaat het de verkeerde kant op met de vogels.

Ik vind dit overigens toch hun beste.

Sorry Hans, ik vind 5D dus echt inelkaar storten na Eight Miles High. En Younger Than Yesterday is natuurlijk album no.4 ......... Ik vind die 2 gewoon niet te vergelijken.

YTY is de eerste Byrds LP die werkt als totaal en de laatste jaren heeft die zelfs Notorious Byrd Brothers vervangen als mijn fave Byrds plaat.

Dan zijn we het eigenlijk eens, want ik vind YTY óók het beste album van The Byrds, met een straatlengte voor op FD.

Ik vind dat nog wel meevallen, dat instorten na Eight Miles High. Ik hoor hier goede nummers en goede harmonie met elkaar gecombineerd, mooi om naar te luisteren. Maar ja, eigenlijk is alles minder dan Eight Miles High, dus hadden ze met dat hoogtepunt moeten wachten tot het einde van het album

YouTube - Eight Miles High - Chris Hillman Hier overigens de ultieme versie van 'Eight Miles High'.

Grappig, het zal 'm aan mijn jongere leeftijd liggen .Ik vind per saldo deze de betere of interessantere nummers hebben (en een paar matige), en YTY daardoor wat minder, maar zeker niet slecht. Deze heeft bij mij een paar huizenblokken voorsprong. Toen Crosby weg was, vond ik het sowieso al wat minder (interessant).

Ik ook. Maar op Younger Than Yesterday was hij dan ook gewoon aanwezig.

Ja, weet ik. Het lijkt er inderdaad wat op door mijn stukje dat ik Crosby ook al niet meer hoorde op YTY, maar dat was natuurlijk wel zo. Hij werd 'pas' bij TNBB vervangen door een paard .

Er staan enkele prachtige psychedelische stukjes op YTY, het is als album zeer compleet. Qua niveau, afwisseling, alles. Af en toe zet ik het ook wel eens in mijn Top 10, ik zie zelfs dat ik het er momenteel ook in heb staan

Vanmiddag na jaren weer eens beluisterd. Dit is voor mij een absoluut onmisbaar album. Wat een schitterende nummers, wat wordt er hemels gezongen, wat een mooie sound! Enige nummers raken mij diep in het hart, bijvoorbeeld I Come And Stand At Every Door (heel mooi gezongen door McGuinn), het schitterende John Riley, en natuurlijk ook het huiveringwekkend mooi door David Crosby gecomponeerde en gezongen What's Happening ?!?!.

Verder vind ik de instrumental Captain Soul heel erg goed, en het afsluitende 2-4-2 Fox Trot (The Lear Jet Song) zeer verrassend.

Dit is misschien wel mijn favoriete Byrds-album...

Iedereen is uniek, maar sommige mensen zijn unieker dan anderen.