King Crimson - Larks' Tongues in Aspic (1973)

Donderdag voor het eerst stukken van gehoord. Klonk echt zeer goed! Moet deze maar 's kopen...

Dit album is één van mijn absolute favorieten. Uniek hoe subtiliteit en brute kracht in muziek zo kunnen samengaan.

Maar toch... dit album plus Starless And Bible Black en Red (de albums die hier op volgen) laten maar een glimp horen van hoe de band op het podium was. Als ik al muziek van deze King Crimson bezetting wil luisteren pak ik bijna altijd een schijfje uit de Great Deceiver 1972- 1974 live box (is die nog te krijgen eigenlijk?) of de dubbel CD The Night Watch (opgenomen in het Concertgebouw, Amsterdam).

Heb de band eigenlijk pas vrij laat ontdekt en ze daardoor in de Thrak Attack-samenstelling zien optreden in Den Haag. Dát was voor mij al een mega-ervaring. Snoeihard, maar o zo uitgebalanceerd, zodat details toch tot hun rechtkwamen en daarbij dan nog het spelplezier... waanzinnig...
Toch houd ik een voorkeur voor het oudere werk van, zeg maar, rond ´Red´.

Het oudere werk 'pakt'mij ook meer. 'Larks tongues in Aspic' stamt ook uit die periode en is qua produktietechniek vrij zuiver opgenomen, soms met wat al te ingetogen volume . Betekent overigens ook dat er bij enkele tracks momenten voorkomen waarbij nauwelijks iets te horen is. Daarom is album alleen geschikt voor beluisteren zonder afleiding/lawaai om je heen.
krijg je er ook wel wat moois voor terug. De eerste track is op 1 of andere wijze sinister, 2e track gevoelig en zo mooi, Exiles is een melancholieke track. Easy Money is lekkere rock, Talking Drum komt van heeel ver en mondt uit in de laatste track, waarin het typerende gitaarwerk van Fripp in volle glorie naar voren treedt.
Uitermate merkwaardig- , maar ingenieus album.

Deze al gezien:

http://www.youtube.com/watch?v=vx_TqRJQoIc&search=elevi%20king%20crimson%20robert%20fripp

GENIAAL!!!!!

Idd GENIAAL, bedankt voor de link.
Live zie je pas echt wat voor vakmensen het wel niet zijn.
De muziek (vooral dit nummer) is ontzettend gecompliceerd, maar zit o zo goed in elkaar. Werkelijk fantastisch!

Ok, deze plaat krijgt een plaats in mijn top 10, ongelooflijk briljant, muziek naar mijn hart,ik ben King Crimson nou chronologisch aan het ontdekken, en ik begrijp echt niet waarvoor hun niet zo bekend zijn bij het grote publiek met pareltjes als hun debuutalbum en deze oog(lees: oor- )appel van me.
Maar goed des te beter voor de mensen die wel deze 'verborgen' schat hebben gevonden,en toegankelijk is het dan ook weer niet denk ik.
Hoe dan ook deze krijgt natuurlijk op ze minst de volle glorie 5*****

Eh, KC is volgens mij toch wel één van de beroemdste progbands ooit, hoor. En als je soms het top-40-publiek bedoelt, dan ben je niet goed wijs!

Eh,maar ik kon ze nog niet terwijl ik vroeger altijd op radio en tv lette En me ouders konden ze allebei ook niet,
kijk trouwens maar naar het aantal stemmen van deze album bijvoorbeeld

Ik zie het geniale totaal niet in dit album. Heb het destijds vaak geprobeerd, maar veel stukken vond ik ronduit saai. Als dat de opbouw moet voorstellen... Ikke nie snappe dan. Ben sowieso geen grote KC-liefhebber, maar deze komt echt niet verder dan 3 magere sterretjes..

Het kan ook hard en/of koud overkomen bij velen,en nogmaals het is ook niet even toegankelijk voor iedereen,en jah smaken verschillen natuurlijk ook he,net zoals ik me bijvoorbeeld mateloos irriteer bij de zang bij van Morrison

Alleen van de 1 na laatste nummer ben ik niet zo van onder de indruk,beetje dezelfde ritme de hele tijd.Maar goed,normaal luister ik deze album in me bed met me ogen dicht,en als deze nummer dan komt kan ik ff sigaretje roken ofzo soort van pauze,beetje zonde maar toch als geheel natuurlijk indrukwekkend.

This video has been removed due to terms of use violation


dames, wat heb ik gemist?

Deze plaat belichaamt de animo, de climax, het doorbreken, de geluidsexplosie, die ik bij pink floyd soms mis. Anderzijds bereikt pink floyd soms "less is more"-momenten waar je stil van wordt, waar je spontaan ontzag voor krijgt, en het is de ingehouden spanning, het net onbevredigd achterlaten, die het misschien boeiend maken. Deze plaat geeft je wat je als fan eigenlijk wil horen, het "ja mannen: gaan"-gevoel, terwijl pink floyd misschien iets meer tot twijfel en dus tot denken aanzet. Nou, wat een gelul. Toch maar op "plaatsen" drukken, anders heb ik weer helemaal voor mezelf zitten te typen.

Vanwaar die vergelijking met Pink Floyd?

Ik dacht dat die voor de hand lag, als vaandeldragers van de prog-rock van de jaren '70. Luister maar.

Ze behoren samen met enkele andere bands mijns inziens allebei tot de ¨vaandeldragers van de prog-rock van de jaren '70¨, waarmee het mij dus nog steeds niet echt duidelijk is waarom je King Crimson met Pink Floyd vergelijkt...

Je bent blijkbaar op zoek naar een filosofische discussie over de essentie van prog-rock en de gelijkenis tussen haar vaandeldragers. Ik ga passen denk ik, de gelijkenis (al zou ze zwak zijn) lijkt me duidelijk.

Nope, niets van dit alles. Je kunt dus opgelucht ademhalen...

Ik vroeg me dus alleen af waarom je juist Pink Floyd hier als vergelijkingsmateriaal gebruikt, terwijl dat in mijn ogen net zo gemakkelijk één van de andere progbands uit die tijd had kunnen zijn. Dat is alles...

Pink Floyd is in ieder geval wel de bekendste progrockband,maar ik vind ze helemaal niet representatief voor de andere progbands uit die tijd...

Ik ga het gemiddelde wat kelderen, ik begin op *2. Binnenkort eens met de koptelefoon beluisteren, misschien klinkt het dan allemaal al wat beter.

Ik moet ook nog stemmen, maar de eerste luisterbeurt beloofde niet veel goeds (is al weer tijdje terug).

Wat vinden Spuit 12 en Gajargon er niet goed aan? Niet dat je het perse mooi moet vinden maar dit zijn zulke nietszeggende posts.

Eerlijk gezegd had ik ook zulke gedachten bij de 1e luisterbeurt maar na een stuk of 10keer luisteren zat ie wel in me top 10!

Teveel nietszeggende geluidsfragmenten. Neem nu het openingsnummer: de structuur is ver zoek. Pas op, een onorthodoxe structuur vind ik zeker niet slecht, maar als het nummer stroever door verloopt vind ik het erg irritant. Hetzelfde met Exiles: moesten die eerste twee minuten nu echt zo lang duren? Waarom niet een half minuutje, zoals '21st Century Schizoid Man'.
De zang is op dit album ook wat minder aangenaam, kan liggen aan de productie enzo, maar het is natuurlijk nog een extra minpunt.
Ik zal er een halfje extra tegenaangooien, the Talking Drum is een erg mooi nummer immers.

Ja deze plaat doet me iets minder dan het andere werk, hun debuut trouwens ook, behalve Schizoid Man vind ik die plaat niet de eergie hebben zoals andere platen wel hebben. De Larks pt 1 & 2 vind ik hier wel erg goed, maar de rest minder. Het is gewoon niet zow energiek als een Red of een SABB

De kunst van The Talking Drum is dat het je geniepig besluipt om je geleidelijk aan compleet in te pakken (draai het maar eens s'nachts in je auto!), uitmondend in buitenaards geschreeuw dat overgaat in alweer een ongelofelijk brute instrumental. Easy Money vind ik ook een hoogtepunt (heerlijke percussie) en ook Larks' Part 1 en Exiles... Eigenlijk bungelt alleen Book Of Saturdays er een beetje onderaan, maar dat lichtelijke smetje is dan ook weer op zich een aangenaam nummertje. Mijn favo KC-plaat!

5.

draai de versie vabn b'boom eens, dan piep je net f anders, deze is te mat als je die live versie kent, zoals veel live versies zo ontzettend veel sterker zijn van kc

Ik vind Book of Saturdays juist prachtig,past perfect in de plaat als brug tussen de giganten Larks pt 1 en Exiles