King Crimson - Discipline (1981)

De plaat van King Crimson die meer met mij doet dan wat intellectuele radartjes in mijn hoofd in beweging zetten moet nog gemaakt worden. Maar dat zal wel zeker nooit gebeuren.

wellicht is dat het verschil

goeie muziek voel je , geen radartjes

Ik heb deze en het debuutalbum nu van KC org in bezit, maar heb deze nu denk ik al wel 10 keer beluisterd. Ik luister liever nog naar deze dan naar het debuutalbum, maar dat vind ik ook een schitterend album. Ik zou nog wel eens willen zien of er nog een KC album is die mij beter zou gaan bevallen dan deze. Misschien wellicht een live album, maar volgens mij kon ik dit wel eens hun lekkerste studioalbum vinden. Larks' Tongues In Aspic en Red gaan er zeker nog bijkomen, en een live album ook, kan ik voorlopig met de dan 5 KC platen die ik dan heb wel even vooruit lijkt me wat KC betreft. In het verleden was ik ook met name een metal en hardrock fan, maar dit heeft werkelijk zoveel meer te bieden net als bij Zappa het geval is. zou eigenlijk nog wel meer muziek willen leren kennen van dezelfde virtuositeit en klasse als Tool, Zappa en KC, zouden er nog meer bands/artiesten van dezelfde klasse en virtuositeit bestaan?

khan, gong en daarop voortborduren

luisters eens wat last fm

zo leer ik veel kennen

typ een bandnaam in en je krijgt er een voorproef te horen van in de vorm van een heel nummer, vervolgens volgt er een nummer van een andere band in dezelfde lijn

etc

waar gaat indiscipline nou over?

ben benieuwd naar associaties van anderen

ik denk steeds aan een ontbindend lijk dat ergens in de hoek ligt te rotten en waar de dader geen raad mee weet

Probeer ook eens Van Der Graaf Generator.
Daar ben ik de laatste tijd aangenaam door verrast.

Waar gaat Indiscipline over? is wel een beetje vaag allemaal inderdaad, ik ken deze plaat nog te kort om dat nu al te weten, kom ik later nog eens op terug. De sound van alle nummers vind ik echt perfect en volgens mij zijn er niet heel veel KC albums die beter dan deze zijn. ik vind hem zo goed dat ik nu na 1 dag en 12 volledige luisterbeurten, er al een plaatsje voor in mijn top 10 vrijgemaakt heb. een superplaat gewoon, en muziek wat mij op het lijf geschreven is, niet te hard, niet te zacht, niet al te experimenteel, perfecte instrumenten beheersing, goede zangstem, en niet te vergeten een perfecte sfeer voor het goede onderbuikgevoel en talloze kippevelmomenten. met luistergroet, ricardo.

I do remember one thing.
It took hours and hours but..
by the time I was done with it,
I was so involved, I didn't know what to think.

I carried it around with me for days and days..
playing little games
like not looking at it for a whole day
and then.. looking at it.
to see if I still liked it.

I did.

I repeat myself when under stress.
I repeat myself when under stress.
I repeat myself when under stress.
I repeat myself when under stress.
I repeat..

The more I look at it,
the more I like it.
I do think it's good.

The fact is..
no matter how closely I study it,
no matter how I take it apart,
no matter how I break it down,
It remains consistant.

I wish you were here to see it.

I like it.

The lyrics of the song are based on a letter Belew received from his then-current wife, Margaret Belew. The letter is about a sculpture she had constructed.

Bron: Wiki over Indiscipline

fijn, maar daar ging het me niet om

ik vroeg me af wat andere luisteraars er zelf bij dachten

Geen gemaar. Je stelde het eerst zo:

Ik vind echt alle nummers goed op deze plaat, maar vind Indiscipline en Elephant Talk de absolute hoogtepunten voor mij, geweldige muziek, geweldige texten. Ben benieuwd hoe een nummer als Indiscipline live gaat klinken, een paar nachtjes slapen nog. Indiscipline is een nummer waar een band als Tool zijn roots ook duidelijk vandaan heeft gehaald, ook zo virtuoos, bombastisch en massaal klinkt dat nummer, geweldig nummer gewoon, mijn favo van KC zolangzamerhand wel denk ik.

Tsja, ik vind dit technisch zeer hoogstaand, maar ik mis er iets bij. En dat iets is een beetje warmte. Het klinkt me iets te klinisch.

Precies wat ik er van vind. Ik pas mijn manier van stemmen altijd maar aan in het voordeel van de artiest. Ik begrijp dat dit heel erg knappe muziek is maar het doet me verder niet zo veel. Gevoelsmatig is mijn waardering voor dit album dus niet zo hoog.

Wat een geweldig album vind ik dit toch, echt van begin tot eind helemaal super. De absolute hoogtepunten en hoogste uitschieters op dit album zijn voor mij Elephant Talk en Indiscipline, dat is de slagroom op de taart van werkelijk een superalbum van begin tot eind. Deze gaat mee de auto in en weer mee in huis, mee naar de slaapkamer. Ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Ik heb hem nu zeker 25 keer gedraaid, en ik heb hem nog maar net 3 week in huis.

2 albums van King Crimson draai ik op het moment helemaal grijs en kan er maar niet genoeg van krijgen, dat zijn deze plaat en het live album B Boom. De rest komt vanzelf aan de beurt als ik dit compleet grijs gedraaid heb.

Luister naar het Stick-intro van elephant talk en de neurotische funk van Thela Hun Ginjeet.
De pop van Frame by Frame en de ballad Matte Kudasai.

Een in adem uit luisteren deze plaat, en op repeat met het volume op 10.

Zet mij op een desolaat eiland met een pickup en deze plaat.
Heerlijk dit album.
Het hoogtepunt van dit viertal.
En een van de absolute hoogtepunten van Bill Bruford.

En 1 van de absolute hoogtepunten van KC uit hun gehele carriere volgens mij. Dit is ook wel zowat het meest progressieve album wat ik ooit gehoord heb. Van begin tot eind gewoon schitterend, zonder ook maar 1 minder stuk erin. Een super album, en staat terecht in mijn pers mu.me top 10.

Progressief zonder de cliché's van de progrock te volgen.
Ook nagenoeg synth-loos.

heb je nog wat moois te ontdekken

Raar, ik luister er nu voor de eerste keer naar en ik heb hetzelfde gevoel. Voordeel is dat dergelijke albums meerdere/vele luisterbeurten nodig hebben alvorens alles een beetje duidelijk wordt en ik heb leren houden van dergelijke albums. Dat het buitengewone muzikanten zijn, staat buiten kijf. Ik ga er mijn tijd voor nemen.

de studio platen doen idd wat klinisch aan van crimson in deze periode

daarom prefereer ik de live versies die vele malen beter zijn

Mijn eerste kennismaking met KC.
Na een eerste luisterbeurt denk ik: leuk, maar waar heb ik deze "sound" eerder gehoord?
JA, ik weet het, Gentle Giant.
Maar dan een aftreksel van GG.
Gentle Giant was veel complexer en artistieker dan KC.

Ho es, als dit op Gentle Giant lijkt dan lijkt alle progressieve rock op gentle giant, en dat is zeker neit het geval. Invloeden liggen eerder bij Brian ENO, Talking Heads en Steve reich.

Echter vind ik deze plaat heel erg uniek. Bruford top en complex, Levin waanzinnig zoals altijd en Andrian Belew en Robert Fripp uit duizenden te herkennen met hun unieke, non blues geinspreerde sound.

?!?!??!

1. KC was er net iets eerder dan GG
2. GG heeft een heel andere invalshoek dan KC
3. Deze versie van KC = gitaarx2, bas en drums
4. GG was viool, sax, etc.
5. GG en KC maakten misschien rond 1973/74 soortgelijke muziek, maar niet in deze periode (toen bestond GG allang niet meer)

Hele rare vergelijking, maar goed je zal het zo wel beleven, daar kan ik niet over oordelen.
Maar ik denk dat je de plank goed misslaat, in dit geval.

gentle giant is totaal anders dus ik begrijp die vergelijking ook totaal niet

Belew laat zien op deze plaat (en op Beat idem) dat hij een fijne zanger is.
ZIjn experimentele gitaarspel staat in contrast met zijn uitgekiende en melodieuze zang. Vooral de downtempo songs als Matte Kudasai en Frame by Frame zijn wonderbaarlijk mooi ingezongen.

Elephant Talk enThela Hun Ginjeet zijn chaotischer en een springplank voor het experimentelere zangwerk (denk aan Byrne).

Het intro Elephant talk heeft wel wat weg van het intro van New Millennium van Dream Theater waarbij gezegd moet worden dat ETouder is.

zeker niet te vergelijken met hun debuut maar dit is verdomd een goede plaat die niet verveeld. Good one

Berichten verplaatst naar Dream Theater

Ik heb trouwens deze vandaag op elpee gekocht. (Ook In the Wake of Poseidon, trouwens)

Had 'm lang geleden al, maar dus niet meer. Nu dus weer wel.

Toch fijn om dit meesterwerkje op vinyl te horen.