King Crimson - Discipline (1981)

Prachtige plaat. Had ooit 'earthbound' en die eerste (veelgeprezen) lp maar die trokken me nooit zo. Ga me toch weer in King crimson verdiepen.
Vreemd dat het titelnummer duidelijk het minste (en enige mindere) nummer is.

Voor mij niet helemaal te pijlen album, het geluid vind ik wat matig en komt erg hard uit mijn speakers..de instrumenten lijken gepakt op elkaar te zitten, er zit geen ruimte tussen, alsof het met een klein blikkerig mengpaneel gemixt is.. het album Lizard van ruim 10 jaar eerder heeft een beter geluid.. Dit is nota bene nog een geremasterde versie uit 1989 maar het mag helaas naar mijn mening niet baten, hoe dan ook jammer. Maar vooral nummers als Frame by Frame, het mooi gezongen Matte Kudasi, en het in mijn ogen zeer creatieve Thela Hun Ginjeet zorgen ervoor dat dit voor mij een album is met highlights. Sommige nummers komen later terug op compilaties en verdienen zo alsnog hun aandacht. Ik vind het album in zijn geheel niet bijzonder, het is mijns inziens KC in zijn compacte vorm, strak, enigszins klinisch inderdaad, komt denk ik overeen met de harde begin jaren 80 jaren. Er werd veel speed en cocaïne gebruikt en dat had dacht ik zijn invloed op de kunst. Ik kan niet zeggen dat er enige sympathie uit het album vloeit. Vandaar de naam Discipline waarschijnlijk. Gepaste titel denk ik zo.

Het album is sterk beinvloed door het urban funk geluid van de Talking Heads waar (verrassing) gitarist Adrian Belew een tijdje bij heeft gespeeld. Ook het feit dat de band vanaf hier 50% Amerikaans was zal z'n invloed hebben gehad. Maar, Fripp is en blijft de dictator van KC en het is dus uiteindelijk zijn visie die we te horen krijgen.

Rare conclusie die je trekt dat de muziek wel veranderd zal zijn door drugsgebruik want Fripp c.s. zijn juist totaal a-typisch wat dat betreft in de zin dat ze voor zo ver ik weet nog nooit drugs hebben gebruikt. Van Bruford weet ik eigenlijk wel zeker.

jij mag dat een 'rare conclusie' vinden, als je goed leest zie je dat ik het woord 'de kunst' heb gebruikt. Ik bedoel hier mee te zeggen dat in de kunst scene over het algemeen (en daarbuiten) een bepaalde drug werd gebruikt die de uitvoering van die kunst toentertijd beïnvloedde. Het maakt niet uit of je zelf gebruikt of niet, de stroming in de kunst is aanwezig en men past zijn of haar kunst aan in dat kader, vernieuwend in het geval van KC maar binnen het kader anders valt het buiten de smaak van het publiek. Zoals in de eerdere jaren 70 Wiet, Stuff en LSD de sfeermakers waren. Ook deze invloeden hebben KC gevormd, of ze dat toentertijd gebruikten of niet, het hoort bij de tijdgeest. Onoverkomelijk.

Dat speed invloed heeft gehad op punk en coke op disco: ongetwijfeld. Het drugsverhaal in relatie tot het geluid van een plaat geloof ik echter niet zo. Ik denk dat het eerder zit in de opkomst van allerlei synths, drum machines, elektronische drums (Bill Bruford had ze), transistorversterkers vs. warme buizenversterkers en andere nieuwe snufjes op geluidstechnisch vlak (het begin van het digitale tijdperk).
Deze technologische vooruitgang heeft een grote invloed gehad op het kille geluid van de muziek van de jaren '80. Het werd state of the art om zo clean mogelijk te produceren, zonder ruisje, zonder bijgeluiden. Alles close miken en apart opnemen, gates en reverb op de drums gooien (thanks Phil Collins). Dat was toen allemaal nieuw en hip, nu kunnen we niet anders concluderen dat het allemaal wat klinisch klinkt.
En ja, als er een band fan was van nieuwe snufjes dan was het King Crimson.

Ontwikkeling van technologie dat samengaat met het gebruik van bepaalde geestveruimende middelen in een bepaalde periode hoort denk ik bij diezelfde tijdsgeest. Het ene beïnvloed het andere om vervolgens weer beïnvloed te worden door het een. Sommige geluiden zouden we vandaag de dag niet hebben ware het niet dat er enkele leute zwaar onder invloed van één of ander genotsmiddel heeft zitten experimenteren !! Zodoende ontstonden ideeën die technologie aanzweepten ontwikkelt te worden (ik denk aan wah wah pedaal) Het idee was er voor de technologie, en het idee binnen de musicscene ontstond nogal eens onder invloed van. Ook KC heeft er zijn voordeel mee gedaan. Betekent niet dat ik denk dat alles zo ontstaan is, natuurlijk zijn er andere invloeden en het is denk ik inderdaad heel aannemelijk dat de wijze waarop men geluid toentertijd afstemde een mix met andere zaken was.

Aangeprezen door Antonio als het meest toegankelijke album van King Crimson, heb ik deze maar eens van hem geleend. Natuurlijk was ik al trots bezitter van In The Court Of, maar, zo werd mij verteld door Antonio, ieder album van King Crimson staat los van zijn voorganger!
Dat heb ik dan bij dezen ook gemerkt: wat een heerlijk en verslavend elektronisch gefreak is dit!

Voor nu een 4.0*!

Blij te horen dat je dit zo kan waarderen en welkom in King Crimson's wondere wereld

Check ook nog even dit filmpje van Adrian Belew.

Wat een grootmeester

Ik vind dit het allerbeste studio album van KC van de albums die ik ken dan. Live werk geniet gewoon mijn voorkeur, i.p.v de tammere studio versies. Als je 1 keer een live plaat gedraait hebt van KC dan draai je zo goed als nooit 1 van hun studio albums weer.

ben het niet met ricardo eens. hoe sterk king crimson live ook is hun studiowerk blijft de moeite waard

Ik zeg niet dat hun studio albums niet de moeite waard zijn toch?

ik doelde vooral op dit citaat. hoe goed live king crimson ook is. ik switch voordurend tussen live en studio

Dan moet ik de live albums maar weer eens gaan luisteren want de studio albums die beluister ik toch echt meer.

Als ik in een KC bui ben dan draai ik automatisch bijna altijd B'Boom of Elecktric af, want dat vind ik hun beste live albums. De studio albums zijn natuurlijk ook enorm de moeite waard, maar de bombast en weldaad van de live albums hebben mij zo enorm overrompeld, dat ik die ook het liefste draai. Van de studio albums mag ik deze nog wel eens opzetten. Geweldig album is het met alleen maar sterke nummers.

idd, de moeite waard , maar het klinkt wel erg klinisch vaak vergeleken met het spetterende livewerk

king crimson komt live het beste tot zijn recht

joeptoep maar eens eea

Beetje flauwe tekstwolkjes in het begin, maar die doen niet onder voor de rest van het nummer! Wat een grootmeester inderdaad! Geen wonder dat Zappa hem zo hoog had zitten!

Na de overval met de League Of Gentlemen kwam KC terug met Discipline. We waren compleet van slag. Fripp heeft techniek altijd hoog in het vaandel gehad maar dit sloeg alles. Heb ze vrjn kort erna in Vredenburg gezien en zij maakten op het podium alles waar. Wel een breuk met Larks Tongue etc. maar wat een sound. Drugs kwamen in de nieuwe KC niet voor. Na the League Of Gentleman (Johnny Toobad) had Fripp hier al aardig tabak van.

Mij ook.

The Sheltering Sky

Waanzinnig nummer. Hadden ze er maar meer van zulk soort!

Ontiegelijk sterke plaat van King Crimson. Eigenzinnige composities van een ontiegelijk hoog niveau. Voor dit album werd al duidelijk dat de leden van King Crimson een aardig potje kunnen spelen, maar zoals Mojojojo559 al zei: dit slaat echt alles.

Ongelofelijk wat een ontwikkeling King Crimson heeft doorgemaakt vanaf het debuut. Telkens zo anders, maar steeds van hoog niveau.

En zo leg ut !

Vond dit eigenlijk maar een tegenvaller. Buiten het geniale "Frame By Frame", het mooie "Matte Kudasai" en een deel van "Indiscipline" (eigenlijk alles voor dat verschrikkelijke I repeat myself under stress I repeat myself under stress) staat er niet veel speciaals op. "Discipline", "Thela Hun Ginjeet", "Elephant Talk", word er niet warm van.

JUDAS !!!



edit: bekijk nu je Top 10 en zie dat je RED van King Crimson op 1 hebt staan, dus je bent sowiso bekend met deze mannen.
Was je tot voor kort dan alleen bekend met het jaren 70 materiaal, dat dit jaren 80 spul je niet kan bekoren, of is er een andere reden ?

Zelf heb ik een behoorlijke stapel KC cd's, waaronder bijna al hun jaren 70 materiaal en de The Great Deceiver Box, wat ik bijna allemaal fantastisch vind.
Het rare is dat ik juist RED weer een van de mindere albums placht te vinden, ondanks dat vrijwel al hun jaren 70 materiaal (live/studio) en met name The Great Deceiver en The Night Watch helemaal geweldig zijn !

Ben je overigens bekend met Talking Heads ?
Als je hun eind jaren 70/begin jaren 80 materiaal kan waarderen, dan zou het bij Discipline ook moeten lukken...

een woord:

B'boom

Was tot voor kort eigenlijk alleen bekend met hun debuutplaat, het heilige drieluik Larks' Tongues, Starless & Red en hun 90s album "Thrak", me inderdaad nooit echt verdiept in hun 80s periode.

Wat ik vooral mis aan dit album in vergelijking met pakweg "Larks' Tongues" is het harde en ietwat duistere aspect aan Crimson. Die intro van "LTIA Part I" bijvoorbeeld, zo gruwelijk onheilspellend dat je er ter plekke ongemakkelijk van werd. Of die riff van "Easy Money", wat een agressie klonk daarin. Ik zat echt gelijk middenin die muziek.

Hier is dat anders, het uitvoerige gebruik van elektronica geeft deze muziek voor mij een wat sterielere en eerder eentonige klank. Het is voor iedereen anders (gelukkig maar), maar ik heb deze plaat toch een fair aantal luisterbeurten gegeven en ik raak er maar niet door geboeid. Wie weet zet ik hem ooit nog eens op en hoor ik plots een immense genialiteit, maar voorlopig raak ik maar aan een 2.5, omdat ik zowat de halve plaat ronduit saai vind.

P.S: Die tekst van "Elephant Talk", m'n tenen staan er helemaal krom van

Over de tekst van Elephant Talk.
Het is maar hoe je het bekijkt. Al eens gelet op de beginletter van elk synoniem van "geklets"?

Die prachtige gitaargeluiden van Belew op Matte Kudasai zijn echt

Op Hammersmith Odeon laat hij ook dergelijke prachtige geluid horen op een solo in Flakes. Alleen daarom al is die aankoop gerechtvaardigd

Kende het in 1980 alleen van naam, had deze lp aangevraagd bij het abbonement van OOR. Prachtige lp met de geniale Belew natuurlijk die ook al een hoofdrol op oa Stage en Remain In Light heeft, gelukkig geen progrock. Het gitaarduel frame by frame en de walvis tribute Matte Kudasai de onbetwiste hoogtepunten.
Later In the Court ... geluisterd, verschrikkelijke muziek.

Voor mij nog altijd de beste studio plaat van King Crimsom.

Als je niet beter zou weten zou je zeggen dat dit album zo van Talking Heads afkomstig zou kunnen zijn.
De invloeden van Talking Heads zijn enorm goed hoorbaar op deze plaat vind ik.

En live is die band ook echt gewaagd aan King Crimson vind ik.