menu

King Crimson - Discipline (1981)

mijn stem
3,99 (247)
247 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EG

  1. Elephant Talk (4:45)
  2. Frame by Frame (5:08)
  3. Matte Kudasai (3:48)
  4. Indiscipline (4:33)
  5. Thela Hun Ginjeet (6:27)
  6. The Sheltering Sky (8:24)
  7. Discipline (5:03)
  8. Matte Kudasai [Alternative Version] * (3:52)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 38:08 (42:00)
zoeken in:
avatar van Maartenn
4,0
Maartenn (crew)
Aangeprezen door Antonio als het meest toegankelijke album van King Crimson, heb ik deze maar eens van hem geleend. Natuurlijk was ik al trots bezitter van In The Court Of, maar, zo werd mij verteld door Antonio, ieder album van King Crimson staat los van zijn voorganger!
Dat heb ik dan bij dezen ook gemerkt: wat een heerlijk en verslavend elektronisch gefreak is dit!

Voor nu een 4.0*!

avatar van deric raven
Grappig, wordt je getipt om de King Crimson uit begin jaren 80 te luisteren.
Dit alles vanwege het meer dan geslaagde aandeel van Robert Fripp op Bowies Heroes en Scary Monsters.
Verwacht je dan dat je bij deze progrockers de link naar Red Hot Chili Peppers zal leggen?
Ik niet.
Maar hoor je de funk van Elephant Talk in combi met die uitwaaiende gitaren en macho zang, en je hoort de eerste twee albums van de Peppers, dan kan het niet anders, dan dat ze bekend zijn met dit nummer.
Helaas is de rest wat wisselvalliger op Thela Hun Ginjeet na.
Die neigt zelfs wat naar Talking Heads of David Byrne.
Het Pink Floyd achtige gefreak heb ik minder mee.

avatar van bikkel2
4,5
Zo, daar ben je snel aan begonnen deric.

Het funkt inderdaad lekker bij tijd en wijlen. Talking Heads referentie is niet zo gek want daar heeft Belew ook nog even ingespeeld ( meer als sessiekracht)
The Peppers hoor ik niet zo, maar ik zal er bij een volgende draaibeurt eens op letten.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
This is a dangerous place! Een album dat in het muzikale klimaat van 1981 in mijn beleving eigenlijk nergens op leek en dat nog steeds vrij uniek is; de funk van de Talking Heads en de vervreemde "gebroken" sound van Pere Ubu zijn misschien referenties, maar als muzikale planeet leeft Discipline voor mijn gevoel toch in een eigen stratosfeer. Een heel bizarre mix van precieze gitaarnootjes, wilde akkoorden, Frippertronics die ik al zó vaak gehoord heb dat ik bijna vergeet dat die geluidjes iets met een gitaar te maken hebben, rare "ongeschoolde" zang van Adrian Belew, het afwisselend drukke en efficiënte drumwerk van Bill Bruford en als eeuwig anker de warme bas van Tony Levin. Een studie in samenvloeiende contrasten : de hectiek van Indiscipline tegenover de zuiverheid van het titelnummer, de ontroering van Matte Kudasai tegenover het wilde Thela hun ginjeet... Veel van King Crimson is aan mij niet besteed, soms vanwege een bepaalde afstandelijkheid die ik voel, soms vanwege de "metalen" kilte van het gitaargeluid, maar Discipline is onbeperkt draaibaar.

avatar van WoNa
4,0
Door een tweet van een goede bekende kwam dit album ineens voorbij. Ik zag de rode hoes met Keltisch patroon direct voor me. Ik heb de LP in 1981 gekocht en zeker sinds ergens in de jaren 80 nooit meer gedraaid. King Crimson was mijn band echt niet, met een beetje uitzondering voor de eerste. Het absurde gitaarwerk van en naam van Adrian Belew (Zappa, Bowie) en de single (?) 'Matte Kudasai', het was in ieder geval op de radio te horen, hadden mij verleid het album aan te schaffen.

In 2018 heb ik de plaat weer eens opgezet door die tweet. Zonder heel veel verwachtingen overigens. Het begin klonk allemaal bekend. Het zat nog gewoon in mijn hoofd en klonk net als dik 30 jaar geleden goed. De openbaring kwam op kant 2. Wat toch altijd een halve miskoop is gebleven, ook al was hij min of meer vergeten, blijkt 37 jaar later een prima koop geweest, voor fl 21,99 bij King in Breda. Het gele stickertje zit er nog op. Op deze kant wordt prima en uiterst inventief muziek gemaakt. Ja, ook ik hoor (nu) enige gelijkenis met Talking Heads hier en daar, die mij toen niet is opgevallen, maar ik had in 1981 ook niets van de band op de single 'Psycho Killer' na. Ja, het is progrock, maar geheel afwijkend wat ik met het genre zoals het in de jaren 70 klonk associeer. Dit is veel klinischer, in zekere zin absurder. Binnen zekere grenzen kon alles zo lijkt het en dat maakt deze plaat uitzonderlijk avontuurlijk, hoe strak Robert Fripp het allemaal ook aanpakte. Er is heel veel te horen en volstrekt onvoorspelbaar.

Met het pakken van het album kwam er wel een vergeten iets tevoorschijn: 'Islands'. Geen idee dat ik dit album had noch hoe ik er aan kom. Ook maar eens spelen dus.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:16 uur

geplaatst: vandaag om 06:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.