Morrissey - I Am Not a Dog on a Chain (2020)

Een nieuwe Morrissey: dat gaat vlot.

Bobby, Don't You Think They Know? is toch wel even een nieuwe richting (alhoewel ook niet echt verrassend dat hij die kant op beweegt).

Wel een fijne single! Hoewel Thelma Houston wel iets minder los mag gaan.

Ik wil iets zeggen over de hoes, maar ik hou me in.

Dan doe ik 't wel.

Wat een lelijke hoes!!

Hopelijk is de muziek beter

en hopelijk gaat ie weer touren

De man is wel productief de laatste tijd. Komt niet altijd ten goede aan de kwaliteit. Hopelijk is dit nu anders.

Die vorige hoes was ook al zo vreselijk. Jammer, want ooit was hij toch wel de man van de mooie hoezen. Als de muziek maar goed is.

En ik heb zeker zin om hem weer live te zien, dus duimen maar (en dat mag je doen tot het moment dat ie daadwerkelijk het podium opstapt).

Waar ik voorheen veel respect had voor Morrissey en altijd uitkeek maar een nieuw album is dat de laatste jaren compleet omgeslagen na het horen en lezen van z'n meer recente uitspraken en visie. Ik kan deze moeilijk scheiden van z'n artistieke uitdrukkingen. Heb daardoor geen behoefte meer om z'n huidige werk te beluisteren. Hij begint een beetje veel op Johnny Lydon/Rotten te lijken. Jammer, maar helaas Mozzer.

Bobby, Don't You Think They Know? is toch wel best verrassend. Orgel, sax, Thelma Houston, en toch werkt het en blijft het een echte Moz-song. Ik kijk nu al uit naar het album in elk geval!

Heerlijke eerste single zeg, wat een strot heeft die Thelma toch! En zo heb ik er toch weer zin in, kom maar op met die plaat

Ik ga deze keer wel wachten met kopen. want Morrissey kennende zal er snel wel weer een deluxe versie komen met leuke extra's en een ander kleurtje.. en een andere ,(betere) hoes

Re-issue! Re-package! Re-package!
Re-evaluate the songs
Double-pack with a photograph
Extra Track (and a tacky badge)

Bobby, Don't You Think They Know? Vind ik overigens best goed te pruimen.

Hmmn.... Enorm slecht album titel.
Zijn solo werk altijd van genoten ook hoor. "You are the quarry" zelfs een welkome comeback naar topvorm destijds. Maar daarna beklijven zijn albums niet meer zo bij mij. Het vorige cover album is de eerste cd die ik niet gekocht heb. Bij deze ga ik afwachten. Het zelfmedelijden was ten tijde van the Smiths scherp, bijtend, komisch en heerlijk tragisch. Hij is al jaren veel meer een bittere zeur.

Fijne single zeg, verrassend "Boz" Boorer die vaak componist en zeker ook gitarist is op de albums van Moz doet hier een sax solo.
Thelma Houston wordt in de tekst als achtergrondzangeres opgevoerd maar dat doet haar te kort

Zijn vorige twee kon ik niet heel veel mee uiteindelijk.

Cover album wel geinig zoals een cover album vaak wel is

Na het horen van de single wel zin hierin.

Door de toevoeging van die zangeres het gebruikelijke venijn naar nieuwe hoogte gestuwd, erg benieuwd naar de rest.

9 maart in Keulen maar eens kijken wat hij hier alvast van speelt.

Hopelijk komt hij ook weer eens naar Nederland

De laatste keer Utrecht is al weer een tijdje geleden ja. Ik hoop dat het weer eens gaat gebeuren.

I know it’s gonna happen someday

Zolang Mojo in de concertzalen alhier Frankfurters blijft serveren acht ik die kans klein

De hoes is id niet geweldig, maar ms is de muziek ook meer in lijn met de 60s of 70s, maar dat weet ik niet...

En weer een single. Ik begin heel enthousiast te worden over deze plaat. Fijne track!

een hoes met op de voorkant een foto van de held, wat wil jij nog meer dan.

Een vegetarische frikandel

Love Is on Its Way Out, lekker modern voor Moz-begrippen. Hoor er zelfs wat Coldplay in

Dat moderne hoeft van mij niet per se. Ik vind Bobby beter dan deze. Bobby heeft een beetje een DM ondertoon. De 2e helft van Love is wel genietbaar.

Knockabout World, 3e single, klinkt weer lekker ouderwets 80s

80s? Het zal wel niet gewaardeerd worden als dat jouw 2020 lijstje haalt

Fijn nummertje ja. Mooi dat Moz niet vergeten is waar hij vandaan komt. Heerlijk die warme en ongedwongen 80s feel en productie. Als een zonnetje dat ik mis als ik uit het raam kijk

Het zijn moeilijke tijden voor Morrissey fans. Niet omdat hij niet productief meer zou zijn, want het tegenovergestelde is het geval. Nee, meneer staat er bij veel mensen niet goed meer op vanwege zijn ideeën. Fans haken er zelfs door af. Ook het doorlopende cancelen van concerten wordt nogal eens genoemd en dan zijn muziek....

Ja, zijn muziek.... zo'n coveralbum, daar kun je over redetwisten. Cover-albums zijn altijd voer voor discussie, maar ook de kwaliteit van zijn albums is een ding voor fans en niet-fans.
Zelf heb ik daar geen last van. Low in High School staat bij mij op 5*, World Peace op 4,5*, Years of Refusal en Ringleader krijgen beide 4* en You are the Quarry heeft dan ook weer de volle mep. En ik hoor ook tot de liefhebbers van Your Arsenal (4,5*) Maladjusted (4,5*) en Southpaw Grammar (4*). Kill Uncle krijgt 4* en dan heb je het magistrale duo Vauxhall and I en Viva Hate (beide 5*).

Hier spreekt dus een fan. Misschien een niet-kritische fan? Ik denk dat dat meevalt. Ik vind zijn muziek gewoon goed. Dat heb ik ook met The Smiths. Muziek die ik echt altijd op kan zetten en dat gaat maar voor weinig artiesten op (nee zelfs voor Prince niet).

Dus ook nu had ik er weer enorm veel zin in. En die zin wordt alleen maar groter als ik opener Jim Jim Falls hoor. Zijn zang lijkt per album alleen maar beter te worden. Dit nummer past goed in het verlengde van nummers op Low in High School: een pakkende melodie, mooie instrumentatie, lekkere wendingen, rauwe gitaar naast een bijna kneuterig aandoend jaren '80 elektronisch geluid. En dan tegen het einde zo'n dramatisch sausje. Ja, dan ben ik al om en moet de rest nog komen.

Die rest volgt gelijk met de singles Love Is on Its Way Out en Bobby, Don't You Think They Know?. De eerst klinkt redelijk modern voor Morrissey begrippen en net als de opener ook hier weer dat elektronische geluid, en de tweede krijgt soul mee dankzij Thelma Houston. Een warm nummer dat mij al gelijk beviel en ik ben het blijven draaien zonder dat het snel ging vervelen. Morrissey's stem leent zich er goed voor.

Titeltrack I Am Not a Dog on a Chain is toch wel even een moment waar ook mijn wenkbrauwen omhoog van gaan. Dit is een geluid dat we niet echt kennen van de man: luchtig, bubbelend, huppelend.... pop in een Morrissey-jasje. Totdat de gitaar erbij komt en dan is het even zo'n U2-jaren-80-momentje. Ja heus, zo voelt dat voor mij, maar voor je het weet huppelt Morrissey gewoon weer verder en snijdend blijft ie, ook huppelend. Een zeer merkwaardige rollercoaster dit nummer, maar ik geloof dat het ritje me wel beviel eigenlijk.

What Kind of People Live in These Houses? klinkt gelijk al fijn. Als Coldplay nog goede muziek zou maken zou dit het een beetje kunnen zijn. Catchy en verzorgd en we horen zelfs een snufje country.

Derde single Knockabout World is er ook zo eentje die al weken in mijn hoofd blijft zitten. Zo'n meezinger zoals ook The Smiths ze had en waarvan je eigenlijk niet weet of het nummer nu op het randje is of niet. Lekker meegalmen met Girlfriend in a Coma of Panic, je kent het wel. Hier heb ik dat ook. Heerlijk nummer.

Zou Morrissey eenzaam zijn? Als je de titel Darling, I Hug a Pillow leest zou je denken van wel. Het blijkt een ietwat melancholisch nummer met de trompet weer eens in de hoofdrol en een galm op de zang van Morrissey.

Once I Saw the River Clean is helemaal elektronische pop. Met dit soort nummers gaat hij ongetwijfeld meer fans van zich vervreemden. Het is geen Smiths blah blah blah. Ik ben wel blij dat hij dit soort wegen gaat bewandelen. Een nieuwe Smiths zit er gewoon niet in. En dit is pico bello pop waar ik ook heel erg van kan genieten. Er zit een lekkere drive in. Ik zie het nu al keihard gedraaid worden in de auto komende zomer: raampjes open en keihard dit nummer. Hoe heerlijk is dit nummer (let vooral op die krassende viool die er ineens heel subtiel bij komt).

The Truth About Ruth, alleen al de titel vind ik zo typisch Morrissey. Fluisterend begint dit liedje op lieve toon, en die tekst, ja minder scherp dan vroeger, dat is zeker waar, maar nog steeds herkenbaar zoals hij alleen dat doet. En langzaam ontvouwt het nummer zich als een wals-achtig dansje op piano met roffelende drums en grappige geluidjes inclusief tingeltangel. De gitaar maakt het walsje verder af.

The Secret of Music... ja, dat is het. Over smaak valt nu eenmaal niet te twisten. Velen zullen het niet met mij eens zijn als het over dit album gaat. Dat is nu eenmaal het geheim van muziek: wat doet het met je. Dit nummer is in elk geval het langst op dit album. Morrissey heeft er wel meer van op zijn laatste albums. Vaak zijn het kleine avontuurtjes en dat is dit ook wel. Het klinkt wat bevreemdend, ook weer een stijl zoals ik hem niet echt eerder heb gehoord, en moeilijk om goed te duiden. Een goed teken toch wel, want na alle wat luchtige nummers die we tot nu toe gehoord hebben klinkt dit spannend. Het kruipt en sluipt voort. Het is wachten op een enorme wending, een wending die niet komt. Ongetwijfeld zijn meest interessante nummer op dit album.

My Hurling Days Are Done sluit af. Qua titel misschien wel gepast. Als nummer een schitterende kers op deze nieuwe Morrissey taart. Wat je ook van hem mag vinden: hij weet in mijn oren nog steeds sterke muziek af te leveren, dit nummer is er een goed voorbeeld van. Hier horen we melancholiek terug, waardoor het een fraai slotakkoord vormt. Een juweeltje is het (dat koortje!).

Ja, ook nu ga ik weer voor de bijl. Morrissey lost mijn hoge verwachting gewoon weer in met een heerlijk popalbum op z'n Morrissey's. En ja, ook dit zie ik nog wel de volle mep krijgen binnenkort. Haak maar af om zijn ideeën, haak maar af verzuurde Smiths fans die alles daarmee vergelijken, haak maar af omdat je deze stijl kut vindt. Ik blijf aanhaken, en hopelijk met dit soort albums nog heel lang

I Am Not a Dog on a Chain is een logisch vervolg op Low in High School.

Mooie recensie, aERodynamIC

Je maakt me zeer nieuwschierig.

Ik heb hier ook weer veel zin in. ik ga de laatste tijd sowieso weer door een Morrisseyfase heen, af en toe heb je dat. Maar goede timing dus voor het uitkomen van dit album.

Pff.. van die doedelzakken die 0,5* geven. Ik kan daar niks mee

Laten we vooropstellen dat musicmeter een muziekplatform is en geen politiek platform; ik vind het persoonlijk heel erg lastig om de persoon Morrissey nog langer los te zien van de muziek. De vraag is wanneer zijn muziek doorspekt gaat zijn met zijn politieke opvattingen en hij zijn uitspraken omzet in liedteksten. Dan is het maken van een coveralbum dus een verrekt veilige keuze, want ik kan me niet voorstellen dat hij lof gaat oogsten met het bezingen van zijn politieke ideeën, die op zijn zachtst controversieel zijn.

Kan zijn vanwege het feit dat ie omstreden is als persoon wellicht. Ik zou het anders ook niet weten. Misschien volgt er nog een toelichting