menu

Morrissey - I Am Not a Dog on a Chain (2020)

mijn stem
3,82 (102)
102 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: BMG

  1. Jim Jim Falls (3:44)
  2. Love Is on Its Way Out (3:14)
  3. Bobby, Don't You Think They Know? (5:46)

    met Thelma Houston

  4. I Am Not a Dog on a Chain (3:52)
  5. What Kind of People Live in These Houses? (3:41)
  6. Knockabout World (3:25)
  7. Darling, I Hug a Pillow (4:47)
  8. Once I Saw the River Clean (4:19)
  9. The Truth About Ruth (3:45)
  10. The Secret of Music (7:52)
  11. My Hurling Days Are Done (5:01)
totale tijdsduur: 49:26
zoeken in:
Hmmn.... Enorm slecht album titel.
Zijn solo werk altijd van genoten ook hoor. "You are the quarry" zelfs een welkome comeback naar topvorm destijds. Maar daarna beklijven zijn albums niet meer zo bij mij. Het vorige cover album is de eerste cd die ik niet gekocht heb. Bij deze ga ik afwachten. Het zelfmedelijden was ten tijde van the Smiths scherp, bijtend, komisch en heerlijk tragisch. Hij is al jaren veel meer een bittere zeur.

avatar van aERodynamIC
4,5
geplaatst:
Het zijn moeilijke tijden voor Morrissey fans. Niet omdat hij niet productief meer zou zijn, want het tegenovergestelde is het geval. Nee, meneer staat er bij veel mensen niet goed meer op vanwege zijn ideeën. Fans haken er zelfs door af. Ook het doorlopende cancelen van concerten wordt nogal eens genoemd en dan zijn muziek....

Ja, zijn muziek.... zo'n coveralbum, daar kun je over redetwisten. Cover-albums zijn altijd voer voor discussie, maar ook de kwaliteit van zijn albums is een ding voor fans en niet-fans.
Zelf heb ik daar geen last van. Low in High School staat bij mij op 5*, World Peace op 4,5*, Years of Refusal en Ringleader krijgen beide 4* en You are the Quarry heeft dan ook weer de volle mep. En ik hoor ook tot de liefhebbers van Your Arsenal (4,5*) Maladjusted (4,5*) en Southpaw Grammar (4*). Kill Uncle krijgt 4* en dan heb je het magistrale duo Vauxhall and I en Viva Hate (beide 5*).

Hier spreekt dus een fan. Misschien een niet-kritische fan? Ik denk dat dat meevalt. Ik vind zijn muziek gewoon goed. Dat heb ik ook met The Smiths. Muziek die ik echt altijd op kan zetten en dat gaat maar voor weinig artiesten op (nee zelfs voor Prince niet).

Dus ook nu had ik er weer enorm veel zin in. En die zin wordt alleen maar groter als ik opener Jim Jim Falls hoor. Zijn zang lijkt per album alleen maar beter te worden. Dit nummer past goed in het verlengde van nummers op Low in High School: een pakkende melodie, mooie instrumentatie, lekkere wendingen, rauwe gitaar naast een bijna kneuterig aandoend jaren '80 elektronisch geluid. En dan tegen het einde zo'n dramatisch sausje. Ja, dan ben ik al om en moet de rest nog komen.

Die rest volgt gelijk met de singles Love Is on Its Way Out en Bobby, Don't You Think They Know?. De eerst klinkt redelijk modern voor Morrissey begrippen en net als de opener ook hier weer dat elektronische geluid, en de tweede krijgt soul mee dankzij Thelma Houston. Een warm nummer dat mij al gelijk beviel en ik ben het blijven draaien zonder dat het snel ging vervelen. Morrissey's stem leent zich er goed voor.

Titeltrack I Am Not a Dog on a Chain is toch wel even een moment waar ook mijn wenkbrauwen omhoog van gaan. Dit is een geluid dat we niet echt kennen van de man: luchtig, bubbelend, huppelend.... pop in een Morrissey-jasje. Totdat de gitaar erbij komt en dan is het even zo'n U2-jaren-80-momentje. Ja heus, zo voelt dat voor mij, maar voor je het weet huppelt Morrissey gewoon weer verder en snijdend blijft ie, ook huppelend. Een zeer merkwaardige rollercoaster dit nummer, maar ik geloof dat het ritje me wel beviel eigenlijk.

What Kind of People Live in These Houses? klinkt gelijk al fijn. Als Coldplay nog goede muziek zou maken zou dit het een beetje kunnen zijn. Catchy en verzorgd en we horen zelfs een snufje country.

Derde single Knockabout World is er ook zo eentje die al weken in mijn hoofd blijft zitten. Zo'n meezinger zoals ook The Smiths ze had en waarvan je eigenlijk niet weet of het nummer nu op het randje is of niet. Lekker meegalmen met Girlfriend in a Coma of Panic, je kent het wel. Hier heb ik dat ook. Heerlijk nummer.

Zou Morrissey eenzaam zijn? Als je de titel Darling, I Hug a Pillow leest zou je denken van wel. Het blijkt een ietwat melancholisch nummer met de trompet weer eens in de hoofdrol en een galm op de zang van Morrissey.

Once I Saw the River Clean is helemaal elektronische pop. Met dit soort nummers gaat hij ongetwijfeld meer fans van zich vervreemden. Het is geen Smiths blah blah blah. Ik ben wel blij dat hij dit soort wegen gaat bewandelen. Een nieuwe Smiths zit er gewoon niet in. En dit is pico bello pop waar ik ook heel erg van kan genieten. Er zit een lekkere drive in. Ik zie het nu al keihard gedraaid worden in de auto komende zomer: raampjes open en keihard dit nummer. Hoe heerlijk is dit nummer (let vooral op die krassende viool die er ineens heel subtiel bij komt).

The Truth About Ruth, alleen al de titel vind ik zo typisch Morrissey. Fluisterend begint dit liedje op lieve toon, en die tekst, ja minder scherp dan vroeger, dat is zeker waar, maar nog steeds herkenbaar zoals hij alleen dat doet. En langzaam ontvouwt het nummer zich als een wals-achtig dansje op piano met roffelende drums en grappige geluidjes inclusief tingeltangel. De gitaar maakt het walsje verder af.

The Secret of Music... ja, dat is het. Over smaak valt nu eenmaal niet te twisten. Velen zullen het niet met mij eens zijn als het over dit album gaat. Dat is nu eenmaal het geheim van muziek: wat doet het met je. Dit nummer is in elk geval het langst op dit album. Morrissey heeft er wel meer van op zijn laatste albums. Vaak zijn het kleine avontuurtjes en dat is dit ook wel. Het klinkt wat bevreemdend, ook weer een stijl zoals ik hem niet echt eerder heb gehoord, en moeilijk om goed te duiden. Een goed teken toch wel, want na alle wat luchtige nummers die we tot nu toe gehoord hebben klinkt dit spannend. Het kruipt en sluipt voort. Het is wachten op een enorme wending, een wending die niet komt. Ongetwijfeld zijn meest interessante nummer op dit album.

My Hurling Days Are Done sluit af. Qua titel misschien wel gepast. Als nummer een schitterende kers op deze nieuwe Morrissey taart. Wat je ook van hem mag vinden: hij weet in mijn oren nog steeds sterke muziek af te leveren, dit nummer is er een goed voorbeeld van. Hier horen we melancholiek terug, waardoor het een fraai slotakkoord vormt. Een juweeltje is het (dat koortje!).

Ja, ook nu ga ik weer voor de bijl. Morrissey lost mijn hoge verwachting gewoon weer in met een heerlijk popalbum op z'n Morrissey's. En ja, ook dit zie ik nog wel de volle mep krijgen binnenkort. Haak maar af om zijn ideeën, haak maar af verzuurde Smiths fans die alles daarmee vergelijken, haak maar af omdat je deze stijl kut vindt. Ik blijf aanhaken, en hopelijk met dit soort albums nog heel lang

I Am Not a Dog on a Chain is een logisch vervolg op Low in High School.

avatar van Strangeways
4,5
geplaatst:
Opvallend, geen enkel nummer van Boz Boorer dit keer. Nu heeft Jesse Tobias eigenlijk al vanaf zijn aanstelling de nodige kritiek moeten verduren, dat hij geen waardig songschrijver voor Morrissey zou zijn, maar hiermee bewijst hij het tegendeel. De 6 door hem geschreven tracks zijn stuk voor stuk geweldig!

avatar van vincentcorjanus
4,0
geplaatst:
Qua timing zit Moz helemaal goed. In deze vreemde tijden kunnen we zijn stem en zijn muziek goed gebruiken. Naast de sterke singles staan er aantal puike tracks op deze langspeler. Voor mij springt vooral ‘My Hurling Days Are Done’ eruit. ‘Mama, mama and teddy bear
Were the first full firm spectrum of time.’ Zo simpel en zo krachtig. Een mooi beeld. Zijn stem lijkt zelfs niet aan kracht in te boeten en ook de moderne twist in de songs is erg verfrissend. Is dit eentje voor het jaarlijstje? Jáwel!

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Morrissey - I'm Not A Dog On A Chain - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Morrissey - I'm Not A Dog On A Chain
Morrissey is al jaren hopeloos uit vorm en maakt het zijn fans ook niet makkelijk met vreemde uitspraken, maar het deze week verschenen I’m Not A Dog On A Chain is een reuzenstap in de goede richting

Zeker achteraf bezien viel er de afgelopen jaren weinig te genieten op de albums van Morrissey. Hoe goed I’m Not A Dog On A Chain over een aantal weken bevalt zal de tijd moeten leren, maar vooralsnog lijkt het nieuwe album van de Britse muzikant veel beter dan zijn voorgangers uit de afgelopen 15 jaar. Morrissey verrast met goede songs, een wat meer open geluid en met sterke vocalen. Hier en daar hoor je wat van The Smiths en zijn vroege solowerk, maar Morrissey verrijkt zijn geluid ook op trefzekere wijze met elektronische impulsen. Het levert een album op dat je song na song enthousiast doet opveren en dat was de laatste jaren wel anders.

Ik heb al sinds de begindagen van The Smiths een enorm zwak voor Morrissey, waardoor een nieuw album van de Britse muzikant voor mij nog steeds iets is om naar uit te kijken. Aan de andere kant maakt Morrissey het me de afgelopen jaren niet makkelijk om van hem te houden.

Hierbij gaat het niet direct over zijn dubieuze politieke uitspraken, want die heeft hij altijd al gedaan. Zo zal zijn wens om Margaret Thatcher onder de guillotine te leggen niet bij iedereen in goede aarde zijn gevallen en hetzelfde geldt voor zijn oproep om disco’s plat te branden en DJ’s op te hangen. Politieke uitspraken van Morrissey neem ik daarom met flinke korrel zout, maar ook in muzikaal opzicht was er de afgelopen jaren toch weinig om echt vrolijk van te worden.

Natuurlijk moeten we van Morrissey niet direct een album van het niveau van Vauxhall And I te verwachten en misschien ook geen Viva Hate, Your Arsenal of You Are The Quarry, maar de afgelopen jaren was het wel heel pover. Ik gaf zijn albums steeds het voordeel van de twijfel, maar achteraf bezien is You Are The Quarry het laatste Morrissey album dat ik echt met plezier uit de kast trek.

Het deze week verschenen I’m Not A Dog On A Chain is gestoken in een werkelijk spuuglelijke hoes en ook andere voortekenen waren niet best. Zo werkt Morrissey op zijn nieuwe album opnieuw met producer Joe Chiccarelli, vooralsnog geen echt gelukkige combinatie en lijkt de rol van rechterhand Boz Boorer, in ieder geval als songwriter, uitgespeeld (Boz Boorer is als muzikant nog wel nadrukkelijk aanwezig op het album).

I’m Not A Dog On A Chain opent echter veelbelovend. Jim Jim Falls valt op door wat ouderwets aandoende elektronica, heerlijk scheurend gitaarwerk en natuurlijk de uit duizenden herkenbare zang van Morrissey, maar het is vooral een hele goede popsong. Het is het soort popsong dat ik al een tijd niet meer van Morrissey had gehoord en het is zeker niet de enige track waar Morrissey verrast met de grandeur die zijn oudere werk kenmerkt.

Ik was tot dusver niet zo onder de indruk van het werk van Joe Chiccarelli, maar voor I’m Not A Dog On A Chain heeft hij degelijk werk afgeleverd. Het geluid op het nieuwe Morrissey album borduurt aan de ene kant voort op zijn vroege werk, maar is ook voorzien van een elektronische impuls die gelukkig niet te modern en klinkt, wat in het geval van Morrissey wat kunstmatig over zou komen.

Jim Jim Falls wordt gevolgd door het eveneens uitstekende Love Is On Its Way Out, waarin Morrissey ook in vocaal opzicht weer excelleert. Na een duet met disco-queen Thema Houston dat in muzikaal opzicht interessant is, maar qua zang wat over de top, volgen een aantal songs die zich laten beluisteren als vintage Morrissey, waarbij zowel flarden van zijn solowerk als flarden van The Smiths opduiken.

Ook in de wat meer ingetogen songs valt op hoe mooi het allemaal is ingekleurd en hoe de instrumentatie toch vooral in dienst staat van de stem van Morrissey. Hier en daar duikt een randje kitsch of bombast op in de muziek van de muzikant uit Manchester, maar de meeste songs op I’m Not A Dog On A Chain blijven toch vrij makkelijk aan de goede kant van de streep.

Hoe goed het album echt is zal de tijd moeten leren, maar de eerste dagen valt I’m Not A Dog On A Chain me zeker niet tegen. Natuurlijk geen Vauxhall And I en ook geen You Are The Quarry, maar veel beter dan alles dat Morrissey de afgelopen 15 jaar heeft gemaakt. Erwin Zijleman

avatar van iamsander
geplaatst:
Lekker de nieuwe Morrissey. Niets mis met de mening van Morrissey.

'Everyday is like sunday' blijft een klassieker en dijk van een nummer.

avatar van MeesBowieFan1
geplaatst:
Om eerlijk te zijn was ik voor het verschijnen van dit album totaal onbekend met Morrissey, ondanks The Smiths in mijn top 10 lijst van artiesten staat.

Na zijn repertoire globaal wat geluisterd te hebben en na het luisteren van dit album is mijn eerste indruk als voglt:

Voorop staat dat Morrissey naar mijn mening het niveau van de band The Smiths absoluut niet haalt.
Ik geloof dat de meeste nummers kwalitatief goed zijn, maar de enorm politiek geëngageerde teksten die er tegenover staan maakt dit voor mij muziek die ik niet snel op zou zetten.
Dit komt omdat veel van zijn nummers, met name uit zijn nieuwste album, nogal drammerig op mij over komen. Niet omdat ik zijn politieke mening niet accepteer, maar omdat ik vind dat in zijn muziek de balans tussen zogenaamd de 'entertainment' en het 'maatschappelijke doel' van de artiest, zoek is.

4,0
Wat een heerlijke plaat weer van Morrissey! Ik moest bij de losse singles even wennen aan het jaren 80 geluid, ondanks dat ik groot liefhebber ben van jaren 80 muziek, maar inmiddels vind ik hem prachtig van voor naar achter. Wie maakt er nog zo'n vernieuwend album op die leeftijd!? Ik hoor er zelfs een beetje Dreampop in (What Kind of People live these Houses?).. Het gezeik over dat het niet net zo goed is als The Smiths word zo ik moe van, die bestaan al 35 jaar niet meer, get over it. Morrissey is relevant, zelfs nu nog. Hij heeft volledig z'n eigen sound en blijft maar goede muziek maken..

P.s. ook de albumcover mag er gewoon zijn!

avatar van freekowtski
4,5
Knap dat een links blad zoals de Humo toch 4 sterren heeft aan Morrissey. Niet dat ik wat de man uitkraamt goed wil praten, maar in sommige buitenlandse pers zag ik dit niet gebeuren. Ze hadden meer over de rest, dan over het album.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:09 uur

geplaatst: vandaag om 08:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.