Pendragon - Love Over Fear (2020)

+1 "ouwe lul" hier. Laatste "ontdekking" (10 jaar na dato ) op deze manier afgelopen week:de laatste 2 albums van Throes Of Dawn via Progwereld.

Ik denk dat er op deze site nog aardig wat zitten die de muziek nog steeds op CD of LP koopt. Muziekliefhebbers doen dit namelijk nog, Ook ik ontdek via deze site nog steeds nieuwe muziek, kort geleden nog Cosmograf gekocht, prachtige prog muziek.

Maar terug naar deze CD, nog niet gehoord maar inmiddels wel gedownload. Bevalt deze dan zal er binnenkort een fysiek exemplaar komen.

Klopt helemaal; zelf net nog "blind" (op basis van het 1e vrijgegeven nummer en ervaringen uit het verleden... ) deze alvast ge-pre-ordered: Katatonia - City Burials

Als je vandaag de dag niet op Spotify wil of gaat zit je met je hoofd zowel in het zand als in je aars.

Vorige nog op CD gekocht maar momenteel geen CD speler dus gaat lastig worden.

Op doorreis zijnde in een consumptie maatschappij het idee van tastbare media geheel losgelaten.

Persoonlijk.

Heb een kleine ronde B en O bluetooth speaker waar hetzelfde geluid uit komt als mijn oude 5.1 die ik met pensioen stuurde wegens te lijvigheid en een telefoon met directe beschikking tot het meeste wat ik zou willen luisteren.

Vind het heerlijk.

Dan maar geen Pendragon.

Mans kan zeer smaakvol soleren, dat weet ik wel.

Ik heb echt geen geld teveel maar heb zowel de mooie dubbel LP als 3 CD box gekocht en ben totaal verslaafd geraakt aan deze plaat die mij van het begin tot het einde echt raakt en heb nu geen enkele moeite om binnen te blijven met dit meesterwerk.

*kuch*

32 jaar en ik koop alles sinds mijn 18e en nog steeds origineel en baseer dat op basis van recensies en/of vrijgegeven nummers op youtube of social media. Of behoorlijk fan zijn. Iets als Bandcamp kan ik nog best steunen, maar ik vind Spotify een verwerpelijk bedrijf.

Ik zeg niet dat ze er niet meer zijn Lennert. Maar ik vrees dat jij wel de uitzondering op de regel bent. Dat meen ik echt. De mensen (zoals jij en ik) die zich roeren op dit soort forums en sites zijn liefhebbers. Het reguliere publiek koopt gewoon niets meer, hoe vervelend ook.

Daar ben ik ook bang voor inderdaad. Uitsterven zullen types als wij nooit. Maar het worden er met de jaren wel minder en minder.

Geinig om de discussie hier een beetje te lezen. Ik ben wel benieuwd naar dit album, maar aangezien ze niet op spotify of in mijn geval google music staan kan ik het niet zo beluisteren. En ik ben een paar jaar geleden gestopt met zomaar random cd's aanschaffen om te proberen. Downloaden doe ik nog sporadisch. Dus ik vind het vooral een gemiste kans van de band. En erg jammer want als ik de recensies moet geloven is dit een erg fijn album geworden.

Het verschilt denk ik ook heel erg per genre. Mijn focus ligt vooral op metal en progrock en voor zover ik zie zijn dit vaak ook de meest trouwe fans.

Overigens denk ik de laatste tijd ook wel meer na over het nut van dit soort dingen, maar uitgangspunt voor mij is vooral dat ik wil dat de band geld krijgt om mij van moois te kunnen blijven voorzien (en er ook goed van te kunnen leven). Sinds ik gewoon een werkende volwassene ben (en muziek een passie is) heb ik budget genoeg om nieuwe releases te kopen en om ook oude albums aan te schaffen. Maar goed, uiteindelijk is mijn ruimte beperkt en vraag ik mij milieutechnisch gezien ook af of we van bepaalde dingen niet uiteindelijk moeten/willen afstappen (zoals fysieke releases). En dan is er nog mijn comiccollectie, ook iets dat ik liever fysiek wil hebben (want lezen van een scherm vind ik niet te doen), maar wat ook weer zijn sporen achter laat op de wereld.

Maar belangrijkste uitgangspunt: bands moeten betaald worden. Daarom haat ik Spotify.

Even inhaken op inkomstenderving. Ik las dat Nick Barret 150.000 pond had geleend om de opnames van de CD en voorbereidingen voor de tour de bekostigen. Hij hoopte break even te spelen ergens in mei, vooral vanwege de inkomsten en merchandise van de tour. Inmiddels weten we wat er met die tour is gebeurd.

Vandaar dat ik bij hoge uitzondering als support weer eens een CD van Pendragon heb gekocht. Het was toch een bandje dat ik in de jaren tachtig goed vond en vaak live heb gezien.

Pendragon is inmiddels mijn smaak niet meer maar mijn vrouw vind het leuk. "waarom draai je dit niet wat vaker in plaats van die hoofdpijn-muziek die je normaal draait? " Ik zelf vind hem wel aardig. Het is toch vooral een gitaar plaat waardoor Clive Nolan meer op de achtergrond opereert.

Ik ben allergisch voor Clive Nolan

Poeh... dat vind ik echt heel veel geld. Een cd produceren kan al voor 10.000 euro. Zeker voor dit soort gasten, die alle apparatuur, studio etc voor handen hebben. Dan nog eens 140.000 pond alleen voor de "voorbereidingen" van een tour? In het kader van de gebruikelijke melodramatische uitspraken van Barret zou ik dit met een korreltje zout nemen...

Dat is eigenlijk al jaren aan de gang, ik denk eigenlijk al sinds Believe. Live viel het nog wel mee, omdat ze daar nog genoeg oude meuk spelen, maar bij de Masquerade 25 tour was het toch wel erg zichtbaar hoe prominent Nolan was tijdens het eerste deel van de show en hoeveel minder bij de nieuwere nummers.

Ik schrik eigenlijk wel van een bedrag van 150.000 pond, ook al zal dat waarschijnlijk alle opnamekosten, kosten voor persing, distributie, reclame, reis- en verblijfskosten en het maken van merchandise omvatten. Zo lang zijn de tours van de band nou ook weer niet en daarbinnen is het optreden in De Boerderij vaak het grootste en meest winstgevende optreden (en dan heb je het dus over 750 man). Wat ayreonfreak ook al schrijft: ik ben wel wat sceptisch...

Ben in ieder geval blij dat ik de band nog heb kunnen zien in het laatste weekend voordat in Nederland alle zalen sloten en moet ook voor de inkomsten van de band een prettige meevaller zijn geweest. Ook deze cd heb ik toen gekocht, maar echt kapot ben ik er nog niet van. Het is allemaal wel aardig en vertrouwd, maar zo'n beetje bij elk nummer heb ik het idee dat het wel erg lijkt op een ouder nummer.

Overigens was jij wel de laatste van wie ik verwacht had dat hij deze plaat zou kopen, maar wel een mooi gebaar!

Dit vind ik dan wel weer een prachtige motivatie thedunno. Dat is het hart op de juiste plaats hebben voor de muziekbranche...

Na een aanvankelijke lichte tegenzin vanwege de te verwachten herhalingsoefeningen toch maar eens beluisterd n.a.v. de overwegend positieve reacties. En ik moet zeggen, die zijn volkomen terecht. Wat een schitterend atmosferisch juweeltje is het geworden. Het verstand en vooral de diepgang komt met de jaren, dat mag duidelijk zijn. Barrett zelf is overigens op zijn best aan te horen op deze meer ingetogen wijze. Groot pluspunt is dan ook de instrumentale cd voor het geval je het gezang van de beste man al helemaal niet meer kan/wil horen. 4****.

Heerlijk, wat een stem, ik hou d'r van! Truth and Lies is van een schoonheid, wauw!

Ik heb het album toch maar gekocht. Mijn mening over hun afwezigheid bij de bekende streamingsdiensten heb ik al eerder aangegeven. Maar ik kon het niet laten om dan maar een beetje blind (ik heb wel flarden gehoord) de cd aan te schaffen. Iets dat ik meestal doe als ik op Spotify een album mooi vind.

Meer terug naar hun oude geluid. Zeker Truth and Lies is wel erg Floydish. En dat vind ik prima, want het is wel authentiek genoeg om te kunnen spreken van een eigen geluid. Gewoon een erg mooi nummer, met heerlijke solo's erin.

Opvallend vind ik aan dit album de stem van Nick Barrett. Ik heb hem altijd een zwakke zanger gevonden en eigenlijk ongeschikt om een leadzanger te zijn. Maar op dit album heeft hij (van wat ik van de band ken) veruit zijn beste zangprestatie neergezet. Het lijkt wel of hij een iets meer geschoolde stem heeft. Zangles gehad wellicht. Het klinkt hier prima.

Het is een mooi sfeervol album geworden met voldoende diversiteit. Zeker 4 sterren. En een zeker lijkend plaatsje in mijn top tien van 2020.

Soms moet je je 1e gevoel volgen en meteen doorpakken; heb ik onlangs nog gedaan bij Soen - Imperial (2021)...

Ben een groot fan en draaide alle nieuwe releases altijd helemaal kapot en dan moesten de albums nog indalen, voor het eerst dit album tijd gegund en niet, omdat het zo mooi is, iedere dag in jawel de cd speler, dit heeft toch wat positiefs opgeleverd, vindt het album nog immer geweldig, ingetogen, gitaar, toetsen en zang puur en geweldig, ga ik ook met toekomstige albums vanandere favorites doen....m.a.w. geef het de tijd..

Heb dit meesterwerk helaas twee jaar te laat aangeschaft. Wat een sfeer en emotie. Om over de supergoede productie maar te zwijgen.
Dit is wat muziek luisteren zo mooi maakt. Vooral als je er echt voor gaat zitten om bij weg te zeven.
Ken Pendragon al sinds ze in 1985 'The Jewel' uitbrachten maar verloor ze daarna uit het oog.
Ben nu weer helemaal bij de les.
Het vorige album 'Men who climb mountains' is ook zeer de moeite waard overigens, maar 'Love over Fear' overtreft dat album toch.

Mag ik hier even ongeneerd reclame maken voor het aanstaande Pendragon weekend, 12 en 13 mei in de Boerderij?! Vrijdag staat dit album, Love Over Fear op het programma en op zaterdag Not Of This World.

Ook zijn er losse dagkaarten te koop, allemaal via de website van de Boerderij.

Tijdschema:
Friday May 12th -
Day 1 - Doors 7pm
Support 7.15 - 7.45
Pendragon 8pm - 10.30pm
Pendragon acoustic set 10.45 - 11.15pm

Saturday May 13th -
Day 2 - Doors 7pm
Pendragon Q&A 7.15- 7.45
Support 8pm - 8.30
Pendragon- 8.45 - 11.15


Everyone’s A VIP weekends. – Pendragon

Eindelijk ook aangeschaft na mijn eerste Pendragon-concert. De grote rol van de gitaar in de nieuwe albums waardeer ik. Ook dit album is heerlijk, afwisselend maar voldoende samenhangend. Hier geen harde knallers zoals Indigo of Empathy, maar wel fraaie melodieën en sferen, met inderdaad prima zang van Barrett.

In mijn beleving is de zang van Barrett met het verstrijken van de jaren vooruit gegaan.

Daar ben ik het zeker mee eens. Een grootse zanger zal hij nooit worden, maar de zang is allang niet meer de zwakke schakel.

En verder snap ik de waardering voor deze herhalingsoefening niet zo. 360 Degrees vind ik eigenlijk nog het leukste. Niet omdat het zo'n goed nummer is, maar het is wel iets dat ze nog niet eerder gedaan hebben (en live was het ook de moeite waard). Verder denk ik bij elk nummer: hee, dat lijkt wel heel erg op...

Ik vind deze plaat één van de grootste tegenvallers van een band die ik erg hoog had zitten. Ik denk dat de hoge waardering komt door een nieuwe generatie neoprog-liefhebbers. Ik zie ook hogere scores bij latere IQ- en Marillion-liefhebbers. Fans die de bands later hebben ontdekt, en dan waarschijnlijk het oudere werk minder aantrekkelijk vinden.

Aan de andere kant zie ik het totaal aantal stemmen alleen maar afnemen, dus daar gaat mijn theorie.

Een andere theorie is dat enthousiaste liefhebbers direct een 5* toekennen en dit niet meer aanpassen. Hoe dan ook, leuk voor Pendragon dat enthousiasme, maar ik word al jaren niet meer echt enthousiast van de band.

Het gemiddelde cijfer is inderdaad best hoog. Maar ik vraag me sterk af of dat door de mate van nieuwe fans komt, zeker bij Pendragon. Ik ben zelf niet de oudste, maar ik voel me op zo'n concert een grote uitzondering - er lopen heel erg veel (met alle respect) ouderen rond. (Ik ben zelf bovendien een oude conservatieve ziel.) Zou het niet simpelweg een kwestie van smaak kunnen/mogen zijn? Bij veel oude bands haken oorspronkelijke fans af, andere van die fans waarderen nieuwe ontwikkelingen. Mijn verklaring: de afhakenden zullen na een poosje stoppen met luisteren en stoppen met cijfers geven, de omarmenden geven in hun enthousiasme wellicht wat hogere cijfers. Zelf heb ik trouwens niet zoveel met het nieuwe Marillion (al vind ik die vergelijking hier niet echt opgaan), de nieuwere albums van IQ vind ik zeker niet slecht. De nieuwste albums van Threshold vind ík dan weer weinig boeiend en vernieuwend.

Ik heb de nummers op dit album zelf overigens meerdere keren moeten draaien voor ik het album waardeerde (mij viel het eerst óók wat tegen en ik twijfelde eerst of ik het wel zou aanschaffen). Ik vind veel van de nummers toch echt verrassend (gelaagd, verfijnd). Ik zou haast zeggen: geef het nog een kans. Maar ik geloof best dat je dat al hebt geprobeerd, en daarmee zou ik zelf lijken te ontkennen dat waardering voor dit album een kwestie van smaak is. Hoe dan ook, het is natuurlijk jammer dat het album je zo tegenviel.

Jongens, wie helpt me uit de brand. Op spotify staat natuurlijk geen Pendragon, maar toch. Er is een band met een zangeres die onder dezelfde naam in 2026 al 4 volwaardige albums uitbracht. Prog-rock met heerlijke gitaargeluiden en heldere orgeltjes... ik vind echter nauwelijks iets over deze Pendragon. Project van ene Julian Moore en zangers Evelyn Ashcroft. Albums vanaf 2025 met titels als: A Silence that learned our Shape, The Comfort Protocol, Dissolution Protocol.

Bekend bij iemand?

Ai bandje die teert op andermans succes?
Tenminste daar doen 4 releases dit jaar me aan denken.

Heel lang geleden had ik gemeld dat ik deze zou aanschaffen als hij bevalt en eindelijk is hij er dan. Aangeschaft bij mijn eerste concert van Pendragon op zondag 1 november in de Boerderij waar ook enkele nummers van dit album werden gespeeld. Prima concert overigens met de conclusie dat ik nog wel een keer ga mochten ze in de buurt zijn.
Dit album is wat rustiger dan de vorige, zeker in vergelijk met de periode Pure/Passion. Wellicht volgens sommige een herhalingsoefening maar dat vind ik helemaal niet erg. Aantal sterren 4,5