Pendragon - Love Over Fear (2020)

Album gisteren fysiek ontvangen en de Engelsen hebben er een prachtig schijfje van gemaakt. Terug naar het geluid van de jaren negentig.

Een heel ander soort artwork dan we gewend zijn.

Pendragon ging op een gegeven moment beste de stevige kant op, terwijl voor mij (volgens mij) Not of This World wel mijn favoriet is/was. Ik ben echter steeds minder naar dit soort neoprog gaan luisteren. Dus ik heb er geen hoge verwachtingen van, maar dat is persoonlijk.

Een iets minder volgetimmerde sound mag best. De platen van tegenwoordig zijn vaak zo lawaaiig en hard. Totaal geen dynamiek.

Ben benieuwd! Het laatste album vond ik naar mijn idee teveel van hetzelfde. Maar dan minder. Passion maar vooral Pure vind ik nog steeds erg goed. En aangezien ik ze in april in Zwolle aan het werk ga zien denk ik dat ik dit nieuwe album maar eens een aantal keer op ga zetten.

Nick heeft alles op Bandcamp gezet voor een schappelijke prijs, maar deze laatste nog niet.
Ik denk eraan om Not of This World opnieuw te kopen. Ik heb alle cd's toen allemaal weg gedaan.

Die heb ik nog liggen op cd. Ook een prima album inderdaad!

Moet hem nog beluisteren helemaal, maar de eerste indrukken zijn veel belovend.

Het is weer de Pendragon uit de jaren 90. Alsof ze geinspireerd zijn geraakt door de Masquerade Overture tour van nog niet zo lang geleden. Die sound een beetje. Het is een prachtige plaat geworden die enige rondjes moet maken maar dan ook steeds beter voor de dag komt. Die gitaarsolo's van Nick blijven fenomenaal.

Hmm, de sound die ze sinds Believe hadden ontwikkeld, begon na vier platen ook alweer sleets te worden, maar dit soort regressie is op zich wel het laatste waar ik op zit te wachten.

Nou ja, eerst maar eens luisteren, wie weet valt het mee...

Ik vond lange tijd Acoustically Challenged de fijnste plaat.

Wat mij tegenstaat bij Pendragon zijn de erg lange songs die soms nergens heen gaan. Dan wordt het gewoon erg saai. En de sound vind ik ook te steriel.

Neemt niet weg dat Pure en Believe niet binnenkwamen. Ik vond ze destijds erg vet. Maar toen luisterde ik veel Threshold en IQ en andere heavy neoprog/progmetal.

Nu houd ik niet meer zo van die sound. Ik weet ook niet wat Pendragon zou moeten doen om mij blij te maken. Maar waarom zouden ze? Ze hebben fans zat.

Maar weer terug naar de wat dromerige symfo van Not of This World en dan met wat van die kalmte van Acoustically Challenged (geen rare sounds/samples/moderne studiotricks), zou me wel weer richting de band kunnen trekken.

De teaser belooft op het eerste gehoor weinig verandering en of dat een goed teken is valt af te wachten. Vroeger een trouwe volgeling, nu begin ik wat moe te worden van de vlakke dichtgesmeerde malende kakofonie met de steeds meer vermoeiende monotone zang van de heer Barrett. We gaan het zien.

Aan de ene kant klinkt het wel weer vertrouwd en lekker, aan de andere kant is het ook wel triest dat je als band niet kan vernieuwen. Prima album hoor, maar totaal niet meer van deze tijd. Neo prog van de vorige eeuw, hoewel 360 Degrees wel een lekker nummer is bijvoorbeeld. Maar zoals al geschreven, prima gitaarwerk van Barret. Zijn stem is niet beter of slechter geworden, maar kan in mijn optiek ook echt niet meer in de huidige tijd.

Zo te lezen is neoprog wel op zijn retour. Merkwaardig dat Big Big Train en IQ wel nog hoge ogen op deze site. Terwijl ik die persoonlijk ook niet echt meer iets spectaculairs vind bijdragen aan het inmiddels wel overzadigde neoprog-subgenre.

Voor mij nooit een band geweest die zich heeft onderscheid.
Technisch knap, maar voortbordurend op een progstijl die ik allang eerder gehoord heb.
Barret is een goede gitarist, maar een matig vocalist.
Ik had het na een paar albums wel gehoord eigenlijk.
En dat is lang geleden.

Matig vocalist, dat mag je wel zeggen. Gewoon heel matig.
Ik blijf erbij dat Nick Barrett beter een andere zanger had kunnen inhuren. Maar toch intrigeert de band mij. Ze maken toch echt interessante progrock. En dat blijft toch wel een favoriet genre van me.

Ik heb Nick dus nooit een zwakke schakel gevonden als zanger. Ik vond juist zijn wat rauwe zang wel weer eens wat anders.

Ik heb meer moeite met bijvoorbeeld Steven Wilson's zang of die kerel van Big Big Train. Maar het is allemaal puur persoonlijk.

Ik heb Pendragon altijd een beetje het stoere jongetje van de neoprog gevonden. Samen met It Bites.

Mijn pijn bij Pendragon is de volgesmeerde sound en de toetsenklanken van Clive Nolan. Overal waar hij zijn plasje doet, daar krijg ik nare rillingen van. En hij is best een goed toetsenist, maar hij heeft geen smaak wat toetsenklanken betreft. En dat is ook weer mijn persoonlijke mening.

Feit blijft wel dat bovenstaande kritiek voor zowat elke neoprogband geldt: lelijke toetsensound, volgesmeerde sound. Oh en nog iets: de zwaarmoedigheid, de totale malaise die de neopgroggers willen tentoonspreiden, alsof alles maar ook echt alles zwaar k*t is.
Ik kan daar niet zo goed tegen. Not of This World was ook melancholisch maar had iets hoopvols.

Helemaal mee eens; niet heel vernieuwend misschien, maar die 90's neo-prog sound wordt hier wel heel goed gebracht en inderdaad is het gitaarwerk erg bepalend en niet te versmaden, net zoals bijv. Steve Rothery bij Marillion.
(en de stem van Nick en het toetsenwerk van Clive vind ik persoonlijk juist op dit album erg goed en passend)

Ik hou ook erg van de modernere / vernieuwende prog(metal) en met name het ontdekken van nieuwe bands en parels daarin, maar af en toe dit soort subliem uitgevoerde meer "old-skool prog" tussendoor is ook erg lekker voor de afwisseling...

Ben 'm nu voor de eerste keer aandachtig aan het luisteren. Truth & Lies vanaf 5:02, gewoon belachelijk hoe lekker het vanaf daar klinkt toch... Dat drumpatroon en die laaaaange gitaarnoten van Barrett... Jesus Christ.

Eind jaren ’70 werd Pendragon opgericht door zanger/gitarist/componist Nick Barrett en het eerste album verscheen in 1985, “THE JEWEL”. Pendragon wordt vaak in één adem genoemd met Marillion, IQ, It Bites en Pallas, de symphonische, progressieve rockbands uit Engeland uit de eerste helft van de jaren ’80. Bij de muziek van Pendragon is de gitaar het belangrijkste instrument en Barrett heeft zich weten te ontwikkelen tot een geweldige gitarist met een geluid dat in de buurt komt van David Gilmour van Pink Floyd. Zijn stem is daarentegen minder toegankelijk, hij heeft een wat bijtende stem met een Engelse tongval, het is een stem waarvan je moet houden. De muziek van Pendragon is door de jaren heen wel verandert. Het eerste album is een jaren ’80 product, magere productie, maar wel goede songs. Album #2, “KOWTOW” laat een meer poppy sound horen en is daarom minder geliefd. Vanaf het in 1991 verschenen “THE WORLD” vindt Pendragon zijn vaste stijl. Langere, zeer melodieuze songs, met veel solo’s, zijn hetgeen de band je voorschotelt en de albums die daarna verschijnen zijn stuk voor stuk succesvol binnen het genre. Vanaf “BELIEVE”, dat in 2005 verschijnt, voegt Nick Barrett steeds meer heavier stukken toe aan zijn songs, zonder dat het metal-achtig wordt. De albums die daarna verschijnen hebben dezelfde opzet, melodieus, maar iets minder toegankelijk. “LOVE OVER FEAR” is album #11 en betekent een terugkeer naar de sound die de band in de jaren ’90 geen windeieren heeft gelegd. Meer aandacht voor de melodie en de gitaar produceert geen heavy riffs, maar wordt puur en alleen gebruikt voor de begeleidende rol en briljante gitaarsolo’s. Toetsenist vanaf het tweede album Clive Nolan mag zich ook af en toe in de spotlight plaatsen met mooie toetsenbijdragen en de ritmesectie, bassist van het eerste uur Peter Gee en de nieuwe drummer (sinds 2015 en dit is zijn eerste album met de band) Jan-Vincent Velazco zorgen voor een heerlijke degelijke basis waarop de 10 songs prima tot hun recht komen. Op voorgaande albums was er minimaal 1 song te vinden die meer dan 10 minuten duurde, dat is op ‘LOVE OVER FEAR” niet aan de orde. “TRUTH AND LIES” met een rustige opbouw die uitmondt in een prachtige gitaar solo, “ETERNAL LIGHT” waarin het tempo tegen het einde omhoog gaat en “WHO REALLY ARE WE” met een heerlijk opzwepend tempo zijn de songs die tussen de 8 en 9 minuten duren en daarmee tot de langste van het album behoren. “LOVE OVER FEAR” kon wel eens het eerste Pendragon album sinds 2001 “NOT OF THIS WORLD”, dat in de top 3 van mijn jaarlijstje over 2020 komt te staan. Alle ingrediënten zijn daarvoor aanwezig. Hou je van mooie melodieuze, avontuurlijke muziek, ga dit album luisteren!

Helemaal waar; dit nummer is sowieso 1 van de hoogtepunten van het album wat mij betreft...

Vandaag kwam de luxe edition binnen, 1 euro per maand als ze over 5 jaar met een nieuw album komen, ik heb het er graag voor over want wat een album is het geworden, zojuist de 1e luisterbeurt met koptelefoon ondergaan en het was genieten, waar ze goed in zijn doen ze gewoon weer. De gitaren, toetsen, drums; prachtige sounds worden weer uit de hoge hoed getoverd, nu oppassen om love over fear niet te snel grijs te draaien, mooi begin van 2020...

Is deze ook te luisteren voor iemand zonder cd-speler?

Ze zijn niet van Spotify in ieder geval. Dus dat wordt dan illegaal downloaden (zoals ik in dit geval ook even heb gedaan). Maar ik koop hem wel over 2 weken bij hun concert in Zoetermeer.

Kan iemand me de download link pm'en om even een indruk te krijgen? Sinds Spotify koop ik al jaren geen cd's meer namelijk.

Ik was persoonlijk niet op zoek naar iets illegaals. Sommige artiesten bieden zelf downloads aan via hun website of bijv. Bandcamp.

Dank, ik ga er achteraan.

Music | Pendragon - pendragon3.bandcamp.com

Maar daar staat de huidige plaat nog niet tussen

Edit: hij staat hier: Pendragon | Love over Fear | CD Baby Music Store - store.cdbaby.com

Edit 2: voor de mods, dit zijn legale links van de band zelf.

Een goed album! Dat wel, maar ik had er misschien stiekem iets meer van verwacht. Ik geef voorlopig een 4, wie weet na meerdere keren beluisteren stijgt hij nog in mijn achting!

de laatste 2 tracks maken na een aantal luisterbeurten de meeste indruk op dit moment...vind het toch weer knap gemaakt..

Ik blijf het toch knap vinden dat bands als Pendragon, IQ en Marillion platen blijven uitbrengen. Muziek maken is volgens mij van geen van deze muzikanten hun voornaamste bron van inkomsten.

Klopt, Clive Nolan leeft volgens mij wel van de muziek en Vincent Velazco dacht ik ook, maar Nick Barrett en Peter Gee hebben er gewoon nog een baan naast. Zelfde geldt wel zo ongeveer voor IQ. De leden van Marillion zijn wel fulltime muzikanten.