The Cure - Concert (1984)

Goed live album.Alleen de versie van Primary vind ik wat gehaast en rommelig klinken.Ook klinkt Robert Smith in zijn zang niet altijd even geïnspireerd.
Wel erg goede uitvoeringen van A Forest,Charlotte times,One hundred years en Killing an arab.
Van dat laatste nummer vind ik de live versie op de 10 inch EP van the Hanging garden echter nog beter.

IJzersterke concertregistratie die symbolisch staat voor hetgene waarin The Cure nog steeds uitblinkt: sulbieme optredens op de man loslaten.

De kwaliteit staat van de nummers staat hoe dan ook buiten kijf.

Heerlijke hoe dof de drum zich doorheen de nummers baant: aanklampend en toch prominent aanwezig in alle onderdanigheid. Chapeau.

Deze release is eigenlijk onmisbaar voor al wie deze band in het hart draagt.

Geweldige band maar helaas niet de live plaat waar we/ze recht op hebben, vergeleken met Nocturne van Siouxsie (met Smith op gitaar) en Play van Magazine komt deze er een eind achter.
Had heel graag een live lp van the Cure uit de periode Seconds/Faith willen zien, zoals Torhout Werchter "fuck Robert Palmer fuck Rock n Roll", de bonus is ook beter dan de gewone plaat maar ja ik koop geen cd's

Paris vind ik een stuk beter dan deze, hoewel die wel wat gepolijster klinkt

Paris, Show, Concert, Bestival... Allemaal Cure live albums alemaal eigen "smoel" en sfeer.
Al gaat de voorkeur zoals ik ze benoem uit.maar allemaal hebben ze pareltjes in hun eigen uitvoering staan.
Concert is helemaal The Top sfeer met alles ervoor, het moment dat maakt het.
Al vind ik deze het rauwst, wellicht mede door een give me it en shake dog shake.

Okk het bonus werk van een toenmalige cassette bandje is meesterlijk goed

Kreeg vandaag de cassette in handen met de extra live tracks, een erg leuke aanvulling.

Castle, ik denk dat deze ook wel het rauwst is omdat hij volgens mij helemaal puur is zonder overdubs. En ik denk dat ze gewoon nog wat rauwer klonken dan op latere live albums.

Dat kan zeker reptile71. Later zijn ze gaan dubben met die overdubs, dubbeltje op zijn kant?
Grappig dit was mijn allereerste live plaat die ik kocht.

Fantastisch live document! Aan de ene kant jammer dat er niet meer op staat. Maar waarschijnlijk is dat ook wel de kracht. The Cure klinkt hier nog lekker ronkend en fel. Die gitaren klinken echt vet man! Staat geen zwak nummer tussen vind ik. Vanaf opener Shake dog shake tot en met afsluiter Killing an Arab is het genieten. Die intro van A forest ook....heerlijk!!

Deze is fijn hoor!
Ik heb Paris ook, en ondanks dat ik dat een sterk concert vind, draai ik deze liever. De sfeer is wat minder donker, iets meer punk, iets meer tempo, ook wat meer variatie in stijl. De 42 minuten vliegen voorbij zonder dat het ergens inzakt. Sterker nog, de laatste 4 nummers zijn een feest.

De live versie van Charlotte sometimes is zo geweldig ! Wat was Andy een goede drummer. Vond sowieso cure concerten van 1984 geweldig !

Prima opname dit, vooral 10:15 Saturday Night klinkt een stuk beter dan de studioversie, die ik maar slapjes vindt.

Heerlijke plaat, opgenomen in mijn glorietijd, voorjaar 1984. Pure nostalgie, en als de heren ook nog eens vakwerk afleveren, is het helemaal genieten.

In 2006 ontstond bij deze plaat op MuMe een gesprek waarin de diverse livealbums van The Cure werden vergeleken. Ik was niet zo'n fanatieke Cure-live-luisteraar. Toen dit album in najaar 1984 verscheen, meed ik het zonder een noot te hebben gehoord. Ik vond de sfeer op Seventeen Seconds, Faith en Pornography zo bijzonder, dat ik vreesde dat liveversies die perfectie zouden kapotmaken. Struisvogelpolitiek wellicht, maar ik zwoor bij de specifieke productie van de studio.
Zo’n vijf jaar geleden heb ik ‘m dan toch op cd aangeschaft, om te constateren dat die vrees onterecht was. Natuurlijk klinken de liveversies anders, maar deze beknopte samenvatting van de eerste vijf albums mag er zijn. Het geluid is weliswaar anders, maar verstoort niet de magie.

In zijn biografie Cured vertelt Lol Tolhurst hoe de band zich vernieuwde. Qua uiterlijk en imago: Smith met zijn lange, getoupeerde haar en overdreven lippenstift en de anderen in een lichte versie daarvan. MTV en de daarmee snel stijgende populariteit van de videoclip versterkten dit beeld.
Qua muziek: melancholie werd ingewisseld voor popliedjes nadat Smith hiertoe was uitgedaagd door producer Chris Parry. Een nieuwe generatie synthesizers werd omarmd door ex-drummer en nu toetsenist Tolhurst, waarna drie nieuwelingen toetraden.
Qua populariteit: in augustus 1983 merkten ze tijdens een concert in Los Angeles voor het eerst dat ze een hele grote band aan het worden waren: gillende meisjes. Een eerste voorbode van het ontstijgen van de status van 'band voor mannelijke newwavefans'.

Vervolgens werd met deze “mark 2” The Top opgenomen, waarbij de band in een pub logeerde, eigendom van één van de ex-leden van Ten Years After. Deze gunde hen veel ruimte, zoals een sleutel mét toegang tot de bar, ook buiten openingstijden. Na alle spanningen rond het vertrek van Simon Gallup was dit een verademing, al kijkt Tolhurst inmiddels anders naar zijn alcoholconsumptie.
Op Concert hoor je de vijfmansbezetting van The Top, waarbij Porl Thompson gitaar en toetsen op Give Me It combineert met piep-piep-knorsaxofoon, producer Phil Tornalley de bassist is (hij zou later onder meer bij Johnny Hates Jazz en Bryan Adams (!) opduiken) en op drums de niet-gothic Andy Adams. Hij speelt sterk, ook op de nummers van de eerste vier albums welke oorspronkelijk door Tolhurst werden ingespeeld; Adams blijft dicht bij diens sobere partijen.

Opgenomen tijdens de tournee voor The Top zijn daarvan twee van de mindere nummers op deze registratie beland, die met punkachtige psychedelica / psychedelische punk in het gitaargeluid. Liever had ik de melancholie gehoord die frontman Robert Smith met toetsenist Lol Tolhurst voor dat album schreef.
Tegelijkertijd: hoe vat je vijf sterke albums samen in slechts tien nummers? Hier had immers makkelijk een dubbelalbum van kunnen worden gemaakt; met zoveel keuze is elke selectie arbitrair. Bovendien komen Charlotte Sometimes, 10:15 Saturday Night en Killing an Arab juist verrassend sterk uit de verf.

Op YouTube staan inmiddels twee liveregistraties van deze tournee, eveneens uit 1984: München in januari en Glasgow in augustus. Ze verrijken mijn beeld bij dit album.
Overmorgen ga ik naar The Cure in de Ziggo, wat weer een heel andere live-ervaring zal worden. Eén voordeel zal ik daar niet tegenkomen: de charme van een club, zoals in ’84 nog wel mogelijk was en die op Concert klinkt.