The Cure - Concert (1984)
Alternatieve titels: The Cure Live | Curiosity - the Cure Anomalies
mijn stem
179 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fiction
-
Shake Dog Shake (4:15)
-
Primary (3:30)
-
Charlotte Sometimes (4:05)
-
The Hanging Garden (4:07)
-
Give Me It (2:45)
-
The Walk (3:30)
-
One Hundred Years (6:50)
-
A Forest (6:45)
-
10:15 Saturday Night (3:45)
-
Killing an Arab (2:50)
-
Heroin Face [4 December 77 the Rocket Crawley] * (2:30)
-
Boys Don't Cry [27 May 78 Demo Made at Chestut Studio Frensham] * (2:35)
-
Subway Song [October 79 Nottingham] * (2:29)
-
At Night [9 June 80 French Radio Concert] * (5:25)
-
In Your House [15 January 80 Holland] * (3:12)
-
The Drowning Man [1981 August Australia or New Zealand] * (5:36)
-
Other Voices [1981 Somewhere Else] * (4:35)
-
The Funeral Party [November 81 Somewhere Else] * (4:35)
-
All Mine [1 May 82 London] * (2:45)
-
Forever [Version] [15 May 84 Paris] * (4:44)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur:
42:22
(1:20:48)
0
geplaatst: 24 november 2006, 00:58 uur
De live versie van Killing an Arab die op In Concert staat is toch grandioos! Ook beter dan de studioversie voor mij.
Wat een goeie live groep is The Cure toch ook! Er zijn nog veel meer van die live versies die die extra fantasietjes in gitaarspel en zang hebben waardoor ik ze nog beter vind dan de studio versie.
Op dit album zijn dat overduidelijk het eerste (Shake Dog Shake) en de twee laatste nummers (10.15 Saturday Night en Killing an Arab). Hoor - vooral bij KAA - die gitaren tekeer gaan! Ook A Forest is hier live goed, maar er bestaan nog ander live versies van A Forest die nog meer tot de verbeeling spreken (zoals bv. die van 19/1/1991 in Wembley Arena die op de Play Out video staat)
Ook op het live-album Entreat zijn er twee nummers waar ik van de live versie dubbel zoveel geniet dan van het origineel:
* Prayers for Rain: die uitgesponnen Prayers for Raaaaaaaiiiiiiiinnnnn van meer dan 20 sec.!! kippevel!
* Disintegration: dubbel zo disintegrating als het origineel en ook grappig dat Robert op bepaalde momenten duidelijk zijn tekst kwijt is. Het nummer Disintegration staat in mijn Cure top 10, de live-versie welteverstaan
Wat een goeie live groep is The Cure toch ook! Er zijn nog veel meer van die live versies die die extra fantasietjes in gitaarspel en zang hebben waardoor ik ze nog beter vind dan de studio versie.
Op dit album zijn dat overduidelijk het eerste (Shake Dog Shake) en de twee laatste nummers (10.15 Saturday Night en Killing an Arab). Hoor - vooral bij KAA - die gitaren tekeer gaan! Ook A Forest is hier live goed, maar er bestaan nog ander live versies van A Forest die nog meer tot de verbeeling spreken (zoals bv. die van 19/1/1991 in Wembley Arena die op de Play Out video staat)
Ook op het live-album Entreat zijn er twee nummers waar ik van de live versie dubbel zoveel geniet dan van het origineel:
* Prayers for Rain: die uitgesponnen Prayers for Raaaaaaaiiiiiiiinnnnn van meer dan 20 sec.!! kippevel!
* Disintegration: dubbel zo disintegrating als het origineel en ook grappig dat Robert op bepaalde momenten duidelijk zijn tekst kwijt is. Het nummer Disintegration staat in mijn Cure top 10, de live-versie welteverstaan
1
geplaatst: 14 mei 2010, 17:43 uur
Uitgelopen mascara.
Geur van stinkende uien.
Geplunderd vogelnest.
Beroofd van alle haarlak.
Zwetende plakkende overhemden.
Gejuich vanuit de zaal.
Bassist wijdbeens.
Heen en weer wiegend.
Moment van stilte.
Alleen het zachte geplons.
Zoute druppels vallen op het podium.
Plectrum raakt de gitaarsnaren.
Meer gejuich.
Toegift.
Killing An Arab.
De afsluiting van een compacte live registratie.
Minder indrukwekkend dan In Orange.
Vanwege het ontbreken van beelden.
Probeer je een voorstelling te maken.
De sfeer te proeven.
Voel je 25 jaar jonger.
Toen het stuivertjes zoeken nog geen rugpijn veroorzaakte.
Zonder hulp en gekraak weer overeind kon komen.
Poets je puntschoenen.
Haal het vergeelde voorheen witte overhemd uit de kast.
Het te strakke colbertje.
Ooit gedragen zonder bierbuik.
Ergens op zolder ligt nog een leren broek.
Die halverwege je billen blijft haken.
Een afgesloten tijdperk.
Er is een persoon die er in blijft geloven.
Bijna elk jaar weer voor een periode.
Alleen geen puntschoenen.
Halfhoge witte basketball gympies.
Lippenstift en oogschaduw.
Robert Smith die het truukje herhaalt.
Ergens in een volle zaal.
Geur van stinkende uien.
Geplunderd vogelnest.
Beroofd van alle haarlak.
Zwetende plakkende overhemden.
Gejuich vanuit de zaal.
Bassist wijdbeens.
Heen en weer wiegend.
Moment van stilte.
Alleen het zachte geplons.
Zoute druppels vallen op het podium.
Plectrum raakt de gitaarsnaren.
Meer gejuich.
Toegift.
Killing An Arab.
De afsluiting van een compacte live registratie.
Minder indrukwekkend dan In Orange.
Vanwege het ontbreken van beelden.
Probeer je een voorstelling te maken.
De sfeer te proeven.
Voel je 25 jaar jonger.
Toen het stuivertjes zoeken nog geen rugpijn veroorzaakte.
Zonder hulp en gekraak weer overeind kon komen.
Poets je puntschoenen.
Haal het vergeelde voorheen witte overhemd uit de kast.
Het te strakke colbertje.
Ooit gedragen zonder bierbuik.
Ergens op zolder ligt nog een leren broek.
Die halverwege je billen blijft haken.
Een afgesloten tijdperk.
Er is een persoon die er in blijft geloven.
Bijna elk jaar weer voor een periode.
Alleen geen puntschoenen.
Halfhoge witte basketball gympies.
Lippenstift en oogschaduw.
Robert Smith die het truukje herhaalt.
Ergens in een volle zaal.
1
geplaatst: 23 november 2022, 20:01 uur
In 2006 ontstond bij deze plaat op MuMe een gesprek waarin de diverse livealbums van The Cure werden vergeleken. Ik was niet zo'n fanatieke Cure-live-luisteraar. Toen dit album in najaar 1984 verscheen, meed ik het zonder een noot te hebben gehoord. Ik vond de sfeer op Seventeen Seconds, Faith en Pornography zo bijzonder, dat ik vreesde dat liveversies die perfectie zouden kapotmaken. Struisvogelpolitiek wellicht, maar ik zwoor bij de specifieke productie van de studio.
Zo’n vijf jaar geleden heb ik ‘m dan toch op cd aangeschaft, om te constateren dat die vrees onterecht was. Natuurlijk klinken de liveversies anders, maar deze beknopte samenvatting van de eerste vijf albums mag er zijn. Het geluid is weliswaar anders, maar verstoort niet de magie.
In zijn biografie Cured vertelt Lol Tolhurst hoe de band zich vernieuwde. Qua uiterlijk en imago: Smith met zijn lange, getoupeerde haar en overdreven lippenstift en de anderen in een lichte versie daarvan. MTV en de daarmee snel stijgende populariteit van de videoclip versterkten dit beeld.
Qua muziek: melancholie werd ingewisseld voor popliedjes nadat Smith hiertoe was uitgedaagd door producer Chris Parry. Een nieuwe generatie synthesizers werd omarmd door ex-drummer en nu toetsenist Tolhurst, waarna drie nieuwelingen toetraden.
Qua populariteit: in augustus 1983 merkten ze tijdens een concert in Los Angeles voor het eerst dat ze een hele grote band aan het worden waren: gillende meisjes. Een eerste voorbode van het ontstijgen van de status van 'band voor mannelijke newwavefans'.
Vervolgens werd met deze “mark 2” The Top opgenomen, waarbij de band in een pub logeerde, eigendom van één van de ex-leden van Ten Years After. Deze gunde hen veel ruimte, zoals een sleutel mét toegang tot de bar, ook buiten openingstijden. Na alle spanningen rond het vertrek van Simon Gallup was dit een verademing, al kijkt Tolhurst inmiddels anders naar zijn alcoholconsumptie.
Op Concert hoor je de vijfmansbezetting van The Top, waarbij Porl Thompson gitaar en toetsen op Give Me It combineert met piep-piep-knorsaxofoon, producer Phil Tornalley de bassist is (hij zou later onder meer bij Johnny Hates Jazz en Bryan Adams (!) opduiken) en op drums de niet-gothic Andy Adams. Hij speelt sterk, ook op de nummers van de eerste vier albums welke oorspronkelijk door Tolhurst werden ingespeeld; Adams blijft dicht bij diens sobere partijen.
Opgenomen tijdens de tournee voor The Top zijn daarvan twee van de mindere nummers op deze registratie beland, die met punkachtige psychedelica / psychedelische punk in het gitaargeluid. Liever had ik de melancholie gehoord die frontman Robert Smith met toetsenist Lol Tolhurst voor dat album schreef.
Tegelijkertijd: hoe vat je vijf sterke albums samen in slechts tien nummers? Hier had immers makkelijk een dubbelalbum van kunnen worden gemaakt; met zoveel keuze is elke selectie arbitrair. Bovendien komen Charlotte Sometimes, 10:15 Saturday Night en Killing an Arab juist verrassend sterk uit de verf.
Op YouTube staan inmiddels twee liveregistraties van deze tournee, eveneens uit 1984: München in januari en Glasgow in augustus. Ze verrijken mijn beeld bij dit album.
Overmorgen ga ik naar The Cure in de Ziggo, wat weer een heel andere live-ervaring zal worden. Eén voordeel zal ik daar niet tegenkomen: de charme van een club, zoals in ’84 nog wel mogelijk was en die op Concert klinkt.
Zo’n vijf jaar geleden heb ik ‘m dan toch op cd aangeschaft, om te constateren dat die vrees onterecht was. Natuurlijk klinken de liveversies anders, maar deze beknopte samenvatting van de eerste vijf albums mag er zijn. Het geluid is weliswaar anders, maar verstoort niet de magie.
In zijn biografie Cured vertelt Lol Tolhurst hoe de band zich vernieuwde. Qua uiterlijk en imago: Smith met zijn lange, getoupeerde haar en overdreven lippenstift en de anderen in een lichte versie daarvan. MTV en de daarmee snel stijgende populariteit van de videoclip versterkten dit beeld.
Qua muziek: melancholie werd ingewisseld voor popliedjes nadat Smith hiertoe was uitgedaagd door producer Chris Parry. Een nieuwe generatie synthesizers werd omarmd door ex-drummer en nu toetsenist Tolhurst, waarna drie nieuwelingen toetraden.
Qua populariteit: in augustus 1983 merkten ze tijdens een concert in Los Angeles voor het eerst dat ze een hele grote band aan het worden waren: gillende meisjes. Een eerste voorbode van het ontstijgen van de status van 'band voor mannelijke newwavefans'.
Vervolgens werd met deze “mark 2” The Top opgenomen, waarbij de band in een pub logeerde, eigendom van één van de ex-leden van Ten Years After. Deze gunde hen veel ruimte, zoals een sleutel mét toegang tot de bar, ook buiten openingstijden. Na alle spanningen rond het vertrek van Simon Gallup was dit een verademing, al kijkt Tolhurst inmiddels anders naar zijn alcoholconsumptie.
Op Concert hoor je de vijfmansbezetting van The Top, waarbij Porl Thompson gitaar en toetsen op Give Me It combineert met piep-piep-knorsaxofoon, producer Phil Tornalley de bassist is (hij zou later onder meer bij Johnny Hates Jazz en Bryan Adams (!) opduiken) en op drums de niet-gothic Andy Adams. Hij speelt sterk, ook op de nummers van de eerste vier albums welke oorspronkelijk door Tolhurst werden ingespeeld; Adams blijft dicht bij diens sobere partijen.
Opgenomen tijdens de tournee voor The Top zijn daarvan twee van de mindere nummers op deze registratie beland, die met punkachtige psychedelica / psychedelische punk in het gitaargeluid. Liever had ik de melancholie gehoord die frontman Robert Smith met toetsenist Lol Tolhurst voor dat album schreef.
Tegelijkertijd: hoe vat je vijf sterke albums samen in slechts tien nummers? Hier had immers makkelijk een dubbelalbum van kunnen worden gemaakt; met zoveel keuze is elke selectie arbitrair. Bovendien komen Charlotte Sometimes, 10:15 Saturday Night en Killing an Arab juist verrassend sterk uit de verf.
Op YouTube staan inmiddels twee liveregistraties van deze tournee, eveneens uit 1984: München in januari en Glasgow in augustus. Ze verrijken mijn beeld bij dit album.
Overmorgen ga ik naar The Cure in de Ziggo, wat weer een heel andere live-ervaring zal worden. Eén voordeel zal ik daar niet tegenkomen: de charme van een club, zoals in ’84 nog wel mogelijk was en die op Concert klinkt.
* denotes required fields.