menu

Bob Dylan - Bob Dylan (1962)

mijn stem
3,55 (284)
284 stemmen

Verenigde Staten
Folk
Label: Columbia

  1. You're No Good (1:36)
  2. Talkin' New York (3:17)
  3. In My Time of Dyin' (2:37)
  4. Man of Constant Sorrow (3:05)
  5. Fixin' to Die (2:18)
  6. Pretty Peggy-O (3:21)
  7. Highway 51 (2:49)
  8. Gospel Plow (1:43)
  9. Baby, Let Me Follow You Down (2:33)
  10. House of the Rising Sun (5:16)
  11. Freight Train Blues (2:16)
  12. Song to Woody (2:40)
  13. See That My Grave Is Kept Clean (2:40)
totale tijdsduur: 36:11
zoeken in:
4,0
De eerste plaat van de grootmeester.
Echte volkmuziek dit. Je moet er wel van houden.
Zelf houd ik liever van zijn latere (electronische) werk.

Wel een mooie cd, maar op Song to Woody na zijn het allemaal covers die nog niet echt de impact hebben van zijn latere werk.

avatar van 200384
Man of Constant Sorrow is prachtig. Misschien wel het beste nummer van bob dylan. Dit album heeft een prospectieve waarde voor latere meesterwerken.

avatar van pauljojo
4,0
Ongelofelijk, wat ben ik blij dat ik deze plaat eindelijk heb mogen luisteren. Geweldige plaat van deze meneer! Natuurlijk, Bob heeft veel mooiere nummers gemaakt, maar het mooie aan dit album is dat Bob zo ongelofelijk veel energie uitstraald. Als een onhoudbare stoomtrein (met het onmiskenbare oehoe van een stoomtrein in Pretty Peggy-O) dendert hij door geweldige nummers. Stem / gitaarwerk / productie kan allemaal stukken beter, maar als ik deze man met zoveel enthousiasme en energie hoor spelen.... Kippenvel! 4,5*

avatar van indana
4,0
Het eerste album van de dan 22 jarige Dylan. Het is opvallend met welk gemak hij alle folk stijlen bespeelt, ballad (Man of Constant Sorrow), talking blues (Talkin' New York) etc. Elk nummer wordt in een keer opgenomen, na repetitie dat wel natuurlijk. Dylan weet kennelijk wat hij wil. De thema's van het album zullen zijn hele verdere carriere terug komen. De dreiging van het onheilspellende, het onontkoombare, het zwerven, zijn moeilijke contacten met mensen en vrouwen in het bijzonder, politieke stellingname, het is in aanleg allemaal al aanwezig. Schier ontelbaar is het aantal keren dat er over sterven en de dood wordt gezongen. Geen makkelijk verteerbare kost denk je dan en toch, precies zoals pauljojo hieronder zegt, er komt je zoveel energie en enthousiasme tegemoet dat je er toch weer lekker bij gaat vinden. Dylan laat horen wat hij in zijn mars heeft en dat is voorwaar niet weinig.
Talkin' New York (rechtstreeks van Woody Guthrie overgenomen), Man of Constant Sorrow, Baby, Let Me Follow You Down en het aandoenlijke Song to Woody zijn de hoogtepunten op dit album voor mij. Uiteraard staat het iedereen vrij zijn/haar eigen favorieten uit te kiezen. daar gaat het niet om. het gaat er om dat je ze kiest.

Davez
Prachtig. Ik vind het gitaarwerk en zijn stem hier zeer goed klinken. Het zijn dan grotendeels covers maar hij vertolkt ze op een mooie manier.
Hij heeft later in zijn carriere veel slechtere albums gemaakt. Dit is gewoon een sterk debuut.

4*

avatar van LeRoi
4,0
Mooie debut-plaat van, misschien wel, grootste songtextwriter allertijden. Muzikaal vind ik het echter niet altijd even spannend...

Down_By_Law
Het is een begin. Dylan zou later veel interessanter werk leveren, maar zijn talent voor songwriting is duidelijk hoorbaar op 'Song To Woody'. Verder zijn het goede interpretaties van oude folknummers, maar het album kan na 6 nummers gaan vervelen voor mij. Daarnaast vind ik de hoes afgrijselijk. Ik vind "Bob Dylan" niet zo goed als de debuutplaten van Neil Young of Lou Reed, maar die hadden dan ook eerder in succesvolle bands gespeeld, respectievelijk Buffalo Springfield en The Velvet Underground. Deze plaat krijgt van mij toch nog 3.5/5

avatar van Reint
4,0
Dat was dan ook een heel ander muziektijdperk. De folk/blues van die tijd was nogal eenzijdig en soms gedateerd.

Maar hij weet het toch heel spannend te houden. 4 sterren.

bladwijzer
Eigenlijk het enige album waar hij echt Folk muziek speelt, laat je hier niet door afschuwen Folk muziek heeft niks te doen met Volksmuziek uit Nederland. Wat voor veel mensen wel een probleem kan zijn is Dylan's stem nog ruwer dan op elk ander album. Dylan is hier echt gedreven en zingt alles met passie. De meeste nummers zijn gecoverde klassiekers die erg goed in elkaar zitten. Ook de 2 door Dylan geschreven nummers zijn goed, vooral Song To Woody een tribute voor zijn groote held. Dit is het begin van de meest geweldig artiest ooit.

avatar van Reint
4,0
Het album hierna was toch ook gewoon folk?

Harald
Klopt, The Freewheelin' Bob Dylan (1963) was ook folk maar zijn debut plaat Dylan was nog meer in de style en traditie van Woody Guthrie.

avatar van Toon1
3,5
Een goed begin maar nog geen klassieker. Bob Dylan zelf beschouwt dit als een minder album en eigenlijk is 'The Freewheelin' zijn begin. 3.5*

Aardig debuut. De beste plaat uit zijn "folk" periode vind ik toch The freewheelin' Bob Dylan.

avatar van herman
4,0
Opvallend sterk debuutalbum. Het oudste Dylan album dat ik tot nog toe had beluisterd was The Times They Are A-Changin' (en dat beviel me een stuk minder), dus het was even wennen aan de stem van Bob hier. Opvallend hoeveel krakeriger die is geworden in een jaar of 4 tijd... (om maar niet te spreken over het verschil met zijn stem op Blood on the Tracks).

Moet een genot zijn geweest om Bob destijds in een koffiehuis te hebben zien optreden, maar ook nu, 46 ( ) jaar later maakt het nog indruk.

avatar van ArthurDZ
3,0
Toch 1 van mijn minst favoriete dylanalbums. Song To Woody is wel een pluspunt.

avatar van Bibendum
4,0
Sterk album, ik hou vooral van 'Highway 51 blues'.

Allemaal pakkende blues/folkcovers, met als kers op de taart een eerste eigen geschreven nummer: 'song to woody'.

Ik schuif hem nog geregeld in de cd-lade; heb me onlangs de remaster aangeschaft, de moeite waard.

avatar van Stijn_Slayer
3,5
Het debuut van Bob Dylan, natuurlijk om die reden al legendarisch. Erg leuke plaat, maar niet zo goed als zijn topwerk. Dat komt natuurlijk mede doordat alleen Talkin' New York en Song to Woody van hemzelf zijn. Toch weet Dylan ook hier al meeslepende muziek te maken. Het heeft z'n charme, lekkere folk-rock.

Dit debuut vind ik verder niet zo goed als de debuutalbums van bijvoorbeeld Joni Mitchell, Nick Drake, Donovan of Joan Baez (die overigens ook vol staat met traditionals/covers). Daarentegen wel weer ''leuker'' dan die van bijvoorbeeld Neil Young.

4* voor de muziek, maar een halfje eraf omdat er te weinig eigen werk op staat.

avatar van Amicus
Via mijn vader (een trouwe volkskrant lezer) heb ik deze box maar eens laten bestellen, dank u vader

The Bob Dylan 60's Collection muziek 10 cd's plus boekje van Martin Bril - webwinkel.volkskrant.nl

Als dit geen goede Dylan introductie is weet ik het niet meer, OK geen Blood on the Tracks

avatar van Stijn_Slayer
3,5
Dat is niet duur, maar ik heb al die albums al op 2 na dus helaas... Blood on the Tracks kun je denk ik wel voor 7.99 op CD kopen.

avatar van Teunnis
3,0
Amicus schreef:
Via mijn vader (een trouwe volkskrant lezer) heb ik deze box maar eens laten bestellen, dank u vader

The Bob Dylan 60's Collection muziek 10 cd's plus boekje van Martin Bril - webwinkel.volkskrant.nl

Als dit geen goede Dylan introductie is weet ik het niet meer, OK geen Blood on the Tracks


Bij mij hetzelfde verhaal, ook ik heb deze box samen met mijn vader gekocht. Een geweldige manier om Bob Dylan te ontdekken. Ik heb nu al 6 cd's serieus geluisterd en ik ben meer dan tevreden met deze box, wat een geweldige muziek maakt deze man. Met name "de grote 3" zijn erg goed.

avatar van Amicus
Huh , Hij is dus al uit, ik verwachtte hem niet voor 4 Mei.

Maar vertel vertel, hoe is het artwork en is Live At The Gaslight wat ?

avatar van ErikM
4,0
Ik heb hem al 2 weken hier in de kast staan Voor dat geld, prima!

10 cd's in hoesjes, geen cd-doosjes, samen in een box die nog geen 2 cm breed is. Niet heel spectaculair allemaal. En een erg mooi boekje van Bril natuurlijk. Ik kende alle cd's al, maar wilde ze toch graag compleet in de kast hebben staan!

Social_Mask
Wat is You're No Good toch een afgrijselijk nummer zeg..

Ben verder ook niet al te onder de indruk, op In My Time of Dyin' na dan. Ik heb soms het gevoel dat Dylan zijn harmonica willekeurig gebruikt, en er maar op los gaat. Hier is dat vooral erg duidelijk. Geef mij dan maar de beheersing van Neil Young. Misschien moet ik die Dylan platen nog es luisteren, ben denk ik iets te mild geweest..

avatar van Rudie
3,5
De belofte van een groot muzikant wordt hier nog niet gemaakt, maar een aankondiging kunnen we er achteraf wel in zien. Het blijft voor mij lastig om dit werk te beoordelen. Het gros van de nummers zijn covers waarvan ik het origineel niet ken. Maar wat ik hoor bevalt heel goed.

Het kabbelt allemaal vrij onschuldig voort en heeft genoeg bijzondere liedjes om vaker op te zetten. Vooral 'Man of Constant Sorrow' met zijn prachtig dynamische opbouw waarin de mondharmonica de show steelt is favoriet.

avatar van Arrie
Ik heb een haat-liefde verhouding met Bob Dylan. Oké, dat is overdreven, maar sommige nummers van hem vind ik echt heel goed, en sommige nummers vind ik helemaal niks. Uiteindelijk vind ik de meeste hoog aangeschreven albums van hem maar zo-zo.

Dit is zijn debuut, dus dan zou je zeggen: dat is nog minder goed, dus dat valt ook minder in de smaak. Maar op een of andere rare manier vind ik dit één van z'n leukste albums! Natuurlijk, hij is nog niet het tekstuele genie, en ook op muzikaal gebied is het nog niet hoogstaand. Maar zijn stem op dit album bevalt me meer dan op ieder ander album van hem. Iets rauwer dan normaal. Ook de productie vind ik erg sterk, misschien juist omdat het niet zo'n hoogstaande productie is. En dan nog dat enthousiasme wat je erin terughoort, dat maakt het een plezier om naar te luisteren! Dat hoor je bijvoorbeeld in het mondharmonica-spel.

Meestal vind ik de bluesy nummer juist een stuk minder, maar op dit album niet, op dit album vind ik zowel de folky als de bluesy nummers gewoon goed! In My Time of Dyin' bijvoorbeeld, heerlijk nummer! Wat je in zo'n nummer ook hoort, is het toch best leuke gitaarspel. Ook niet hoogstaand misschien, maar wel met passie gespeeld, lijkt het.

Daarbij komt nog dat een sterk punt van dit album ten opzicht van zijn andere albums is dat dit album erg consistent is. Bij alle andere Dylan-albums die ik ken, is dat een groot euvel. Op elk album staan wel fantastische nummers, maar ook nummers die me heel erg tegenstaan. Hier missen die fantastische nummers, maar er staan ook geen mindere nummers op. Waar Dylan normaal voor mij een man met pieken en dalen is, lijkt het hier meer op het Nederlandse landschap.

Ik vind het ook prettig dat de plaat niet zo lang duurt, nog geen 40 minuten. Neem daarbij de afwisseling tussen de folky en de bluesy nummers, en de korte duur van de nummers op zich, en je hebt een album dat niet snel verveelt, en niet eentonig wordt.

Dylans stem zal nooit mijn favoriet worden, maar hier is die wel op zijn hoogtepunt, en al met al vind ik dit gewoon een fijne plaat met leuke folkliedjes. Leuk om zo af en toe te beluisteren.

avatar van Cor
3,0
Cor
De debuutplaat van de meester is nog een beetje anoniem: ene oor in, andere oor uit, zal ik maar zeggen. Hier en daar een glimpje van het latere talent.

avatar van lowieke
Ik vind dit juist zijn mooiste. Maar dat kom mischien wel omdat ik de rest van Dylan stuk gedraaid heb en dit nog wat nieuw is..

Father McKenzie
Zowat de enige plaat van hem die ik NIET heb, maar daar komt verandering in, hij is besteld en al betaald. Zo gaat dat bij die jongens van FRS....

Knocked out Loaded heb ik ook niet, maar daar ga ik niet echt achteraan, tenzij ik dat voor een stuiver op een rommelbeurs zou aantreffen, al was het maar om de collectie toch volledig te krijgen...

Van deze debuutplaat verwacht ik WEL veel moois, wel raar dat er weinig of niets van dit album op verzamelaars terechtkwam...

avatar van bertus99
Father McKenzie schreef:


Van deze debuutplaat verwacht ik WEL veel moois, wel raar dat er weinig of niets van dit album op verzamelaars terechtkwam...


De reden zal wel zijn dat er slechts twee eigen nummers tussen zitten. Song to Woody en Talking New York. Van platen als World Gone Wrong, ook allemaal covers, vind je ook niets op verzamelaars. Toch zijn Dylan's covers heel eigen en voegt hij er altijd iets aan toe.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:37 uur

geplaatst: vandaag om 16:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.