menu

Bob Dylan - Bob Dylan (1962)

mijn stem
3,55 (284)
284 stemmen

Verenigde Staten
Folk
Label: Columbia

  1. You're No Good (1:36)
  2. Talkin' New York (3:17)
  3. In My Time of Dyin' (2:37)
  4. Man of Constant Sorrow (3:05)
  5. Fixin' to Die (2:18)
  6. Pretty Peggy-O (3:21)
  7. Highway 51 (2:49)
  8. Gospel Plow (1:43)
  9. Baby, Let Me Follow You Down (2:33)
  10. House of the Rising Sun (5:16)
  11. Freight Train Blues (2:16)
  12. Song to Woody (2:40)
  13. See That My Grave Is Kept Clean (2:40)
totale tijdsduur: 36:11
zoeken in:
avatar van herman
4,0
Opvallend sterk debuutalbum. Het oudste Dylan album dat ik tot nog toe had beluisterd was The Times They Are A-Changin' (en dat beviel me een stuk minder), dus het was even wennen aan de stem van Bob hier. Opvallend hoeveel krakeriger die is geworden in een jaar of 4 tijd... (om maar niet te spreken over het verschil met zijn stem op Blood on the Tracks).

Moet een genot zijn geweest om Bob destijds in een koffiehuis te hebben zien optreden, maar ook nu, 46 ( ) jaar later maakt het nog indruk.

avatar van AOVV
4,0
Bob Dylan heb ik plaat per plaat leren kennen en waarderen. De bekendste platen kwamen eerst aan de beurt, uiteraard, en daarvan staan er nu enkele vrij hoog in mijn toplijst. Als ik een nieuwe artiest leer kennen, grijp ik ook meestal terug naar de debuutplaat; ik zie een debuutplaat als essentieel, omdat die plaat het begin inluidde van een mooie carrière. Daarom mocht deze plaat niet ontbreken, en leerde ik ze gaandeweg beter en beter kennen. Mijn favoriete Dylanplaat zal het nooit worden, doch een mooie plaat is het ongetwijfeld.

Op deze plaat is duidelijk te horen dat Dylan nog een broekje was. Als jongeling trok hij van zijn geboortedorp Duluth naar het grote New York, waar hij optrad in cafés en dergelijke. Zijn wat vreemde, maar enorm energieke manier van optreden sloeg aan bij de mensen, en in 1962 kwam zijn eerste plaat uit, bij Columbia. Het merendeel van de songs op dit album zijn traditionals, aangevuld met 2 eigen nummers; ‘Talkin’ New York’ en ‘Song To Woody’. De invloeden van vroegere folkmuzikanten zijn herkenbaar, gaande van Woody Guthrie over Leadbelly tot Blind Lemon Jefferson.

Vinnig gitaarspel, rauw blazen op een mondharmonica en schorre zang; meer had Dylan in zijn beginperiode niet nodig om te scoren. Het is misschien niet altijd zuiver (bijlange niet, zelfs), maar het klinkt tenminste wel authentiek. Je hoort hoe hij zich inleeft in de nummers waar hij van houdt, en hoe hij zijn eigen vruchten met liefde op plaat heeft gezet. Tekstueel zijn er al glimpen op te vangen van het genie waarvoor hij later zou worden versleten, ‘Talkin’ New York’ zit namelijk al vol scherpe kantjes.

Dylan heeft met deze plaat een debuut afgeleverd waartegen men best U zegt. In die tijd waren er ongetwijfeld betere zangers te vinden in New York, maar het valt te betwijfelen dat er ook maar eentje in de buurt kwam van Dylan als het op passie en inlevingsvermogen aankomt. Dylan is een artiest die je meeneemt in zijn wereld, en je echt doet geloven in wat hij zingt. Een jaar later zou de doorbraak er komen voor deze man, maar dit is toch al een flinke opmaat voor die tweede plaat.

4 sterren

avatar van SnelleSnake
4,0
Dat blues-gehalte van dit debuut bevalt me wel met de 'Fixin' to Die Blues', 'In My Time of Dying' en 'You're No Good'. 'Baby Let my Follow You Down' vind ik een heel mooi nummer.

avatar van AbleMable
3,5
Ook ik ben weer eens begonnen aan een zoektocht door het werk van Bob Dylan. Ik ben zeker niet groot geworden op de muziek van Bob Dylan. Bij het verschijnen van dit debuut was ik nog niet geboren. Mijn jaren des onderscheids kwamen eind jaren 70 en toen lag mijn interesse voornamelijk bij de Punk en New Wave.
Op de eerste LP is Bob Dylan nog niet de songwriter die hij later zou worden. Toch staan er twee zelf geschreven songs op, Song to Woody en Talkin' New York. Beide nummers onderscheiden zich nog niet t.o.v. de covers die erop staan.
Muzikaal is het allemaal erg kaal met alleen zijn stem, gitaar en mondharmonica, toch vind ik de LP nog best gevarieerd en kan ik deze LP in zijn geheel uitzitten zonder me te vervelen. Het is ook juist de puurheid die me aanspreekt.
Uitschieters zijn voor mij Baby Let Me Follow You Down en In My Time Of Dyin'.
Ook House Of The Rising Sun in een arrangement van Dave van Ronk kan me best bekoren hoewel de later zelf opgenomen versie van Dave van Ronk ik nog beduidend mooier vind.
Al met al geen slecht debuut, zeker niet, maar duidelijk ook nog niet onderscheidend. En er werd in die jaren natuurlijk veel meer goede folk(blues) opgenomen en gemaakt, ik denk dan weer aan Dave van Ronk bijvoorbeeld.

avatar van Wandelaar
Dit jaar zal Bob Dylan, zoals het er nu naar uitziet, de leeftijd van tachtig jaar bereiken. In 1961 maakte Robert Zimmerman onder de naam Bob Dylan in de Columbia Studio zijn eerste plaatopname. Zestig jaar geleden dus. Dit debuutalbum, dat in 1962 in de VS uitkwam, was in verkoopcijfers uitgedrukt geen succes. Een aardig debuut van een jonge folkzanger, die zo duidelijk in de voetsporen wilde treden van Woody Guthrie. Maar bij uitbrengen was de jonge Dylan al drie stappen verder en werkte met ongeduld aan een opvolger.

We kunnen veilig stellen dat nauwelijks iemand in Nederland voor 1965 nog van Bob Dylan had gehoord. Dit album kwam dan ook pas in 1967 voor het eerst van de Nederlandse platenpersen. De verzamelaar Greatest Hits, in datzelfde jaar uitgebracht, zal voor de meeste platenkopers een betere eerste kennismaking geweest zijn. Veel Dylan-liefde is ontstaan met terugwerkende kracht. Slechts een handvol ingewijden kende de protestzanger vanaf het eerste uur. Boudewijn de Groot was er één van. Hits heeft Bob Dylan in Nederland weinig gehad. Het tekstloze Wigwam (1970) was nota bene zijn meest succesvolle single en behaalde een derde plaats in de Top 40. Pas in 1978 zette Dylan voor het eerst voet op Nederlandse grond voor een optreden. Nee, laten we elkaar niets wijsmaken. In de jaren '60 telde Bob Dylan in Nederland maar nauwelijks mee.

Niets opzienbarends op dit debuut. Slechts twee eigen nummers (Talkin' New York en Song for Woody ) en voor het overige vertolkingen van bekende en minder bekende folk- en bluesnummers. Ergens moet er een begin aan het verhaal geweest zijn. Waar voor vele artiesten het debuut een magisch vertrekpunt vormt, hoeven we als platenverzamelaar niet veel moeite te doen voor dit eerste werk. Snel verder, moet Dylan gedacht hebben. Er was nog zoveel meer ...

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
geplaatst:
Niemand zal dit voor Dylans eerste meesterwerk aanzien, maar het is wel één van de platen die ik het meest draai uit mijn verzameling Bobbejana. De onopgesmukte eenvoud, het plezier in wat hij aan het doen is, de humor van bijvoorbeeld Talkin' New York, de algemene drive en de bedrieglijk kale begeleiding van zijn schijnbaar simpele maar o zo effectieve gitaarpatronen zijn op zich al genoeg, maar die stem waardoor Dylan op met name Man of constant sorrow en Song to Woody al bijna naast de luisteraar lijkt te zitten maakt hier voor mij niet een vingeroefening voor Freewheelin' van, maar gewoon een plaat die uitstekend op eigen benen kan staan (en die de tand des tijds misschien wel beter heeft doorstaan dan Dylan indertijd had kunnen bevroeden). Zoals Bruce Eder zegt in zijn uitstekende recensie op allmusic.com, "Bob Dylan's first album is a lot like the debut albums by the Beatles and the Rolling Stones – a sterling effort, outclassing most, if not all, of what came before it in the genre, but similarly eclipsed by the artist's own subsequent efforts." Dat het een vitale en van ideeën borrelende jong-twintiger is die hier zingt over zijn time of dyin' en dat hij fixin' to die is en of we zijn grave clean willen keepen is misschien bizar, maar Dylan brengt het zo oprecht en met zoveel overgave dat ik daar geen moeite mee heb, net zoals ik hem zijn incidentele ergerlijke tic om tijdens lang aangehouden noten even de hoogte in te gaan graag vergeef. "The very last thing that I'd want to do / Is to say I've been hittin' some hard travelin' too" – prachtige regels. Een plaat waarvoor ik smelt.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:09 uur

geplaatst: vandaag om 15:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.