Bob Dylan - Bob Dylan (1962)

Pas nu gekocht.... omdat ik verkeerdelijk dacht deze al lang te hebben.
Onmiddellijk In My Time Of Dying opgezet, om te kijken of het om hetzelfde nummer gaat als waar Led Zeppelin zich ten tijde van Physycal Graffiti op gebaseerd heeft.... en jawel.
Of hoe de blues de folk en later de rock èn zelfs hardrock heeft beïnvloed of heeft medegevormd...

Ik ga de plaat uitgebreid beluisteren.... hij is toch nog maar 48 jaar uit, dus een béétje vertraging kan wel eens gebeuren....

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar Bob doet me op de hoesfoto een beetje denken aan Jantje Smit...

Nu je het zegt.

Het zal hem in die ogen zitten.

Toen je dat van de hoesfoto postte was Frans Bauer net een Dylan-cover aan het zingen op TV. Alsof dat al niet erg genoeg was.

Welke zong hij? 't was toch geen Just like a Woman hè?

Aangename debuut plaat van Bobbie Dylan. Niet zo spannend als later werk, wat deels ook te maken heeft dat er bijna geen eigen werk in zit. Hij weet de covers wel zeer goed eigen te maken. Met name the House of the Rising Sun en Man of Constant Sorrow vind ik prachtig.

3,5*

Knockin' On Heaven's Door, al zal Fransie wel hebben gedacht dat ie een nummer van GnR zong.

Toch niet enkel de hoesfoto hoop ik

Net te laat, maar wou het bij deze toch even melden:





Link

Leuk dat je dat even meldt, stalin (wat een vreselijke naam heb je gekozen!)
Ik was toen 17 jaar en was met mijn ouders in New York en ja hoor, in Greenwich Village.
Heb hem helaas niet ontmoet!

Beetje wel ja, maar Иосиф Виссарионович Сталин was voor velen hier waarschijnlijk niet uit te spreken

Trouwens, hierbij nog wat filmpjes/linkjes naar Bob Dylan Hot Spots in NYC, 50 jaar nadat Zimmerman voor het eerst zijn voetsporen achterliet in deze stad der steden...

Link 1
Link 2
http://www.youtube.com/watch?v=MaVEhBbcFAM&feature=player_embedded
Link 3
YouTube - Dylan in New York: Jones Street and the W 4 Street Apartment
Link 4
YouTube - Dylan in New York: The Gaslight, Village Gate, Big Fat Pussy Cat, and more
Link 5
YouTube - Dylan in New York: Washington Square Hotel and 8th Street Bookshop

Bob Dylan heb ik plaat per plaat leren kennen en waarderen. De bekendste platen kwamen eerst aan de beurt, uiteraard, en daarvan staan er nu enkele vrij hoog in mijn toplijst. Als ik een nieuwe artiest leer kennen, grijp ik ook meestal terug naar de debuutplaat; ik zie een debuutplaat als essentieel, omdat die plaat het begin inluidde van een mooie carrière. Daarom mocht deze plaat niet ontbreken, en leerde ik ze gaandeweg beter en beter kennen. Mijn favoriete Dylanplaat zal het nooit worden, doch een mooie plaat is het ongetwijfeld.

Op deze plaat is duidelijk te horen dat Dylan nog een broekje was. Als jongeling trok hij van zijn geboortedorp Duluth naar het grote New York, waar hij optrad in cafés en dergelijke. Zijn wat vreemde, maar enorm energieke manier van optreden sloeg aan bij de mensen, en in 1962 kwam zijn eerste plaat uit, bij Columbia. Het merendeel van de songs op dit album zijn traditionals, aangevuld met 2 eigen nummers; ‘Talkin’ New York’ en ‘Song To Woody’. De invloeden van vroegere folkmuzikanten zijn herkenbaar, gaande van Woody Guthrie over Leadbelly tot Blind Lemon Jefferson.

Vinnig gitaarspel, rauw blazen op een mondharmonica en schorre zang; meer had Dylan in zijn beginperiode niet nodig om te scoren. Het is misschien niet altijd zuiver (bijlange niet, zelfs), maar het klinkt tenminste wel authentiek. Je hoort hoe hij zich inleeft in de nummers waar hij van houdt, en hoe hij zijn eigen vruchten met liefde op plaat heeft gezet. Tekstueel zijn er al glimpen op te vangen van het genie waarvoor hij later zou worden versleten, ‘Talkin’ New York’ zit namelijk al vol scherpe kantjes.

Dylan heeft met deze plaat een debuut afgeleverd waartegen men best U zegt. In die tijd waren er ongetwijfeld betere zangers te vinden in New York, maar het valt te betwijfelen dat er ook maar eentje in de buurt kwam van Dylan als het op passie en inlevingsvermogen aankomt. Dylan is een artiest die je meeneemt in zijn wereld, en je echt doet geloven in wat hij zingt. Een jaar later zou de doorbraak er komen voor deze man, maar dit is toch al een flinke opmaat voor die tweede plaat.

4 sterren

Het debuut van Bob Dylan heb ik onlangs op de kop kunnen tikken. Hier staan voornamelijk traditionals maar ook 2 eigen songs. Het beste van hem moet natuurlijk nog komen maar dit debuut is toch al zeer verdienstelijk met eigen stijl en stemgeluid. Het klinkt rauw en authentiek en hij bewees toen al dat hij de songs met veel inlevingsvermogen kon brengen. House of the Rising Sun vind ik beter in de versie van the Animals maar die van Bob Dylan mag er ook zijn.

Ja inderdaad, het is net onze eigen Jantje Smit.

Jemig, en ik maar denken dat deze droge en ouderwetse kost zou zijn...
Nooit verwacht dat een debuut uit 1962 van een jongetje met een gitaar nog zo fris kan klinken.

Dat blues-gehalte van dit debuut bevalt me wel met de 'Fixin' to Die Blues', 'In My Time of Dying' en 'You're No Good'. 'Baby Let my Follow You Down' vind ik een heel mooi nummer.

Vandaag exact 50 jaar geleden begon Bob met de opnames voor zijn debuutalbum.



Wiki

Het ietwat haperende begin van deze levende legende, wat hij met zijn 2e album al dubbel en dwars goed zou maken.

Van harte dus

Aardig debuutalbum, de absolute magie van Onze Grote Dylan wordt hierop niet behaald, maar dat mag niet baten. Als debuut volstaat het absoluut, en je hoort de potentie en de kwaliteiten van Dylan al goed doorklinken. Favoriet is z'n zelfgeschreven Song to Woody hier, met die lieve verwijzinkjes naar z'n helden.

Enkel z'n nabootsing van een trein ligt me niet fantastisch. Had wat mij betreft niet per se gehoeven.

Verder toch wel leuk om deze debuutplaat te horen..

Daar wil ik me volledig bij aansluiten, mooie omschrijving.

En gaat er nog iemand over 18 dagen iets speciaals doen met deze plaat?

Ja, we hebben kaartjes voor een balletuitvoering. Hoezo?

Omdat ie dan precies 50 jaar geleden uitkwam!

Dan weet ik die dag meteen wat te draaien.

Leuk idee, mooi moment om deze dan weer eens te draaien inderdaad.

Ja, dan kan ik de platenspeler weer aansluiten en die plaat op gaan zoeken... Zou Bob de nieuwe Leonard Cohen ook goed vinden?
Vooruit, voor deze keer dan maar.

Die ga ik dan zeker even draaien en in de rotatielijst zetten.

Vandaag dus 50 jaar geleden, van harte

examiner.com
The Guardian

Leuke artikelen Stalin, dank voor de links! (Om de "gouden bruiloft" te vieren heb ik de afgelopen tijd World gone wrong en de remasters van Highway 61 revisited en Blonde on blonde gekocht. Nu ga ik sparen voor volgend jaar 27 mei.)
 

Nou, vooruit, zet hem zometeen wel even op