menu

Bob Dylan - Saved (1980)

mijn stem
3,11 (122)
122 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia

  1. A Satisfied Mind (1:57)
  2. Saved (4:00)
  3. Covenant Woman (6:02)
  4. What Can I Do for You? (5:54)
  5. Solid Rock (3:55)
  6. Pressing On (5:11)
  7. In the Garden (5:58)
  8. Saving Grace (5:01)
  9. Are You Ready (4:41)
totale tijdsduur: 42:39
zoeken in:
avatar van Maartenn
3,5
Maartenn (crew)
Ik ben erg benieuwd hoe Dylan de nummers van deze plaat live weet te brengen. Als hij ze met net zoveel overgave live ten gehore weet te brengen, dan ga ik de relitour met volle aandacht beluisteren.

avatar van wilbur
3,5
Dat van de hemel en aarde in 6 dagen is natuurlijk een dikke duimverhaal, maar god is natuurlijk wel indirect verantwoordelijk voor heel veel mooie muziek. Waarvan wat mij betreft Dylan en Al Green het meeste op hun geweten hebben...

Ook is god indirect verantwoordelijk voor sommige voetballers die hem bedanken als ze een doelpunt hebben gemaakt. Het viel mij ook wel eens op dat een keeper een kruisje slaat als hij een penalty heeft tegengehouden, dan vraag ik mij weer af waarom god zo'n hekel had aan degene die de penalty schoot! Maar dit terzijde...

sugartummy
de plaat begint bezield. saved! mijn god wat is dit nummer goed! numero uno wat dylan betreft. de 2 volgende nummers zijn wat minder, maar solid rock rocks, met dank aan de geweldige band.pressing on is sober maar effectief. in the garden is goed, saving grace weer wat minder, are you ready is fantastische gospelrock met lekker gitaarwerk van fred tackett. ook elvis heeft uitmuntende gospels opgenomen en blind willie johnson, ry cooder, washington phillips, skip james, rosetta tharpe, enz enz.

avatar van Fathead
3,0
Na drie nummers leek me dit een weergaloos album te worden. Jammer dat dit album ook een langzaam leeglopende ballon blijkt.

3*

avatar van AOVV
2,5
Na zijn bekering tot het christendom ten tijde van ‘Slow Train Coming’, ging Dylan touren. Hij stelde hiervoor een nieuwe band samen, bestaande uit onder andere klasbakken Jim Keltner op drums en Tim Drummond op bas. Mark Knopfler moest zijn plaats afstaan aan de half toevallig binnengewaaide Fred Tackett (die later bij Little Feat zou spelen). De relitour, wordt deze tour genoemd, en het was een hele verrassing voor de vele Dylanfans, die een rockconcert met greatest hits verwachtten.

Keltner zei dat hij het jammer vond dat de nummers niet in live-uitvoering werden uitgebracht; nu missen ze, volgens hem, bezieling. Daar moet ik jammer genoeg helemaal in meegaan. ‘Saved’ (de plaat) klinkt als geheel een beetje flets, en de teksten hebben minder impact op die manier. Oké, het is een hele plaat lang religieus geneuzel, zou je kunnen zeggen, en dat is tot een bepaald punt ook waar, maar je bent toch altijd benieuwd hoe Dylan, de meester-verteller, een nieuwe invalshoek zal aanpakken. ‘Saved’ blijft een beetje hangen in zijn eigen potentieel.

Daarmee is de essentie van de plaat voor mij al meteen uit de doeken gedaan. Hoewel er enkele erg goeie nummers op staan, ontstijgt de plaat het “slechts de som der delen”-label nooit. Enkel in de titelsong hoor ik een soort bezieling; dit is dan ook een weergaloze, swingende gospelsong van de bovenste plank.

Tekstueel spreekt de plaat me niet echt aan, en dat is toch wel bepalend, want de teksten zijn – zeker bij Dylan – altijd zeer belangrijk geweest. Het is me teveel van hetzelfde. De inkleding is ook, zoals eerder aangegeven, niet interessant genoeg om me er echt in te gaan verdiepen; tijdens de legio luisterbeurten de laatste tijd, is mijn aandacht niet getrokken, mijn nieuwsgierigheid niet ten volle gewekt.

De hoes doet me onvermijdelijk denken aan de beroemde fresco “The Creation of Adam”, onderdeel van het meesterwerk dat Michelangelo van de Sixtijnse Kapel maakte. Met dit verschil dat het bij deze plaat één hand is die vele handen beroert. Samen met de suggestieve albumtitel verwijst dit naar verlossing in het Oordeel Gods. Hoewel ik totaal niet gelovig ben, vind ik dit toch een machtig beeld.

De plaat opent met de cover ‘A Satisfied Mind’, die in de jaren ’50 een bescheiden countryhit was voor Porter Waggoner. Een mooi begin, dat zelfs veelbelovend wordt als men ‘Saved’ eraan toevoegt. ‘Covenant Woman’ is ook niet mis, maar duurt met zijn zes minuten te lang, en lengte is bij mij wat Dylan betreft niet vaak een struikelblok. Dat dit hier wel het geval is, is een veeg teken. Het orgeltje kan ook geen extra spankracht met zich meebrengen.

Op ‘What Can I Do for You?’ komt de geliefde mondharmonica nog ‘ns op het voorplan, en dit is eigenlijk het enige moment op de hele plaat dat ik geraakt word. De meester kan het nog altijd. ‘What Can I Do for You?’ is een fraai, rustig nummer; zo eentje dat elke plaat in dit genre wel kan gebruiken. De aardige backing vocals maken het plaatje er enkel knapper op.

‘Solid Rock’ maakt de luisteraar die van zo’n mooi klein liedje toch insluimerde, zonder pardon weer wakker. Het is waarschijnlijk de meest rockende song op de plaat, en Dylan wilde er ook een live-LP rond bouwen. Jammer genoeg zag de platenmaatschappij dat niet zitten, zo snel na onder andere ‘Hard Rain’. Dylan kondigde dit nummer live altijd aan als ‘Hanging on to a Solid Rock, Made Before the Foundation of the World’; dit werd dus ingekort. Toch had ik het nummer liever onder die titel op een liveplaat zien staan dan op deze studioplaat. Het nummer klinkt iets te volgepropt, naar mijn mening.

In ‘Pressing On’ keert Dylan dan weer terug naar ingetogen gospel, met bijbehorend koortje. Orgel en piano vormen een vredig duo op de achtergrond, Keltner schittert niet op drums, hoewel hij een echte vakman is. Het klinkt, net als op de hele plaat trouwens, overgeproduceerd. Iedereen legt de schuld bij een ander. Ook weer een nummer dat ik graag in live-versie zou horen. Ik ga van die relitour binnenkort toch maar ‘ns één en ander opzoeken (nu zal Stalin wel weer komen aanzetten met allerlei tips, ik zou zeggen; gooi ze maar binnen! ). Het nummer bloeit uiteindelijk nog wel open, maar overtuigt in dat onderdeel niet; dan had ik het eerder klein gehouden.

Tijdens de laatste drie nummers zakt het niveau helemaal. Geen suspense te vinden, en het thema is behoorlijk afgezaagd. Het zal ook wel voor een deel het gevolg zijn van mijn adoratie voor Dylan’s andere kwaliteiten als songschrijver, dat dit album me minder bevalt. Maar slecht zou ik het zeker niet noemen. ‘Saved’ staat nog altijd een flink treetje hoger dan ‘Self Portrait’ of ‘Dylan’.

2,5 sterren

avatar van Floater
Op 20 april 1980 gaf Dylan een meesterlijk gospel-concert in Toronto, Canada.
Hiervan is een soundboard opname gemaakt:http://bobsboots.com/CDs/cd-b65.html


De meeste nummers van Saved zijn hier terug te vinden, aangevuld met twee geweldige outtakes van Saved, t.w. Ain't Gonna Go To Hell For Anybody en Cover Down, Break Through.

Absolute aanrader!

avatar van Hendrik68
4,0
Weer een geweldig stukje AOVV, maar o, o, o wat toch jammer dat ook jij dit album zo laag waardeert. Ik draai dit album bepaald niet dagelijks, maar elke keer als ik dit album hoor word ik zo blij dat ik me bijna moet beheersen om me niet te bekeren (nou ja, dat valt ook wel weer mee). Ik vind eigenlijk dat ik hem met 3,5 ster gewoon te laag beoordeeld heb. Hij mag tekstueel wellicht wat minder op dreef zijn, ok. Maar als ik kijk naar de passie, zijn vocale kwaliteiten die hier bijna op zijn sterkst zijn dan is dit album voor mij gewoon ijzersterk. Nummers als Convenant Woman en Pressing on behoren tot de betere Dylan nummers wat mij betreft en zijn zeker niet te lang. Goed beschouwd staat hier geen zwak nummer op. Hoog tijd voor een halfje erbij.

avatar van pdonidvie
3,0
Ik heb deze net voor een appel en een ei op Vinyl bemachtigd en ben toch wel best benieuwd. Andere minder gewaardeerde platen van deze grote songschrijver kon ik ook waarderen, dus wie weet. Ik ben niet gelovig, maar ik vind het wel charmant dat hij zo opgaat in dat wat hij voelt en gelooft. Spannend!

avatar van pdonidvie
3,0
Het lijkt mij dat dit album - ongeacht het onderwerp - toch een beetje ondergewaardeerd wordt. Ik ben op zoek gegaan naar de slechte kwaliteit waar iedereen over spreekt en heb hem niet gevonden. Dylan doet waar ie goed in is, maar dan maar met één onderwerp (waar de meesten, waaronder ik, zich niet bij kunnen aansluiten). Dat is misschien het probleem, maar kom, we moeten niet overdrijven, he. De gospelinvloeden zijn best leuk!

avatar van Ducoz
3,0
Iets met Goddoordrenkte teksten en een kitscherig gospelkoortje...

Niet Dylan's sterkste album maar bij vlagen toch wat mooie nummertjes.
Het begint eigenlijk al bij de hoes, een soort van her interpretatie van 'The Creation' van Michelangelo, waar ik denk; Oef...

Dat zet eigenlijk de toon van het album al wel, kitscherig.
Dylan lijkt zichzelf niet, het oorspronkelijke geluid is ver weg en alles heeft een soulvolle funky twist gekregen met gospelkoor en al. Ongeloofwaardig en flauw, dat is mijn interpretatie. De albums die hier op zouden gaan volgen zouden niet veel beter zijn, maar de Godsaanbidding blijft in iedergeval weg uit zijn muziek en Dylan vind zijn oude zelf voor een klein stukje terug..

3*

avatar van Cor
4,0
Cor
Waarom vinden zoveel mensen dit album zo mager? Ik ben echt heel erg verrast, zeker als je je voor beluistering door deze twee pagina's MuMe hebt gelezen. Vind het gewoon een goede plaat, niet eens voldoende of zo. Prachtige, oprechte gospel. Een plaat uit één stuk, ook nog eens goed gemusiceerd en met een mooie open en zuivere klank. Kan ik eindeloos beluisteren.

Fedde
Cor schreef:
Waarom vinden zoveel mensen dit album zo mager? Ik ben echt heel erg verrast, zeker als je je voor beluistering door deze twee pagina's MuMe hebt gelezen. Vind het gewoon een goede plaat, niet eens voldoende of zo. Prachtige, oprechte gospel. Een plaat uit één stuk, ook nog eens goed gemusiceerd en met een mooie open en zuivere klank. Kan ik eindeloos beluisteren.

Cor maakt hier een terechte correctie. Al moet ik zeggen dat ik het album wisselend beoordeel. Dat hangt veel van mijn stemming af denk ik. Het is niet erg toegankelijk allemaal met de oren van nu en je moet er wel even voor gaan zitten.

Om met de geluidskwaliteit te beginnen: die is wel in orde. Zover ik weet is er nog geen remaster beschikbaar (misschien wel voor de nieuwe Dylan-box?) maar de oude klinkt nog best: zuiver en niet te hard. De klank is helder en open en er wordt gemusiceerd door niet de eerste de besten in de band: Tim Drummond en Jim Keltner zorgen voor de uitstekende ritmesectie. Het koortje is veelbesproken. Ja, dat is nu eenmaal gospel. Black gospel uiteraard, en in die traditie kan dat zingen er luid aan toe gaan met vele uithalen zodat de zanger bijna weggeblazen wordt. Dat gebeurt dan ook in de nummers Saved en Are You Ready. Maar soms houden de dames zich stil en krijgen we fraaie ballads als Covenant Woman, What Can I Do For You, met hartverscheurend harmonicaspel van Bob, het wat zweverige (ik bedoel de melodie) In The Garden en het gevoelig emotionele Saving Grace. Saved en Solid Rock zijn pittige rockers met iets te simpele tekst en Pressing On misschien wel het mooiste nummer van het album. Veel emotie en koorzang in dit nummer. Op het confronterende slotnummer Are You Ready horen we weer duidelijk hoe gospel en blues broertje en zusje zijn in de muziek. Prachtige slepende gitaarsolo.

De duivel krijgt geen schijn van kans op dit album, maar je kunt Dylan ook niet betrappen op oppervlakkig halleluja-gejubel en 'praise the Lord'. Het gaat nog wel ergens over. Niet in de laatste plaats over zijn eigen strijd in dit nieuwe geloof. Want lang niet iedereen was gecharmeerd van zijn bekering tot Jezus. Vele fans keerden zich van hem af bij Slow Train Coming en nu bleek dat het geen eenmalig gospelavontuurtje was maar een stap naar een nieuwe Dylan, met een compleet nieuw repertoire. Aan de andere kant had hij de christelijke geloofsgenoten die hem wantrouwden en hem niet geloofden of accepteerden. Hij stond in een strijd en die is voelbaar in de teksten (Pressing On). Die zijn soms pittig en niet zo gelukzalig als je van een pasbekeerde zou kunnen verwachten. Er schuurde iets. En daarin herkennen we Dylan ten voeten uit. Ondanks zijn bekering bleef hij Bob Dylan. De man van protest, tegen de stroom in gaan, altijd weer net iets anders doen dan je van hem verwacht. Een rebel. Niet te vangen voor fans en critici.

Mooi album, vandaag 4 sterren.

avatar van devel-hunt
4,0
Saved ken ik al heel lang, zijdelings nu en dan een nummer gehoord, maar nooit gekocht. Ook door de slechte recensies van media en fans heb ik deze genegeerd. Vandaag bij een kringloop winkel de vinyl versie voor €2,- maar meegenomen.
Goed, de onderwerpen zijn religieus en de Bijbelse teksten vliegen van het vinyl af. Maar stoort mij dat? Nee dus.
Ik hoor een hele gepassioneerde Dylan die zeer goed bij stem is, een hele gedreven band achter zich heeft staan en een gospel koor die de plaat een swing meegeeft. De nummers zijn melodieus en overwegend positief.

avatar van Maartenn
3,5
Maartenn (crew)
devel-hunt schreef:
Ik hoor een hele gepassioneerde Dylan die zeer goed bij stem is, een hele gedreven band achter zich heeft staan en een gospel koor die de plaat een swing meegeeft. De nummers zijn melodieus en overwegend positief.


Het plezier spat inderdaad van deze plaat af. Dat maakt hem wat mij betreft ook een van de betere platen uit deze periode van Dylan!

avatar van kort0235
4,0
Covenant woman!!! Dylan op zijn best! Wat een prachtig nummer is dat.
Dit album heeft mij positief verrast. Toch weer een goed Dylan album, en zelfs nog beter dan Slow Train Coming..
Van mij krijgt dit album uit zijn religieuze periode een 4.0*
Ben benieuwd of Shot of Love ook zo goed is, die moet ik nog beluisteren.

avatar van Wandelaar
4,0
Er was niet zoveel mis met de bekeerde periode van Dylan. Hij zong beter, was een stuk vriendelijker naar zijn publiek en maakte best aardige nummers.
Saved, Covenant Woman en Pressing On bijvoorbeeld, helemaal niet verkeerd.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:55 uur

geplaatst: vandaag om 07:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.