The Mothers of Invention - Absolutely Free (1967)

Alleen al daarom geef ik dit soort albums niet snel een 5, omdat er nog beter werk afgeleverd is waar ik nog meer van genieten kan. Maar dit vind ik echt wel een goed album, en nog een behoorlijk stuk beter dan de opvolger.

Helemaal mee eens. Je hoort hier, en ook op de andere Mothers platen het componeertalent overduidelijk. Daarom gingen veel nummers lang mee.



Nope . 't is meer in vergelijking met andere Zappa bands. Hij had toen gewoon een kleiner budget, etc. Dat neemt niet weg dat the Mothers van toen hun eigen quirks hadden. Ik bedoel, welke band kan nou beter 'Prelude [...] gasmask' uitvoeren . Dat was natuurlijk ook een van z'n sterke kanten: hij kon muziek op de spelers aanpassen. Gelukkig voor ons, want daarom is de bebop tango van een '72-73 jazz ensemble weer volledig anders dan de Roxy uitvoering.

Alweer een geweldig Zappa album (ik kan het gewoon niet ontkennen ). Duidelijk te horen dat Zappa hier nog een iets mindere gitarist was, maar ook hier was hij al erg goed. Plastic People en met name Invocation and Ritual Dance of the Young Pumpkin zijn mijn favorieten op de eerste helft.

Het tweede gedeelte is wat luchtiger/meliger. America Drinks is bijvoorbeeld een beetje in de stijl van The Bonzo Dog Doo-Dah Band. Over het algemeen vind ik het eerste gedeelte beter, en het tweede gedeelte interessanter. Brown Shoes Don't Make It is fenomenaal!

Vanmiddag heb ik deze even weer gedraaid, maar heb hem halverwege maar afgezet, want er was niet doorheen te komen vandaag. Ik was vandaag waarschijnlijk niet echt in de stemming voor de vroege mothers albums.

Wat ik grappig vind is dat de muzikanten duidelijk moeite hebben met de copmplexe ritmen hier en daar. De timing gaat soms alle kanten op. Vooral bij America Drinks. Een aantal stukken zijn later in een betere setting op plaat verschenen. Brown Shoes..., Duke of Prunes en niet te vergeten de geweldige uitvoering van Call Any Vegetables op Swiss Cheese met Flo en Eddie (bootleg, dus niet op MM). Buiten deze drie nummers zijn Son of Suzy Creamcheese en America Drinks and Goes Home top. Aan de andere kant kunnen nummers als Big Leg Emma en Status Back Baby me gestolen worden.
Niet helemaal geniaal dus, maar wel goed.

Big Leg Emma en Why Don't You Do Me Right zijn pas op de CD versie toegevoegd, volgens Zappa: "an attempt to make dumb music to appeal to dumb teenagers."

Alles eromheen blijft erg goed. Vooral Uncle Bennie's Farm en Brown Shoes kan ik erg waarderen.

Deze had ik net nog even opstaan, maar het klinkt toch echt verdomd oudbollig vind ik. Zowel qua sfeer als muzikaal gezien kan ik nog steeds niet veel met vooral deze en Were Only In It For The Money van Zappa. Ik vind ze dan ook schromelijk overschat. Ik zat de laatste tijd in een eind jaren 60 roes en dacht misschien smaken de eerste Zappa albums mij nu ook wel, maar niet dus. Ik vind b.v het debuutalbum van The Doors, The Velvet Underground, Jimi Hendrix en Pink Floyd toch echt een stuk lekkerder wegluisteren dan deze. Tenminste als het over albums uit 1967 gaat. Dit album draaide ik net even weer, maar heb hem na 6 nummers maar weer afgezet. snel Broadway The Hardway erin gedaan. Is veel meer mijn Zappa smaak dan dit soort albums.

Ik spreek je over een jaar weer Ricardo !

Ik kwam een mooi interview tegen met Lorraine Belcher over haar geschiedenis en relatie met FZ op Killuglyradio.

Wie is Lorraine Belcher vraag je je wellicht af ?

Nou, dat is de vrouw die aanwezig was in Studio Z in 1964, toen Zappa door politie is opgepakt, vanwege het vervaardigen van pornografie (wat overigens niet waar bleek te zijn...), ofwel een geluidsband met daarop seksueel getinte geluiden...

Lorraine heeft nog een mooie anekdote wat betreft de oorsprong van het nummer Call Any Vegetable:



Lees de rest van het interview hier

Aardappelen lijken me eigenlijk te kort voor dat soort zaken.

Maar wie weet wat ze gewend was?

Wat voor vriendin heb jij dan ?

natuurlijk nooit een criterium voor Zappa-producties

oftewel: gewoon de verkeerde invalshoek

Dit is één van Zappa's briljantste platen, maar dat moet je vooral ook in de tijd zien.
Compleet doorgecomponeerd, met vrij geavanceede knip- en plaktechnieken, waar een George Martin op dat moment nog niet echt aan toe was.

Vanaf vandaag op vinyl voor een schamele €23,- (da's goedkoop voor een Verve-album van Zappa). Geheel krasvrij waan ik me in het sociaal-kritische hoekje van 1967!

Mooie aankoop Kaztor. Wat Zappa op vinyl betreft heb ik nog een lange weg te gaan. De teller staat op 12.

Tegenwoordig kom je regelmatig oud vinyl van Zappa tegen op Ebay tegen soms heel redelijke prijzen, soms zelfs TE redelijk...

Nadeel van het kopen van vinyl via Internet zijn de hoge verzendkosten.

Dat gelul over vinyl altijd. Tis mooi, maar een paar jaar terug wilde niemand er iets van weten. Nu komt het weer compleet terug.

Jammer dat ik mijn vinyl collectie jaren terug verkocht heb, maar ik koop never en nooit vinyl weer, nu is de cd gewoon beter, beter geluid vooral. En makkelijker op te bergen.

Al zijn er sommigen die zelfs hun favo cd's kwijtraken.

En hebben jullie ook allemaal zo'n retro platenspeler met USB aansluiting?

Niet helemaal waar natuurlijk...

Er zijn altijd liefhebbers geweest die stug doorgingen met het aanschaffen/verzamelen van vinyl.
Ook is vinyl in sommige muziekstromingen nooit echt weggeweest...

Nou nou, waarom zo'n denigrerend toontje?

Ik heb een gewone platenspeler nog, dat je het weet.
Daarnaast is het hartstikke leuk om je favoriete cd's op zo'n manier te verkrijgen.
Het geeft andere dimensies aan de (luister)beleving en dat van dat 'betere geluid' is absoluut niet altijd waar.

Daar heb je gelijk in hoor Kaztor, het warme en volle geluid van vinyl heeft zeker wat. Bij mij op het werk zitten ze dat vinyl ook al bijna heilig te verklaren. Ik weet nog dat ik mijn hele platencollectie van de hand deed, en echt bijna niemand wilde het hebben toen, vinyl was helemaal niets meer, vooral eind jaren 80 begin 90. En nu word het ineens bijna weer heilig verklaard, net of je een mindere liefhebber van een band/artiest zou zijn als je er alleen maar cd's van zou hebben.

Ik vind het best jammer dat ik mijn collectie weggedaan heb hoor, want het heeft zeker iets, maar om er weer opnieuw mee te gaan beginnen dat doe ik echt niet meer. Ik houd het mooi bij cd's, daar geniet ik nu een stuk meer van dan van vinyl.

[quote]ricardo schreef:
...net of je een mindere liefhebber van een band/artiest zou zijn als je er alleen maar cd's van zou hebben.[quote]

Dat idee krijg je af en toe inderdaad wel ja, ook als je bladen als revolver leest bijvoorbeeld. Ik heb gelukkig het grootste deel van mijn vinyl verzameling nog wel (Waaronder zo'n 70 lp's van Zappa), maar iets bijkopen doe ik ook niet meer, daarvoor is de cd veel te gebruiksvriendelijk.

Waar werk jij? Waar ik werk is zowat niemand geïnteresseerd in muziek, behalve twee collega's (waaronder één sporadisch MuMeër )

Waar je bij Freak Out! nog je twijfels kon hebben over wat voor een geweldige muzikant en componist Zappa is, wordt het hier toch echt heel duidelijk dat hier een genie bezig is. Bij Freak Out! ging het voornamelijk om de maatschappijkritiek, humor en experimenteren. Op Absolutely Free zijn deze elementen nog steeds aanwezig, maar nu komt ook het talent voor componeren en gitaar spelen meer naar boven drijven, met als hoogtepunt natuurlijk Invocation and Ritual Dance of the Young Pumpkin.

Het eerste deel is een ode aan alle groenten en dan in het bijzonder pruimen, alhoewel dat eigenlijk geen groente is. Net als pompoen. Fantastische sneer naar de "vegetables" a.k.a. "plastic people". Het tweede deel heeft dezelfde opbouw. Als je Plastic People ziet als een algemeeen intro van de hele plaat, zijn er dus twee suites elk bestaande uit zes nummers. Eerst de groente, en vervolgens, wat minder metaforisch, over de amerikaanse cultuur. Bij beide suites zit de climax in het vijfde nummer. Bij de groenten is het een volledig geschift instrumentaal nummer, in het tweede deel een volledig geschifte rockopera.

Persoonlijk vind ik deze veel beter dan Freak Out!, omdat het debuut het teveel enkel moet hebben van de teksten, terwijl deze net zulke geniale teksten heeft, maar betere composities. Net geen 5*

Mooi gesproken Teun

Ik vind in het debuut meer pure muziek en meer melodie zitten dan in deze. Van de eerste 3 Zappa albums met The Mothers beluister ik alleen het debuut soms nog wel eens. De texten boeien mij niet echt, misschien is dat wel het punt waarom ik de eerdere albums van The Mothers niet echt kan waarderen. Als het muzikaal gezien bij mij niet al te snel aanslaat, dan verdiep ik mij verder ook niet meer in de texten, en dat heb ik bij deze dan ook niet gedaan.

Is goed spreken we elkaar nu weer.

Er is helaas niet veel veranderd nog.

Hier verschijnt al frequenter een glimlach op mijn gezicht, de gekte wordt nog meer gecombineerd met humor. De teksten zijn zeer "tongue in cheek", mooiste songs vind ik hierop Invocation & Ritual Dance of the Young Pumpkin, Big Leg Emma en Why Don'tcha Do Me Right? Opvallend ook is het razende tempo van deze plaat, niet omdat de songs zo snel zijn maar omdat ze elkaar haast zonder tussenpauze opvolgen. Je moet goed wakker om dit album te kunnen volgen. Brown Shoes Don't Make It is een ervaring apart, dergelijke nummers worden voor mij een uitdaging maar wat is een mens zonder uitdagingen. Benieuwd wat Frank hierop zou antwoorden.

Dan te bedenken dat deze 2 niet eens op de originele LP stonden...



Was ook Zappa's bedoeling, want kant 1 en 2 noemt hij beide oratorio's.

Persoonlijk vind ik dit album beter dan het debuut. Het album is consistenter en heeft een lekkere flow.