Bob Dylan - Under the Red Sky (1990)

Geen commentaar hierop. Logisch want er valt niet veel van te zeggen. De simpelste plaat van Dylan, gewoon een pop/rock album zonder enige opwinding. Eigenlijk Dylan onwaardig, van hem verwacht je iets speciaals toch?

1.5*

Meestal is er op zijn minst 1 topnummer te vinden op een Dylan album. Hier dus niet, zelfs Empire Burlesque is "beter".

Tja, na het mooie Oh Mercy is dit toch een tegenvaller, maar zo heel slecht vind ik dit album nog niet.

Wiggle Wiggle, Under the Red Sky en Born in Time zijn toch redelijke songs..

2.5 ster is billijk. **1/2

Precies, deze plaat is zo simpel als het maar kan zijn. Ik vind het net als jou ook de zwakste Dylan-plaat. Er staat geen enkel afgrijselijk nummer op (wat op andere van zijn eighties wel eens kon zijn), maar er staat ook helemaal geen enkel GOED nummer op, alle nummers zijn onopvallend. Dus inderdaad, zelfs "Empire Burlesque" is beter...
Ik geef 2.5*

Met grote terughoudendheid ging ik deze plaat beluisteren, want volgens de critici was dit het grootste misbaksel van Dylan. Nou, dat viel dus weer 100% mee. Een vrolijke poppy plaat met uitschieters als Cat 's in the Well en Under the Red Sky (beide gespeeld tijdens concert in Adam in april 2007). Verder degelijke blues in 10.000 men. Niet het beste in Dylans oeuvre, maar ook geen dieptepunt. Hallo zeg, mag de man ook eens een gemiddeld dagje hebben?

Concert in Adam in april 2007

Van het 8 en 9 april optreden bestaat er een heel goede 3 cd Bootleg met de titel "The Oldest Son Of A Crazy Man". Is nog in de handel als je weet waar het te krijgen is. Aanrader!

Zelfs Slash speelt op deze plaat mee.

Mijn ouders hebben deze plaat eens gekocht, en door deze cd dacht ik bijna dat Bob tot niets in staat was (gelukkig heb ik later het licht gezien ).

Vergeten Dylan plaat, en eigenlijk helemaal terecht. 2.5*

Ik vind het titelnummer prachtig!

Dan ben je er toch in 2 jaar op teruggekomen, want je hebt je stem verdubbeld .
Ik vind het een prima plaat met niet veel bijzonders verder te zeggen. Het begin van Handy Dandy lijkt toch erg op Like a rolling stone .
Ik ga mee met 3 sterretjes...

Misschien niet zo goed als "Oh Mercy", maar toch vind ik "Under The Red Sky" best een aardige plaat. De teksten klinken alsof ze kort voor de opname van het album geschreven zijn (producer Don Was denkt er ook zo over, las ik in een interview). Maar ondanks de teksten vind ik het allemaal prettig klinken; niet in de laatste plaats dankzij de gastartiesten (George Harrison, Stevie Ray Vaughan, Slash etc.). Mooiste nummer is 'Born In Time', met harmoniezang van David Crosby.

Ik ben Dylan naar de pc aan het rippen voor de i-pod. Dus kom ik ze allemaal nog eens tegen, deze was even geleden, zeg.
zwak album, maar de titelsong, Unbelievable en Born in Time kunnen er zeker mee door.
Voor de rest een prachtige hoes, stukken beter dan de plaat zelf.

Ik vind deze plaat helemaal niet zo slecht. Beter zelfs dan Oh Mercy dat door Lanois om zeep is geholpen. Op een of twee nummers na allemaal goede songs. Vooral Handy Dandy en Cat's In The Well vind ik zeer goed!

Ook ik verwachtte er niet veel van na alle negatieve kritieken op deze schijf. Maar wat een meevaller...sounds like Dylan havin' fun!
****

Al Kooper, Bruce Hornsby, George Harrison, David Crosby en de twee Vaughan's vormen een indrukwekkende lijst aan gastartiesten, maar dit album is niet bepaald indrukwekkend te noemen.

De teksten vind ik nogal zwak en de muziek is eigenlijk saai en gewoontjes. 'Wiggle Wiggle' en 'Unbelievable' gaan nog wel, maar dan gaat het bergafwaarts. Er is dan bijv. 'Born in Time', wat klinkt Bob's stem daar slecht zeg. '10.000 Men' is nog wel een leuke bluesrocker, maar met hetzelfde recept gaat hij onderuit op 'TV Talkin' Song' en 'Cat's in the Well'.

Het kan zelfs nog erger. Mijn gedachtes over 'Handy Dandy' kan ik daarom het beste met deze emoticon uitdrukken:

Niet bepaald een spannend en boeiend album. Van Bob Dylan mag je meer verwachten toch?

De productie had ook best wat minder gepolijst gemogen. De hoes is dan wel weer schitterend, maarja....

Nou, hier is geen sprake van een dieptepunt toch? De spanning is inderdaad afwezig maar de songs zelfs zijn niet slecht. Het is gewoontjes, hij heeft het allemaal beter gedaan maar slecht? Nee, gewoon een tam album waar mijns inziens geen negatieve uitschieters op zijn te vinden. Omdat de écht goede nummers ook ontbreken kan ik niet meer dan 3* geven.

Niks bijzonders, deze plaat - maar lekker wegluisteren doet het op zich nog wel. Schrijnend om te horen hoe de versie van Born In Time op Tell Tale Signs zoveel beter, krachtiger en veelzeggender klinkt dan het origineel op déze plaat.

Helemaal mee eens, prima omschreven.

Overwegend negatieve reacties en een belachelijk lage score. Heel apart. Ik vind dit een prima album, ik zal nog even wachten met een score, maar lager dan 3,5 zal hij zeker niet eindigen. Stuk voor stuk prima songs. Catchy, veel pit. Tekstueel niet best? Het zal. De tekstuele hoogstandjes raken een keer op natuurlijk, maar dat maakt een CD niet goed of slecht.. Oh Mercy overtreffen was ondoenlijk, maar hij levert een alleszins prima opvolger.

Ik lees een stukje verder naar boven, dat jij deze ook al beter vindt dan Oh Mercy. Ik ben nog niet zover dat ik een definitief oordeel over deze CD kan vellen, maar beter dan Oh Mercy ga ik hem niet vinden denk ik. En over wat er daarna is verschenen hebben we het al eerder gehad geloof ik. Daarin verschillen we van mening. Ik moet wel bekennen, dat ik Together through life en Time out of mind steeds meer ga waarderen. Mijn waardering voor Together though life gaat zo omhoog. Dat is een groeiplaat gebleken. Love and theft vind ik echt wel een stukje minder. Nog steeds. Maar even terug naar deze plaat. Ik kan werkelijk geen reden bedenken waarom deze nog geen 3 sterren gemiddeld heeft. Voor elke Dylan fan is dit acceptabel en voor de liefhebber van meer mainstream muziek is dit ook heel goed te doen. Het is me een raadsel.

Floater

Tja Rudi, ik had mijn commentaar prompt weer ingetrokken, omdat ik in herhaling val.

Ik ben namelijk van mening dat Oh Mercy later nog een aantal keren is overtroffen door Dylan. Vergeleken met Oh Mercy is Modern Times bijvoorbeeld een waar meesterwerk. Hendrik heeft daar weer op gereageerd (snel als hij is).

Omdat Hendrik niet meer op mijn laatste post kon reageren (ik heb die post vrij snel weer verwijderd) verwijst hij naar een oudere post van mij (waar ik overigens nog steeds achter sta).

Under The Red Sky is nogal recht toe recht aan. Tekstueel heeft het weinig om het lijf. Dylan had een aantal nummers geschreven voor zijn jongste dochter, die destijds 3 of 4 was en hij liep in die tijd ook met het idee rond om een plaat op te nemen met alleen kinderliedjes, Dit album is een beetje halfslachtig. Maar met de productie van Don Was heb ik weinig moeite.

De nummers klinken ook nu nog erg fris en ik heb een zwak voor met name Handy Dandy en Cat's In The Well. Wiggle Wiggle en Unbelievable vind ik dan weer minder geslaagd.

Op de een of andere manier vind ik deze plaat wel op Together Through Life lijken. Ongecompliceerd en daardoor sympathiek.

En *sterren* geven Hendrik, dat is toch helemaal niet belangrijk. Het lijdt alleen maar tot zinloze lijstjes die worden aangevoerd door de meest populaire platen. En dat zijn vaak niet de beste platen!

Oh, zeker bv Time out of mind en Love and Thefftzijn zeker van een ander kaliber.
Ik heb bij dit album wel het idee dat het op zijn plaats is in z.ijn discografie

Ik schrijf bij Love and Theft dat ik Modern Times nog beroerder vind klinken dan Love And Theft, maar ik moet bekennen dat ik Modern Times al weer aardig vergeten ben, ik ben al verbaasd dat ik die titel daar noem, want het zegt me even niks meer, dus ik zal het nog eens proberen. De mening van iemand die net als ik Rum Sodomy & The Lash in zijn top 10 heeft staan nemen we uiteraard serieus.

We bevinden ons hier in de onderste regionen van waardering voor Good Old Bob. In het boekje ABCDylan van Bert van de Kamp haalt het een bedenkelijke negende plaats in het rijtje missers. Allmusic heeft er slechts 2 sterren voor over en MuMe haalt de 3 nog niet.

Lekker belangrijk? In zoverre, dat de carriere van Dylan hier een knikpunt bereikt. Van de schrik neemt hij geen eigen repertoire meer op voor de hierop volgende zeven jaar en zijn comeback vanaf 1997 laat een andere Dylan horen: rauwer, rijper en traditioneler dan ooit. Maar ook: niet meer zo onbevangen als op dit album.

Hier op Under The Red Sky is Dylan af en toe zijn stem aan het kwijtraken. Slordige inzetten zoals op het mompelend gezongen 10,000 Men verraden dat hij er met zijn hoofd niet helemaal bij was. Aan de productie lag het zeker niet: Don en David Was (geen echte broertjes, maar wel muziekmaatjes) tekenden voor een prima productie met een indrukwekkende lijst gastmuzikanten waaronder: Elton John, George Harrison, David Crosby, Stevie Ray Vaughan en Bruce Hornsby. David Crosby zong mee, hoewel nauwelijks in de mix te horen.

Het album zou zijn opgedragen aan Dylan's vierjarige dochtertje en dat verklaart de kinderrijmpjes als Wiggle Wiggle en 2x2. Simpele liedjes? Nou nee, er zit toch wel wat meer diepgang in. Eenvoudig is bij Dylan nooit simpel of plat. Overal weer de Bijbelse verwijzingen: zoals in Wiggle Wiggle: you can raise the dead en: Wiggle like a big fat snake (de duivel).

Prima nummers zijn: Unbelievable, Born In Time, T.V. Talkin ' Men, God Knows en het titelnummer Under The Red Sky.

Ik draai dit album nog graag en zie het als een laatste poging van Dylan om nog met zijn tijd mee te komen en mee te doen met de 'groten' in de rock. Even cryptisch als onbevangen voorziet hij de wereld van commentaar door de ogen van een kind.

Hierna ging hij zich meer verstoppen achter oude blues en onbegrijpelijke teksten met een onpeilbare zwaarmoedigheid zoals op Time Out Of Mind. Vreemd genoeg wordt dat altijd meer gewaardeerd van Dylan: hij mag niet luchtig of relativerend vrolijke plaatjes maken maar moet Sombermans spelen. Het gejuich voor Tempest is daarvan wederom een treffend bewijs: hoe zwartgalliger, hoe dieper het allemaal door de 'deskundigen' geacht wordt.

Ik draai deze nog graag, om en om met Oh Mercy van het jaar daarvoor.

10,000 Men (voor mij één van de hoogtepunten op dit album) bevat een geweldige versregel:

Ten thousand men on the move
None of them doing nothin’ that your mama wouldn’t disapprove

Dat zijn maar liefst 4 negaties op een rij...

Erg onderschatte Dylan plaat. Hier staan toch lekkere nummers op; meer hoeft dat niet te zijn.

Na de bescheiden triomf en terugkeer die we ‘Oh Mercy’ toch wel mogen noemen, besloot Dylan om toch geen tweede plaat te maken met Daniel Lanois. Het was alweer tijd voor iets anders, en dus ging hij logischerwijze op zoek naar een nieuwe producer. Dat werd uiteindelijk een duo, in de vorm van de “broers” David en Don Was. Ik gebruik de aanhalingstekens, omdat beide heren helemaal geen broers waren. Maar omdat ze samen toch al het één en ander hadden gepresteerd, werden ze telkens in één adem genoemd.

Laat ik maar meteen voldoende duidelijkheid scheppen: na het bijzonder sterke ‘Oh Mercy’ is ‘Under the Red Sky’ een lichte sof. De stem van Dylan klinkt gelijkaardig van toon, maar minder indringend. Enkel het innemende, relaxte titelnummer kan zich enigszins meten met de songs op ‘Oh Mercy’. Ook al lijkt zijn stem in die song een paar keer op het puntje van breken te staan. Of is dat misschien net de kracht van het nummer? Enfin, uit latere albums van Dylan zou blijken dat zijn krassende, schurende, versleten stemgeluid me ook goed ligt.

‘Under the Red Sky’ is waarschijnlijk één van de meest straight forward platen van Dylan, en daarin ligt tegelijkertijd zijn sterkte en zwakte. Het ligt gewoonweg lekker in het gehoor, en je mag het draaien of keren hoe je wil, het belachelijk eenvoudige openingsnummer ‘Wiggle Wiggle’ blijft wel hangen. Maar toegegeven, het is gewoon een bijzonder matig niemendalletje. Ik heb gelezen dat Slash, de coole gitarist van Guns N’ Roses, gevraagd was om de solo in te spelen. Dylan vond het naar verluidt maar niks, en zei tegen Slash dat die “meer als Django Reinhardt moest spelen”. Een tik tegen het ego van Slash, kan je wel denken.

Eigenlijk staat er op de hele plaat geen enkel nummer dat zich echt weet te onderscheiden. Wat mij betreft, een behoorlijk doordeweeks plaatje. Het meest boeiende vind ik dan ook, zoals bij wel meer matige platen van Dylan, om meer te weten te komen over de ontstaansgeschiedenis, de werkomstandigheden en het humeur van de meester, dat zo wispelturig is als het Belgische weer. Vooral de mixing en het afwerken van de plaat was een ware hel voor het producersduo. Dylan bleef zijn teksten maar herschrijven. Volgens David Was kwam dit de nummers niet altijd ten goede. ‘T.V. Talkin’ Song’ verloor zo zijn tekstuele scherpe randjes; ook ‘2 X 2’ en ‘Unbelievable’ kregen in een kort tijdsbestek een compleet andere tekst.

Vervolgens wilde Dylan, wanneer hij het bijna-afgewerkte product te horen kreeg, van bijna elk nummer de vocalen opnieuw inzingen. De broers Was waren er niet blij mee, maar Dylan kreeg zijn zin, omdat hij nu eenmaal Bob Dylan is. Eind mei 1990 moet Dylan stoppen met herschrijven, omdat er alweer een tournee voor de deur staat. Toch wilde hij, wanneer ze de songs nog een laatste keer beluisterden, een nieuwe toevoeging; accordeon. Wanneer Don Was vroeg op welke song hij die toevoeging wil, antwoordde Dylan laconiek: “Allemaal”. Dat vind ik ontzettend grappig, en o zo typerend.

Twee van de tien nummers op deze plaat stammen uit de sessies voor de vorige plaat; ‘God Knows’ en ‘Born in Time’. Als ik ze zo beluister, ben ik opgetogen dat ze niet op ‘Oh Mercy’ staan; ze hadden het niveau naar beneden gehaald, zonder twijfel. Of hadden dit dan heel andere songs geweest? Achter ‘Handy Dandy’ zit ook een speciaal verhaal; Dylan had vlak voor de sessie waarin dat nummer aan bod zou komen, verteld over een sessie van de legendarische jazzmuzikant Miles Davis die hij ooit had bijgewoond. Het was voor de plaat ‘In a Silent Way’, en Davis en de band improviseerden er een uur op los. Dit werd allemaal opgenomen, en naderhand maakte de producer, Teo Macero, er vijf stukken van, met behulp van een scheermesje. Don en David Was wilden iets gelijkaardigs proberen met ‘Handy Dandy’. Uiteindelijk werd er ongeveer de hele sessie geprobeerd en geïmproviseerd, met enkele geweldige gitaarsolo’s van Stevie Ray en Jimmy Vaughan. De beste stukjes werden er uitgepikt, en samengebracht tot een nummer van 4 minuten. Een leuk experiment, maar het heeft jammer genoeg geen knaller van formaat opgeleverd.

Ik was er nog niet aan toegekomen waarom die rechttoe-rechtaan mentaliteit ook de zwakte van het album was. Wel, het klinkt allemaal zo duf en saai. De geur van mottenballen probeert constant mijn neusgaten binnen te dringen. Het is gewoon niet spannend of intens genoeg voor mij. De meeste nummers zijn flauwe aftreksels, en uiteindelijk is de accordeon nog een geslaagde toevoeging geweest.

De nummers klinken ook een tikkie vluchtig, wat Don Was beaamt. Volgens hem ligt dit echter niet aan de productie, maar aan het feit dat Dylan zijn teksten tot in den treure bleef herschrijven. Dat vind ik nog aardig meevallen; ik vind de vocalen van Dylan net één van de voornaamste redenen waarom ‘Under the Red Sky’ nog een voldoende krijgt. De productie is gewoon te braaf, en vooral te makkelijk. Ik kan met elk nummer wel wat mee knikken, maar na afloop ben ik het ook meteen weer vergeten. Wederom: met uitzondering van de uitstekende titeltrack.

En daarmee is wat mij betreft zo goed als alles gezegd. Nog dit: ‘Under the Red Sky’ kwam uit in mijn geboortejaar, en werd deels net voor en deels net na mijn geboorte opgenomen. Misschien heeft Dylan wel zitten schaven aan een tekstregel in pakweg ‘Cat’s in the Well’ op het exacte moment dat ik mijn eerste daglicht (hoewel het eerder het kunstmatig geschapen licht van de verloskamer zal geweest zijn) zag. Of dat een rol speelt in mijn beoordeling? Neen, hoegenaamd niet. Van jeugdsentiment kan dus geen sprake zijn, het zou al te onnozel zijn.

2,5 sterren

Nooit de negatieve reacties hierop helemaal begrepen. Voor veel mensen kwam dit één jaar na de "wederopstanding" kennelijk als een afknapper, maar als hier dan misschien niet de hoogtepunten van Oh mercy op staan heeft deze plaat gelukkig ook niet de neiging tot melodrama van nummers als Ring them bells en Disease of conceit, en wat Fedde hierboven "een laatste poging van Dylan om nog met zijn tijd mee te komen" noemt vind ik zelf juist een prettige en kleurrijke sound vol slimme gitaarlijntjes en warme orgeltjes.
        Eigenlijk ook stuk voor stuk leuke nummers, vooral op de eerste helft van het album, met ná de bizarre opener (melige tekst, aardig bluesje, nachtkaarseinde) een prachtig trio, en de twee laatste nummers eveneens ijzersterk voor een vrolijke nasmaak (begint Handy dandy niet met een knipoog naar Positively 4th Street? – sowieso doet de aanwezigheid van Al Kooper mij heel sterk aan Highway 61 revisited en Blonde on blonde denken). Opvallend ook hoeveel sterke "bruggen" er op deze plaat staan: Unbelievable, Born in time, 2 x 2, Cat's in the well – allemaal nummers met degelijke melodieën die door de afwisseling van een goed gevonden brug nog een stukje intenser worden.
        Gewoon een prima plaat, met goede nummers, een warme produktie, sfeervolle arrangementen, vaak voor Dylans doen zeer goed en overtuigend gezongen, en met soms intrigerende en zelfs mysterieuze teksten. En o ja, uit Unbelievable: "It's unbelievable you can get this rich this quick" – een sterke regel, uitstekend in de melodie passend, om de één of andere reden al zolang ik hem ken steeds in mijn hoofd rondzingend, en sinds de gouden handdrukken voor de afzwaaiende bankdirecteuren van de afgelopen jaren actueler dan ooit.

Brian Hinton in zijn Bob Dylan album file & complete discography: "The whoosh at the beginning is the sound of the multitrack firing up as [Don? David?] Was suddenly realizes that Dylan is composing a song then and there. And it was never revised or dubbed over from this one-and-only take."
 

Leuk citaat over die inzet van 10,000 Men. Ik had er niet aan gedacht dat juist de producers hier zaten te knikkebollen. Ook wel weer mooi dat zoiets kan blijven staan op de definitieve versie.

Natuurlijk ben ik het met je positieve waardering voor dit album eens. Feit blijft wel dat dit de laatste volledig lekker in het gehoor liggende Dylan-plaat is. Op rauwe blues, met alle smart die daarbij hoort zoals op de albums hierna, worden we nog niet getrakteerd.